वासनाभिर् उपेतो ऽपि समग्राभिर् अवासनः । अन्तश्शून्यो ऽप्य् अशून्यात्मा खम् इव श्वसनान्वितः
आसने शयने याने स्थितो यत्नेन बोध्यते । निद्रालुर् इव निर्वाणमनोमनननिर्वृतः
संविन्मात्रं हि पुरुषस् सर्वगो ऽपि स तिष्ठति । स्फुटं सारे शरीरस्य यथा गन्धो ऽब्जकोटरे
संविन्मात्रं विदुर् जन्तुं तस्य प्रसरणं जगत् । आत्मनिष्ठत्वम् अजगत् परमेत्य् उपदेशभूः
नीरसो भव भावेषु सर्वेषु विभवादिषु । पाषाणं हृदयं कृत्वा तथा भवसि भूतये
साधो हृदयसौषिर्यम् असौषिर्यम् इवास्तु ते । अविद्वद्वपुषो ऽवित्त्वाद् उपलस्येव राघव
तज्ज्ञाज्ञयोर् अशेषेषु भावाभावेषु कर्मसु । ऋते निर्वासनत्वात् तु न विशेषो ऽस्ति कश्चन
सत्तैवैषा विदो यत् सा भवत्य् उन्मिषिता जगत् । परं तत्त्वं निमिषिता दृग् इवानामकं ततम्
दृश्यं विनश्यत्य् अखिलं विनष्टं जायते पुनः । यन् न नष्टं न चोत्पन्नं तत् सत् तद् भव तद् भवान्
भावना ज्ञप्तिनिर्मूला भावितापि न विद्यते । सलिलं मृगतृष्णेव न ददाति भवाङ्कुरम्
यथाभूतार्थसन्दर्शच्छिन्नाहम् इति भावना । दृष्टापि न करोत्य् अन्तर् दग्धं बीजम् इवाङ्कुरम्
कर्म कुर्वन्न् अकुर्वन् वा वीतरागो निरामयः । निर्मना नित्यनिर्वाणो मुनिर् आत्मनि तिष्ठति
चित्तोपशान्तौ संशान्ताश् शान्तये भोगबन्धवः । न त्व् अभावपरिक्षीणाश् चित्तम् एषां किलाकरः
अघनẖ केवलालोको बुद्धो जीवḫ परायते । स एवान्यो ऽप्य् अनन्यो ऽन्तरपराह्ण इवातपः
एकदेशस्थितात् पुंसो दूरं यातस्य चेतसः । यद् रूपम् अकलं मध्ये तद् रूपं परमात्मनः
चारु चिद् व्योमकर्पूरं यच् चमत्कुरुते स्वयम् । अनन्तम् अन्तर् अव्यक्तं जगद् इत्य् एव वेत्ति तत्
गतभवभ्रमभासुरम् अक्षयं शमम् उपेतम् उपेक्षितदीपवत् । स्थितम् अपीह जनं जगदीश्वरा ननु नमन्ति रमन्ति मुदा च खे
निराशवासनापास्तसमस्तभववासनः । उत्थाय गच्छ प्रकृतेर् अस्या मङ्किर् इवाङ्कतः
मङ्किनामाभवत् पूर्वं ब्राह्मणस् संशितव्रतः । स कथं शृणु निर्वाणम् आप्तवान् मद्विबोधतः
अहं कदाचिद् आकाशकोशाद् अवनिम् आगतः । भवत्पितामहार्थेन केनाप्य् उपनिमन्त्रितः
विहरन् भूतलं गच्छंस् त्वत्पितामहपत्तनम् । प्राप्तो ऽस्मि काम् अप्य् आदीर्घाम् अरण्यानीं महातपाम्
पांसुप्रतर्दगहनां प्रकचत्तप्तसैकताम् । अदृष्टपारपर्यन्तां क्वचिद् ग्रामकलाञ्छिताम्
अक्षुब्धखानिलालोकजलभूशान्तिशालिनीम् । ततां शून्यां महारम्भां ब्रह्मसत्ताम् इवामलाम्
अविद्याम् इव सम्मोहमृगतृष्णागतभ्रमाम् । जाड्यदाम् आततां शून्यां दिग्दाहमिहिकाकुलाम्
अथ तस्याम् अरण्यान्यां यावत् प्रविहराम्य् अहम् । तावत् पश्यामि पुरतो वदन्तं पथिकं श्रमात्
अहो नु परिखेदाय प्रौढप्रायातपो रविः । परितापाय पापो ऽयं दुर्जनेनेव सङ्गमः
सङ्गलन्तीव मर्माणि स्फुरतीवाग्निर् आतपे । सङ्कुचत्पल्लवापीडास् ताम्यन्ति वनराजयः
तावत् तद् एतम् अग्रस्थं ग्रामकं प्रविशाम्य् अहम् । श्रमम् अत्रापनीयाशु वहाम्य् अध्वानम् आशुगः
इति सञ्चिन्त्य सो ऽग्रस्थं किरातग्रामकं यदा । प्रवेष्टुम् इच्छति तदा मया प्रोक्त इदं वचः
अपरिज्ञात नीराग मार्गमित्र शुभाकृते । मरुमार्गमहारण्यपान्थ स्वागतम् अस्तु ते