यदान्नपानदानादाव् अनादरम् उपेयिवान् । तस्येदं पश्चिमं जन्म न स कर्मसु मज्जति
प्राप्तो विवेकपदवीम् असि पावनात्मन् पुण्यां पवित्रितजगत्त्रितयां द्वितीयाम् । नाधḫ पतिष्यसि पुनर् मनसामुनेति जानामि मैतद् अमलं पदम् उत्सृज त्वम्
अबुध्यमानश् चेत्यादि चिद्रूपम् अपि चानघ । शान्तचिद्घन एवास्स्व निर्मलाम्ब्वन्तर् अंशुवत्
अचेतनं चेतनान्तश् चेतनाद् एव विद्यते । वैसादृश्ये ऽपि सदृशं पयोराशाव् इवानलः
सा चेतनाचेतनयोर् हेतुश् चित्त्वात्मनैव चित् । विनाशोत्पादयोर् वह्निज्वालयोḫ पवनो यथा
नाहम् अस्तीति चिद्रूपम् इति विश्रान्तिर् अस्तु ते । ततो यथा यादृशेन भूयते तादृशो भव
चिद्रूपस् सर्वभावानाम् अन्तर् बहिर् असि स्थितः । प्रसन्नाम्बुभरस्यान्तर् बहिश् चैव यथातपः
नायम् अस्मीति चिद्रूपं चितौ चेल् लग्नम् अङ्ग ते । न चान्यश् चेति तद् ब्रह्मरूपः केनासि मीयसे
ससुरासुरपातालभूविष्टपम् इवोत्थितम् । नानाजवञ्जवीभावक्रियाकालम् इवाकुलम्
यथा रङ्गमयं कुड्ये जगन् मौनम् इव स्थितम् । तथा चिच्चित्रकचितं खकुड्ये चात्मसंस्थितम्
तेनैव भूयते भूरि यच् चितौ कचितम् स्वतः । अचेतनं चेतनं वा यथेच्छसि तथा कुरु
चिच्चमत्कृतयो व्योम्नि स्फुरन्त्य् एता जगत्तया । अर्कांशुवद् अरोधिन्यस् स्वेच्छाविदितवेदिनाम्
तिमिरावृतदृष्टीनां यथा केशोण्डुकादि खे । स्फुरत्य् एवं जगद्रूपम् अनात्मन्य् एव तिष्ठताम्
एतज् जगत् त्वम् अहम् इत्य् अवबोधरूपम् आभासमात्रम् उदितं च न चोदितं च । अर्कांशुजालरचनानगराभम् अत्र कुड्यादि सत्यम् इदम् अस्ति न खे लतेव
विद्यते चेतनाद् एव चेतने ऽन्तर् अचेतनम् । जले ऽग्निर् इव चिज् जाड्ये नातो भिन्ने मनाग् अपि
तद् वेदनावेदनयोर् अभेदात् स्वस्थम् आसितम् । निर्यन्त्रम् एव चित्रस्थज्ञप्तिवद् व्योममध्यवत्
ब्रह्मण्य् अशेषशक्तित्वाद् अवित्त्वं विद्यते तथा । अक्षुब्धे विमले तोये भावी फेनलवो यथा
न कारणं विनोदेति जलात् फेनलवो यथा । न कारणं विनोदेति सर्गादि ब्रह्मणस् तथा
न च कारणम् अस्त्य् अत्र सर्गोत्पत्ताव् अकारणे । नातस् सञ्जायते किञ्चिज् जगदादि न नश्यति
अत्यन्तं कारणाभावान् न किञ्चिज् जायते जगत् । मराव् अम्ब्व् इव नास्त्य् एव दृष्टम् अप्य् अग्रतो जगत्
ब्रह्मानन्तम् अजं शान्तम् अतो ऽस्तीदं न सर्गधीः । कारणाभावतस् तेन ब्रह्मैवेदम् अखण्डितम्
अतश् शिलोदराभो ऽसि व्योमकोशोपमो ऽसि च । ब्रह्मैकघनरूपत्वाद् अजो ऽनवयवो ऽसि च
ज्ञो ऽसि किञ्चिन् न किञ्चिद् वा निश्शङ्कम् अलम् आस्यताम् । अचेतनचिदाभास शाम्यताम् आत्मनात्मनि
नित्यानन्ततयाजस्य कारणं नास्ति कार्यकृत् । सर्गाद्यसम्भवे तस्माद् यद् अस्ति तद् अजं शिवम्
अजो येषां तु चिद्रूपो नास्ति मौर्ख्यविलासिनाम् । सर्वनाशे समुत्पन्ने किं तेषां प्रविचार्यते
यत्र यत्र परं तत्र तत्र सन्ति जगन्ति हि । जगच्छब्दार्थरूपेण मुक्तान्य् एवंविधानि च
तृणे काष्ठे जले कुड्ये सर्वत्रैव परं स्थितम् । सर्वत्रैव च सर्गौघḫ परिप्रोतस् स्थितो मिथः
ब्रह्मणẖ किंस्वभावो ऽसाव् इति वक्तुं न युज्यते । अनन्ते परमे तत्त्वे स्वत्वास्वत्वात्यसम्भवात्
अभावसव्यपेक्ष्यस्य भावस्यासम्भवाद् अपि । पदं बध्नन्ति नानन्ते स्वभावाद् या दुरुक्तयः
अस्वत्वाभावयोर् नित्ये ऽनन्ते ऽत्यन्तम् असम्भवात् । स्वत्वभावेषु सिद्धेषु स्वभावोक्तिर् न तिष्ठति