ब्रह्मानन्तम् अजं शान्तम् अतो ऽस्तीदं न सर्गधीः । कारणाभावतस् तेन ब्रह्मैवेदम् अखण्डितम्
अतश् शिलोदराभो ऽसि व्योमकोशोपमो ऽसि च । ब्रह्मैकघनरूपत्वाद् अजो ऽनवयवो ऽसि च
ज्ञो ऽसि किञ्चिन् न किञ्चिद् वा निश्शङ्कम् अलम् आस्यताम् । अचेतनचिदाभास शाम्यताम् आत्मनात्मनि
नित्यानन्ततयाजस्य कारणं नास्ति कार्यकृत् । सर्गाद्यसम्भवे तस्माद् यद् अस्ति तद् अजं शिवम्
अजो येषां तु चिद्रूपो नास्ति मौर्ख्यविलासिनाम् । सर्वनाशे समुत्पन्ने किं तेषां प्रविचार्यते
यत्र यत्र परं तत्र तत्र सन्ति जगन्ति हि । जगच्छब्दार्थरूपेण मुक्तान्य् एवंविधानि च
तृणे काष्ठे जले कुड्ये सर्वत्रैव परं स्थितम् । सर्वत्रैव च सर्गौघḫ परिप्रोतस् स्थितो मिथः
ब्रह्मणẖ किंस्वभावो ऽसाव् इति वक्तुं न युज्यते । अनन्ते परमे तत्त्वे स्वत्वास्वत्वात्यसम्भवात्
अभावसव्यपेक्ष्यस्य भावस्यासम्भवाद् अपि । पदं बध्नन्ति नानन्ते स्वभावाद् या दुरुक्तयः
अस्वत्वाभावयोर् नित्ये ऽनन्ते ऽत्यन्तम् असम्भवात् । स्वत्वभावेषु सिद्धेषु स्वभावोक्तिर् न तिष्ठति
नाहन्त्वं लभ्यते साधो बुद्ध्यालं किं निरीक्षितम् । असद् एव कुतो ऽप्य् एतद् बालयक्ष इवोत्थितम्
मुक्तं त्व् अहन्त्वशब्दार्थैर् लभ्यते यच् च तत् परम् । युक्तं त्व् अहन्त्वशब्दार्थैḫ प्रेक्ष्यमाणं विलीयते
भेदो जगद्ब्रह्मदृशोर् अभेदḫ पर्यायशब्दार्थविलासतुल्यः । सङ्कल्पमात्रप्रथितो न सत्यो यथानयोर् वै कटकत्वहेम्नोः
शस्त्राणि दयिताङ्गानि मग्नान्य् अङ्गे निरम्बरे । यो बुध्यमानस् सुसमस् स परस्मिन् पदे स्थितः
तावत् पुरुषयत्नेन धैर्येणाभ्यासम् आहरेत् । यावत् सुषुप्ततोदेति पदार्थोदयनं प्रति
यथाभूतार्थतत्त्वज्ञम् आधयो ऽङ्गगता अपि । न मनाग् अपि लिम्पन्ति पयांसीव सरोरुहम्
शस्त्राङ्गनानभांस्य् अङ्गलग्नान्य् अलम् असंविदन् । अलग्नानीव शान्तात्मा यḫ पश्यति स पश्यति
विषं यथा स्वान्तर् एव घुग्घुन्थीभवति स्वयम् । न च घुग्घुन्थता नाम विषाद् अन्यास्ति काचन
स्वरूपम् अजहन्न् एव जीवताम् अधितिष्ठति । तथात्मा तत्परिज्ञानमात्रैकप्रविलायिनीम्
जीवीभवति घुग्घुन्थो मृत्यात्मैव यथा तथा । अत्यजन्ती निजं रूपं चिज् जडं रूपम् ऋच्छति
ब्रह्मण्य् अनन्यो ऽप्य् अन्याभो घुग्घुन्थकवद् उत्थितः । तत्स्थस् स एवास इवाप्य् अतत्स्थ इव सर्गकः
विषं विषत्वम् अजहद् यथा स्वान्तẖ क्रिमिẖ क्रमात् । न जायते न म्रियते जायते म्रियते ऽपि च
स्वेनैव संविदर्थेन पदार्थानाम् अरूपिणा । तीर्यते गोष्पदम् इव न तु दैवाद् भवार्णवः
सर्वभावान्तरावस्था सर्वभावातिशायिनी । अन्तश्शीतलता यस्मिंस् तस्मिन् किम् अवहेलनम्
जगत्पदार्थसत्तान्तस् सामान्येनाशु भाव्यताम् । मनोऽहङ्कारबुद्ध्यादिẖ कẖ कलङ्को ऽमलात्मनि
यथा घटपटाद्य् अर्थान् पश्यस्य् अर्थं शरीरकम् । तथाहन्त्वमनोबुद्धिवेदनाद्य् अपि पश्य हे
जगत्पदार्थसार्थौघं मनोबुद्ध्यादिसंयुतम् । ज्ञ एवासंविदंस् तिष्ठ परिनिष्ठितनिष्ठया
न केनचित् कस्यचिद् एव कश्चिद् दोषो न चैवेह गुणẖ कदाचित् । सुखेन दुẖखेन भवाभवेन न चास्ति भोक्ता न च कर्तृतेति
ख एव व्योम सम्पन्नम् इति सङ्कल्पनं यथा । भ्रान्तिमात्रम् असद्रूपं तथाहम्भावभावनम्
खं खे जातम् इति भ्रान्तेर् अहं कल्पयिता यथा । तथा निर्व्यपदेश्यात्म सद् अस्त्य् असद् इवाततम्