जगत्प्रसरपूरस्य न देश उपयुज्यते । न कालो धारणे स्तम्भ आलोकस्याम्बरे यथा
मनोमनननिर्माणमात्रम् एतज् जगत्त्रयम् । शान्तं तनु लघु स्वच्छं वातान्तस् सौरभाद् अपि
चिच्चमत्कृतिमात्रस्य साधो जगदणोẖ किल । वातान्तस् सौरभं मेरुर् अन्यानुभवयोगतः
यं प्रत्य् उदेति सर्गो ऽयं स एवेह हि चेतति । पदार्थस् सन्निवेशं स्वम् इह स्वप्नं पुमान् इव
अत्रैवोदाहरन्तीमम् इतिहासं पुरातनम् । यद् वृत्तं देवराजस्य त्रसरेणूदरे पुरा
क्वचित् कदाचित् कस्मिंश्चित् किञ्चित् कल्पद्रुमे ऽभवत् । कस्याञ्चिद् युगशाखायां फलं जगदुडुम्बरम्
ससुरासुरभूतौघमषकाहितघुङ्घुमम् । शैलमांसलपातालद्युभूम्युग्रकवाटकम्
चिच्चमत्कृतिचारूच्चैर् वासनारसपीवरम् । विविधानुभवामोदं चित्तास्वादमनोहरं
बृहद्ब्रह्मतरुप्रौढसत्ताव्रततिकोटिगम् । अहङ्कारमहावृन्तं समालोकसमुज्ज्वलम्
मोक्षद्वारविकासास्यं सरिदब्धिसिरावृतम् । मात्रापञ्चककोशस्थं तरत्तारकशीकरम्
कल्पावसानजरढं कालकोकिलरूपया । पातितं शान्तम् आयातं क्वाप्य् अन्तर्धानम् आगतम्
तत्राभूद् अमराधीशश् शक्रस् त्रिभुवनेश्वरः । क्षौद्रकुम्भनिषण्णानां क्षुद्राणाम् इव नायकः
गुरूपदेशस्वाभ्यासात् स क्षीणावरणो ऽभवत् । महात्मा भावितात्मान्तḫ पूर्वापरविदां वरः
नारायणादिषु ततẖ कदाचिद् वीर्यशालिषु । क्वचिद् एव निलीनेषु सत्स्व् एकस् स सुराधिपः
शस्त्रज्वालानलोद्गारैर् अयुध्यत महासुरैः । विजितस् तैर् महावीरैर् अतो व्यद्रवद् आद्रुतम्
दिशो दश स वेगेन दुद्रावाभिद्रुतो ऽरिभिः । न विश्रमास्पदं प्राप परलोक इवाधमः
उद्भ्रान्तवृत्तिष्व् अरिषु मनाक् छिद्रम् अवाप्य सः । प्रशमं कार्यसङ्कल्पं नीत्वा स्वं स्वान्तर् एव हि
कम् अप्य् अर्कांशुकोटिस्थं त्रसरेणुं विवेश सः । संविद्रूपतया पद्मकोशं स मधुपो यथा
स तत्राशु विशश्राम चिराद् आश्वासम् आययौ । अथ विस्मृतसङ्ग्रामो निर्वृतिं समुपागमत्
कल्पितं सद्म तत्राथ स क्षणाद् अनुभूतवान् । तस्मिन् सद्मनि पद्माभे रेमे स्व इव विष्टपे
गृहस्थस् स ददर्शाथ कल्पितं नगरं हरिः । मणिमुक्ताप्रवालादिकृतप्राकारमन्दिरम्
नगरान्तर्गतो ऽपश्यत् ततो जनपदं हरिः । नानाद्रिग्रामगोवाटपत्तनारण्यसंयुतम्
तादृग्रतिश् चेतितवान् स शक्रो भुवणं ततः । साद्रिद्यूर्वीनदीशांशं सक्रियाकालकल्पनम्
तादृग्रतिश् चेतितवान् स शक्रस् त्रिजगत् ततः । सपातालमहीव्योमविष्टपार्कादिपर्वतम्
तत्रातिष्ठत् सुरेशत्वे स भोगभरभूषितः । पुत्रो बभूव तस्याथ कुन्दो नामातिवीर्यवान्
ततो जीवितपर्यन्ते त्यक्त्वा देहम् अनिन्दितः । निर्वाणम् आययौ शक्रो निस्स्नेह इव दीपकः
कुन्दस् त्रैलोक्यराजो ऽभूज् जनयित्वा सुतं शुभम् । कालेन जीवितस्यान्ते प्राप्तवान् परमं पदम्
तत्पुत्रो ऽपि तथैवाथ कृत्वा राज्ये सुतं निजम् । जगाम जीवितस्यान्ते पावनं परमं पदम्
एवं पौत्रसहस्राणि समतीतानि सुन्दर । तत्राद्यापि सुरेशस्य येषां राज्ये स्थितो ऽंशकः
इत्य् अद्य यावद् अमरेश्वरवंश एष सङ्कल्पितो जगति वंशपदं विधत्ते । तस्मिन् क्षते ऽपि गलिते ऽपि हते ऽपि नष्टे क्वाप्य् अम्बरे दिनकरातपपावनाणौ