इन्द्रियोत्तमरोगाणां भोगाशावर्जनाद् ऋते । नौषधानि न तीर्थानि न च मन्त्राḫ प्रशान्तये
नीतो ऽस्मि परमं खेदम् अभिधावद्भिर् इन्द्रियैः । एक एव महारण्ये तस्करैḫ पथिको यथा
पङ्कवन्त्य् अप्रसन्नानि मद्गुदौर्भाग्यवन्ति च । गन्धिशेवालतुच्छानि पल्वलानीन्द्रियाणि च
दुरतिक्रमणीयानि नीहारगहनानि च । जीवितानन्तजालानि जङ्गलानीन्द्रियाणि च
पङ्कजानि सरन्ध्राणि सुदुर्लक्ष्यगुणानि च । ग्रन्थिमन्ति जडाङ्गानि मृणालानीन्द्रियाणि च
रूक्षाणि रत्नलुब्धानि कल्लोलवलितानि च । दुर्ग्रहग्राहघोराणि क्षाराम्बूनीन्द्रियाणि च
बान्धवोद्वेगदायीनि देहान्तरपराणि च । करुणाक्रन्दकारीणि मरणानीन्द्रियाणि च
अविवेकिष्व् अमित्राणि मित्राणि च विवेकिषु । गहनाततशून्यानि काननानीन्द्रियाणि च
घनास्फोटान्य् असाराणि मलिनानि जडानि च । विद्युत्प्रकाशान्य् एतानि महाभ्राणीन्द्रियाणि च
क्षुद्रप्राणिगृहीतानि वर्जितानि कृतात्मभिः । रजस्तमोऽभिभूतानि स्वेन्द्रियाण्य् अवटानि च
पातनैकान्तदक्षाणि दोषाशीविषवन्ति च । रूक्षकण्टकलग्नानि श्वभ्राग्राणीन्द्रियाणि च
आत्मम्भरीण्य् अनार्याणि साहसैकरतानि च । अन्धकारविकारीणि रक्षांसि स्वेन्द्रियाणि च
अन्तश्शून्यान्य् असाराणि वक्राणि ग्रन्थिमन्ति च । दहनैकान्तयोग्यानि दुर्दारूणीन्द्रियाणि च
घनमोहप्रतर्दानि दुष्कूपगहनानि च । महावकरतुच्छानि कुपुराणीन्द्रियाणि च
अनन्तेषु पदार्थेषु करणानि घटादिषु । सभ्रमाणि सपङ्कानि चक्राङ्गानीन्द्रियाणि च
आपन्निमग्नम् इमम् एवम् अकिञ्चनं त्वं माम् उद्धरोद्धरणशील दयोदयेन । ये नाम केचन जगत्सु जयन्ति सन्तस् तत्सङ्गमं परमशोकहरं वदन्ति
ततस् तस्य मया ब्रह्मंस् तच् छ्रुत्वा पावनं वचः । इदम् उक्तं यथापृष्टं सुस्पष्टपदया गिरा
साधु विद्याधराधीश दिष्ट्या बुद्धो ऽसि भूतये । भवान्धकूपकुहराच् चिरेणोत्थातुम् इच्छसि
पावनीयं तव मती राजते शुद्धरूपिणी । विवेकेनानलेनेव कनकद्रवसन्ततिः
उपदेशगिराम् अर्थम् आदत्ते हारिहेलया । मकुरे निर्मले द्रव्यम् अयत्नेनैव बिम्बते
यद् इदं वच्मि तत् सर्वम् ॐ इत्य् आदातुम् अर्हसि । अस्माभिश् चिरम् अन्विष्टं नात्र कार्या विचारणा
यत् किञ्चित् स्वदते ऽन्तस् ते वस्तु वस्तुतयाश्रितम् । तद् अस्वाद्व् इति निर्विघ्नं त्यजंस् तिष्ठ यथासुखम्
निरहङ्कारितां सत्यां बुध्यस्वाबोधम् उत्सृजन् । नासि त्वं चिरम् अप्य् अन्तḫ प्रेक्षितो ऽसि न लक्ष्यसे
नाहन्त्वम् अस्ति न जगद् इति निश्चयिनस् तव । सर्वम् अस्ति शिवं तच् च न दुẖखाय सुखाय नो
किम् अज्ञत्वाज् जगज् जातं जगतो ऽथ किम् अज्ञता । विचार्यापीति नो विद्म एकत्वाद् अलम् एतयोः
मृगतृष्णाम्बुवद् विश्वं अवस्तुत्वात् सद् अप्य् असत् । यच् चेदं भाति तत्रैव किञ्चिद् इत्य् एव निश्चयः
मृगतृष्णाम्बुवद् विश्वं अवस्तुत्वात् सद् अप्य् असत् । यच् चेदं भाति तद् ब्रह्म नकिञ्चित् किञ्चिद् एव वा
मृगतृष्णाम्बुवद् विश्वं न सन् नासन् न किञ्चन । प्रतिभासवशात् सत्यम् अवस्तुत्वाद् असत् सदा
मृगतृष्णाम्बुवद् विश्वं नास्ति सत्यम् अथास्ति च । प्रतिभातापि नास्त्य् अत्र तदभावाद् अतश् शिवम्
विश्वबीजम् अहन्त्वं त्वं विद्धि तस्माद् धि जायते । साद्रिद्यूर्वीनदीशादिजगज्जरढपादपः