शुद्धं बुद्धम् अनाद्यन्तं जीवो जनितवासनः । आद्यं क्षीव इवात्मानम् आवृतात्मा न पश्यति
अज्ञानस्य महाग्रन्थेर् मिथ्यावेद्यात्मनो ऽसतः । अहमित्यर्थरूपस्य भेदो मोक्ष इति स्मृतः
व्यपगतघनचेतनस् समन्ताद् अहम् इति नूनम् अबुध्यमान आस्स्व । अनभिधपरचेतनैकरूपस् सदसदसन् न सदा सदोदितश् च
ज्ञानिनैव सदा भाव्यं राम न ज्ञानबन्धुना । अज्ञतैव वरं मन्ये न पुनर् ज्ञानबन्धुता
किम् उच्यते ज्ञानबन्धुर् ज्ञानी चैव किम् उच्यते । किं फलं ज्ञानबन्धुत्वे ज्ञानित्वे ऽपि च किं फलं
व्याचष्टे यḫ पठति च शास्त्रं भोगाय शिल्पिवत् । यतते न त्व् अनुष्ठाने ज्ञानबन्धुस् स उच्यते
कर्मस्पन्देषु नो बोधḫ फलितो यस्य दृश्यते । बोधशिल्पोपजीवित्वाज् ज्ञानबन्धुस् स उच्यते
वसनाशनमात्रेण तुष्टाश् शास्त्रफलेन ये । अज्ञाञ् ज्ञानांशबन्धूंस् तान् विद्याच् छास्त्रार्थशिल्पिनः
प्रवृत्तिलक्षणे धर्मे वर्तते यश् श्रुतोचितम् । अदूरवर्तिज्ञानत्वाज् ज्ञानबन्धुस् स उच्यते
आत्मज्ञानं विदुर् ज्ञानं ज्ञानान्य् अन्यानि यानि तु । तानि ज्ञानावभासानि सारस्यानवबोधनात्
आत्मज्ञानम् अनासाद्य ज्ञानान्तरलवेन ये । सन्तुष्टाẖ कष्टचेष्टेन ते स्मृता ज्ञानबन्धवः
ज्ञानोदितज्ञेयविकासशान्त्या विना न सन्तुष्टधियेह भाव्यम् । त्वं ज्ञानबन्धुत्वम् उपेत्य राम रमस्व मा भोगभवामयेषु
आहारार्थं कर्म कुर्याद् अनिन्द्यं कुर्याद् आहारं प्राणसन्धारणार्थम् । प्राणास् सन्धार्यास् तत्त्वजिज्ञासनार्थं तत्त्वं जिज्ञास्यं येन भूयो न दुẖखम्
ज्ञानेन ज्ञेयनिष्ठत्वाद् यो ऽचितं चितम् एव वा । न भुञ्जते कर्मफलं स ज्ञानीत्य् अभिधीयते
ज्ञात्वा सम्यग् अनुष्ठानं दृश्यते यस्य कर्मसु । निर्वासनात्मकं ज्ञस्य स ज्ञानीत्य् अभिधीयते
अन्तश्शीतलतेहासु प्राज्ञैर् यस्यावलोक्यते । अकृत्रिमैव शान्तस्य स ज्ञानीत्य् अभिधीयते
अपुनर्जन्मने यस् स्याद् बोधस् स ज्ञानशब्दभाक् । वसनाशनदा शेषा व्यवस्था शिल्पजीविका
प्रवाहापतिते कार्ये कामसङ्कल्पवर्जितः । तिष्ठत्य् आकाशहृदयो यस् स पण्डित उच्यते
अकारणं प्रवर्तन्ते इव भावा अकारणात् । अविद्यमाना अप्य् एते विद्यमाना इव स्थिताः
आविर्भावतिरोभावैर् भावाभावभवाभवैः । पश्चात् कारणतां यान्ति मिथẖ कारणकर्मभिः
असतश् शशशृङ्गादेर् मृगतृष्णाम्भसो ऽथ वा । आलोकनाद् अलभ्यस्य कीदृक् स्याद् अथ कारणम्
असतश् शशशृङ्गादेẖ कारणं मार्गयन्ति ये । वन्ध्यापुत्रस्य पौत्रस्य स्कन्धम् आसादयन्ति ते
असत्यप्रतिभासानाम् एतद् एवाशु कारणम् । यद् अनालोकनं नाम समालोकाक्षयक्षयम्
परमात्मायते जीवो ऽबुध्यमानस् त्व् अचेतनम् । चेतनं बुध्यमानस् तु जीव एवावतिष्ठते
परमात्मैव जीवो ऽयं बुध्यमानस् त्व् अचेतनम् । आम्र एव रसापत्तेḫ प्रयाति सहकारताम्
चेतनं बुध्यमानस् तु जीव एवावतिष्ठते । जीवो जीवति जीर्णेषु जातिजन्मसु जर्जरः
ये परां दृष्टिम् आयाता दृश्यश्रीपारदर्शिनः । न विद्यमानम् अप्य् अस्ति तेषां वेदनम् आततम्
ये परां दृष्टिम् आयाता विद्धि तेषाम् अपाम् इव । अरूपालोकमननं स्पन्दम् अस्पन्दनं सदा
ये परां दृष्टिम् आयाता विद्धि तेषाम् अपाम् इव । स्पन्दम् अस्पन्दनं सर्वम् अवेदनवशाद् इह
अरूपालोकमननं वेष्टितोन्मुक्तदामवत् । बुद्धाẖ कर्मसु चेष्टन्ते वृक्षपत्त्रेष्व् इवानिलाः