यादृग् एव विराडात्मन्य् एष विस्तार आगतः । तादृग् एवेह सर्वस्मिन्न् अणुमात्रे ऽपि भूतके
परमार्थेन न स्थूलं न सूक्ष्मं किञ्चन क्वचित् । यद् यथा भावितं यत्र तत् तथाश्व् अनुभूयते
मनश् चन्द्रमसो जातं मनसश् चन्द्र उत्थितः । जीवाज् जीवो ऽथ वैकैषा सत्ता द्रवजलाङ्गवत्
शुक्रसारं विदुर् जीवं प्रालेयकणसन्निभम् । आनन्दो बलसन्दोहस् तत एव प्रवर्तते
तं चेतति चिदाभासं पूर्वम् आत्मा स्वम् आत्मना । तत्र तन्मयतां धत्ते तेन तन्मयरूपिणीम्
जीवसंविद् अथैषान्तर् यद् उपायाति पञ्चताम् । न तत्र कारणं किञ्चिद् विद्यते न च कार्यता
प्रतियोगिव्यवच्छित्तेर् अभावात् स्वत्वभावयोः । स्वभावोक्तिर् न चैवात्र भवत्य् अर्थानुसारिणी
जीवो जीवत्वम् एव स्वं जीवत्वाद् एव च स्वतः । अन्तस्त्वेन बहिष्ट्वेन दृश्यत्वेन च भावयन्
नीहारेणेव संवीतश् चेत्यवस्तुपरायणः । जात्यन्ध इव पन्थानम् आवृतात्मा न पश्यति
जगज्जृम्भिकया जीवस् त्व् अनैक्यद्वित्वया स्थितः । स्पन्दशक्त्येव पवनस् स्वात्मनो ऽभिन्नयानया
शुद्धं बुद्धम् अनाद्यन्तं जीवो जनितवासनः । आद्यं क्षीव इवात्मानम् आवृतात्मा न पश्यति
अज्ञानस्य महाग्रन्थेर् मिथ्यावेद्यात्मनो ऽसतः । अहमित्यर्थरूपस्य भेदो मोक्ष इति स्मृतः
व्यपगतघनचेतनस् समन्ताद् अहम् इति नूनम् अबुध्यमान आस्स्व । अनभिधपरचेतनैकरूपस् सदसदसन् न सदा सदोदितश् च
ज्ञानिनैव सदा भाव्यं राम न ज्ञानबन्धुना । अज्ञतैव वरं मन्ये न पुनर् ज्ञानबन्धुता
किम् उच्यते ज्ञानबन्धुर् ज्ञानी चैव किम् उच्यते । किं फलं ज्ञानबन्धुत्वे ज्ञानित्वे ऽपि च किं फलं
व्याचष्टे यḫ पठति च शास्त्रं भोगाय शिल्पिवत् । यतते न त्व् अनुष्ठाने ज्ञानबन्धुस् स उच्यते
कर्मस्पन्देषु नो बोधḫ फलितो यस्य दृश्यते । बोधशिल्पोपजीवित्वाज् ज्ञानबन्धुस् स उच्यते
वसनाशनमात्रेण तुष्टाश् शास्त्रफलेन ये । अज्ञाञ् ज्ञानांशबन्धूंस् तान् विद्याच् छास्त्रार्थशिल्पिनः
प्रवृत्तिलक्षणे धर्मे वर्तते यश् श्रुतोचितम् । अदूरवर्तिज्ञानत्वाज् ज्ञानबन्धुस् स उच्यते
आत्मज्ञानं विदुर् ज्ञानं ज्ञानान्य् अन्यानि यानि तु । तानि ज्ञानावभासानि सारस्यानवबोधनात्
आत्मज्ञानम् अनासाद्य ज्ञानान्तरलवेन ये । सन्तुष्टाẖ कष्टचेष्टेन ते स्मृता ज्ञानबन्धवः
ज्ञानोदितज्ञेयविकासशान्त्या विना न सन्तुष्टधियेह भाव्यम् । त्वं ज्ञानबन्धुत्वम् उपेत्य राम रमस्व मा भोगभवामयेषु
आहारार्थं कर्म कुर्याद् अनिन्द्यं कुर्याद् आहारं प्राणसन्धारणार्थम् । प्राणास् सन्धार्यास् तत्त्वजिज्ञासनार्थं तत्त्वं जिज्ञास्यं येन भूयो न दुẖखम्
ज्ञानेन ज्ञेयनिष्ठत्वाद् यो ऽचितं चितम् एव वा । न भुञ्जते कर्मफलं स ज्ञानीत्य् अभिधीयते
ज्ञात्वा सम्यग् अनुष्ठानं दृश्यते यस्य कर्मसु । निर्वासनात्मकं ज्ञस्य स ज्ञानीत्य् अभिधीयते
अन्तश्शीतलतेहासु प्राज्ञैर् यस्यावलोक्यते । अकृत्रिमैव शान्तस्य स ज्ञानीत्य् अभिधीयते
अपुनर्जन्मने यस् स्याद् बोधस् स ज्ञानशब्दभाक् । वसनाशनदा शेषा व्यवस्था शिल्पजीविका
प्रवाहापतिते कार्ये कामसङ्कल्पवर्जितः । तिष्ठत्य् आकाशहृदयो यस् स पण्डित उच्यते
अकारणं प्रवर्तन्ते इव भावा अकारणात् । अविद्यमाना अप्य् एते विद्यमाना इव स्थिताः
आविर्भावतिरोभावैर् भावाभावभवाभवैः । पश्चात् कारणतां यान्ति मिथẖ कारणकर्मभिः