पातनैकान्तदक्षाणि दोषाशीविषवन्ति च । रूक्षकण्टकलग्नानि श्वभ्राग्राणीन्द्रियाणि च
आत्मम्भरीण्य् अनार्याणि साहसैकरतानि च । अन्धकारविकारीणि रक्षांसि स्वेन्द्रियाणि च
अन्तश्शून्यान्य् असाराणि वक्राणि ग्रन्थिमन्ति च । दहनैकान्तयोग्यानि दुर्दारूणीन्द्रियाणि च
घनमोहप्रतर्दानि दुष्कूपगहनानि च । महावकरतुच्छानि कुपुराणीन्द्रियाणि च
अनन्तेषु पदार्थेषु करणानि घटादिषु । सभ्रमाणि सपङ्कानि चक्राङ्गानीन्द्रियाणि च
आपन्निमग्नम् इमम् एवम् अकिञ्चनं त्वं माम् उद्धरोद्धरणशील दयोदयेन । ये नाम केचन जगत्सु जयन्ति सन्तस् तत्सङ्गमं परमशोकहरं वदन्ति
ततस् तस्य मया ब्रह्मंस् तच् छ्रुत्वा पावनं वचः । इदम् उक्तं यथापृष्टं सुस्पष्टपदया गिरा
साधु विद्याधराधीश दिष्ट्या बुद्धो ऽसि भूतये । भवान्धकूपकुहराच् चिरेणोत्थातुम् इच्छसि
पावनीयं तव मती राजते शुद्धरूपिणी । विवेकेनानलेनेव कनकद्रवसन्ततिः
उपदेशगिराम् अर्थम् आदत्ते हारिहेलया । मकुरे निर्मले द्रव्यम् अयत्नेनैव बिम्बते
यद् इदं वच्मि तत् सर्वम् ॐ इत्य् आदातुम् अर्हसि । अस्माभिश् चिरम् अन्विष्टं नात्र कार्या विचारणा
यत् किञ्चित् स्वदते ऽन्तस् ते वस्तु वस्तुतयाश्रितम् । तद् अस्वाद्व् इति निर्विघ्नं त्यजंस् तिष्ठ यथासुखम्
निरहङ्कारितां सत्यां बुध्यस्वाबोधम् उत्सृजन् । नासि त्वं चिरम् अप्य् अन्तḫ प्रेक्षितो ऽसि न लक्ष्यसे
नाहन्त्वम् अस्ति न जगद् इति निश्चयिनस् तव । सर्वम् अस्ति शिवं तच् च न दुẖखाय सुखाय नो
किम् अज्ञत्वाज् जगज् जातं जगतो ऽथ किम् अज्ञता । विचार्यापीति नो विद्म एकत्वाद् अलम् एतयोः
मृगतृष्णाम्बुवद् विश्वं अवस्तुत्वात् सद् अप्य् असत् । यच् चेदं भाति तत्रैव किञ्चिद् इत्य् एव निश्चयः
मृगतृष्णाम्बुवद् विश्वं अवस्तुत्वात् सद् अप्य् असत् । यच् चेदं भाति तद् ब्रह्म नकिञ्चित् किञ्चिद् एव वा
मृगतृष्णाम्बुवद् विश्वं न सन् नासन् न किञ्चन । प्रतिभासवशात् सत्यम् अवस्तुत्वाद् असत् सदा
मृगतृष्णाम्बुवद् विश्वं नास्ति सत्यम् अथास्ति च । प्रतिभातापि नास्त्य् अत्र तदभावाद् अतश् शिवम्
विश्वबीजम् अहन्त्वं त्वं विद्धि तस्माद् धि जायते । साद्रिद्यूर्वीनदीशादिजगज्जरढपादपः
अहन्त्वबीजाद् अणुतो जायते ऽसौ जगद्द्रुमः । तस्येन्द्रियरसाढ्यानि मूलानि भुवनानि च
तारका बालकलिका ऋक्षौघẖ कोरकोत्करः । वासरा गुच्छविसराḫ पूर्णचन्द्राḫ फलालयः
स्वर्गादयो बृहद्वर्गा महाविटपकोटराः । मेरुमन्दरसह्याद्या गिरयḫ पत्त्रराजयः
सप्ताब्धयो ऽङ्ग स्रुतयḫ पातालं मूलकोटरम् । अगानि घुणवृन्दानि पर्वाणि पुरपङ्क्तयः
अज्ञानम् उत्पत्तिमही विहगा भूतकोटयः । उपलम्भो बृहत्स्तम्भो दावो निर्वाणनिर्वृतिः
रूपालोकमनस्कारा विविधामोदवृत्तयः । वनं विपुलम् आकाशं शुक्ला जलमुचस् त्वचः
विचित्रशाखा ऋतव उपशाखा दिशो दश । संविद् रसमहापूरो वातस्पन्दो विवर्तनः
चन्द्रार्करुचयो लोला मज्जनोन्मज्जनोन्मुखाः । रम्याẖ कुसुममञ्जर्यस् तिमिरभ्रमरभ्रमाः
पातालम् आशागणम् अन्तरिक्षम् आपूर्य तिष्ठत्य् असद् एव सद्वत् । तस्यानहन्ताग्निहते ऽहमर्थबीजे पुनर् नास्ति सतो ऽपि रोहः
विद्याधर धराधार गिरिकन्दरमन्दिर । दिगन्तराम्बराचार चारसञ्चारचञ्चुर