यत्राहन्त्वं जगत् तत्र पूर्वम् आगत्य तिष्ठति । पराण्वन्तर् अपीन्द्रस्य त्रसरेणूदरे यथा
भ्रमस्य जागतस्यास्य जातस्याकाशवर्णवत् । अहम्भावो ऽभिमन्त्रात्मा मूलम् आद्यम् उदाहृतम्
वासनारससंसिक्ताद् अहम्बीजकणाद् अयम् । ब्रह्माद्रौ व्योमविपिने जायते त्रिजगद्द्रुमः
तारकापुष्पनिकरो विनीलाचलपल्लवः । सरित्सारसिरापूरो वासनासारसत्फलः
अहन्त्वसलिलस्येदं जगत् स्पन्द उदाहृतः । चिच्चमत्करणे स्वादु वासनाविसरद्रसः
तारकाशीकरासारो नभोऽनन्तनिखातवान् । भावाभावमहावर्तो नानागिरितरङ्गकः
त्रिलोकीविलिखल्लेखो विलोलालोकफेनिलः । ब्रह्माण्डबुद्बुदोद्भेदẖ कवाटापीडपीवरः
भूपीठदृढदिण्डीरपिण्डश् चिद्घनमण्डवान् । चित्राजवञ्जवीभावमज्जनोन्मज्जनात्मकः
जरामरणमोहादिवीचीचयचमत्कृतिः । उत्पन्नध्वंसदेहादिबिन्दुवृन्दैकमन्दिरः
अहन्त्वपवनस्पन्दो जगद् इत्य् अवगम्यताम् । अहन्त्वचन्द्रसौगन्ध्यं जगद् इत्य् एव बुध्यताम्
नाहन्त्वजगती भिन्ने पवनस्पन्दवत् सदा । पयो द्रवत्वम् इव च वह्निर् औष्ण्यम् इवापि च
जगद् अस्त्य् अहमर्थे ऽन्तर् अहम् अस्ति जगद्धृदि । अन्योऽन्यभाविनी ह्य् एते आधाराधेयवत् स्थिते
जगद्बीजम् अहन्त्वं यो मार्ष्टि बोधाद् अवेदनात् । अलं चित्रं जलेनेव तेन धौतं जगन्मलम्
अहन्त्वं नाम तत् किञ्चिद् विद्याधर न विद्यते । अकारणम् अवस्तुत्वाच् छशशृङ्गम् इवोदितम्
ब्रह्मण्य् अतितते ऽनन्ते सकलोल्लेखवर्जिते । अहन्त्वं कारणाभावान् न कदाचन सन्मयम्
अवस्तुन्य् ओतुशृङ्गादौ न सम्भवति कारणम् । अतो ऽहन्त्वादि नास्त्य् एव वन्ध्यासुत इव क्वचित्
तदभावाज् जगन् नास्ति चित्त्वं जगदभावतः । शिष्टं निर्वाणम् एवातश् शान्तम् आस्स्व यथासुखम्
अभावाद् उपपत्तिस्थाद् एवं जगदहन्त्वयोः । रूपालोकमनस्काराश् शान्तास् तव भवेतरत्
यन् नास्ति तत् तु नास्त्य् एव शेषं शान्तम् असि ध्रुवम् । सम्प्रबुद्धो ऽसि मा भूयो निर्मूलां भ्रान्तिम् आहर
व्यपगतकलनाकलङ्कशुद्धश् शिवम् असि शान्तम् असीश्वरो ऽसि नित्यम् । खम् इव भवसि सर्वतोपमानं जगद् अपि वा परमाणुरूपम् एव
कथयत्य् अथ मय्य् एवं स विद्याधरनायकः । आसीत् संशान्तसंवित्तिस् समाधिपरिणामवान्
प्रबोध्यमानो ऽपि मया भूयो भूयस् ततस् ततः । न पपात पुरोदृश्ये परं निर्वाणम् आगतः
स प्राप परमं स्थानं तावन्मात्रप्रबोधनात् । केनचिन् नाधिकेनाङ्ग यत्नेनातिशयैषिणा
अत उक्तं मया नाम यदि शुद्धे हि चेतसि । उपदेशḫ प्रसरति तैलबिन्दुर् इवाम्भसि
नाहम् इत्य् अस्ति तेनान्तर् मैवं भावय शान्तये । एतावत्य् उपदेशोक्तिḫ परमा नेतरास्ति हि
एषैवाभव्यमनसि पतिता प्रपलायते । उत्ताने मसृणादर्शे मुक्ताफलम् इवातलम्
भव्ये तु शान्ते मनसि लगत्य् अभ्येति च द्युतिम् । प्रविश्यान्तर् विचाराख्याम् अर्चिर् अर्कमणाव् इव
अहम्भावनम् एवोच्चैर् बीजं दुẖखाख्यशल्मलेः । ममेदं तद्वशाद् एति शाखाप्रसरकारणम्
अहमादौ ममेत्य् अन्तस् तत इच्छा प्रवर्तते । इदमर्थशतानर्थकारिणी भवभाविनी
एवंविधा मुनिश्रेष्ठ मूढा अपि चिरायुषः । भवन्ति नियमो ह्य् अङ्ग दीर्घायुष्ट्वस्य कारणम्