नाणुम् अप्य् अवगच्छामि विश्रान्तिं श्रान्तमानसः । प्रभ्रमन् भोगभङ्गेषु मरुभूमिष्व् इवाध्वगः
आपातमधुरारम्भा भङ्गुरा भवहेतवः । अचिरेण विकारिण्यो भीषणा भोगभूमयः
मानावमानपरया दुरहङ्कारकान्तया । न रमे वामया तात हतविद्याधरश्रिया
दृष्टाश् चैत्ररथोद्यानभुवẖ कुसुमकोमलाः । कल्पवृक्षलतादत्तसमस्तविभवश्रियः
विहृतं मेरुकुञ्जेषु विद्याधरपुरेषु च । विमानवरमालासु वातस्कन्धस्थलीषु च
विश्रान्तं सुरसेनासु कान्ताभुजलतासु च । हारिहारविलासासु लोकपालपुरीषु च
न किञ्चिद् उचितं साधु सर्वम् आधिविषोष्मणा । दग्धं भस्मायते तात विज्ञातम् अधुना मया
रूपालोकनलोलेन वनिताननगृध्नुना । सावभासेन दोषाय दुẖखं नीतो ऽस्मि चक्षुषा
इदं गुणावहं नेदम् इति मुक्त्वा विकल्पनम् । रूपमात्रानुसारित्वाद् अवस्तुन्य् अपि धावति
तावद् आयाति विरतिं न शठं यावद् आपदम् । नानीतवत् परां चेतḫ परानर्थेहितोन्मुखम्
घ्राणम् एतद् अनर्थाय धावच् चैवाभितस् स्फुटम् । न निवारयितुं तात शक्नोमीह हयं यथा
गन्धोदकप्रणालेन सुखदुẖखानुपातिना । वैरिणेवातिदोषेषु घ्राणेनास्मि नियोजितः
चिरं रसनया चाहम् अनया नयहीनया । गर्धगोमायुगुप्तेषु दुẖखाद्रिष्व् अलम् आहतः
निषेद्धुं न च शक्नोमि स्पर्शलम्पटतां त्वचः । ग्रीष्मकालसमिद्धस्य तापम् अंशुमतो यथा
शुभशब्दरसार्थिन्यो मुने श्रवणशक्तयः । मां योजयन्ति विषमे तृणेच्छा हरिणं यथा
प्रणताḫ प्रियकारिण्यḫ प्रह्वभृत्यसमीरिताः । वाद्यगेयरवोन्मिश्राश् शुभशब्दश्रियश् श्रुताः
श्रियस् स्त्रियो दिशश् चैव तट्यश् चाम्भोधिभूभृताम् । दृष्टा विभ्रमहारिण्यḫ प्रक्वणन्मणिभूषणाः
चिरम् आस्वादितास् स्वादु चमत्कारमनोरमाः । प्रह्वकान्ताजनानीताष् षड्रसा गुणशालिनः
कौशेयकामिनीहारकुसुमास्तरणानिलाः । निर्विघ्नम् अभितस् स्पृष्टा भृशम् आभोगभूमिषु
वधूमुखौषधीपुष्पसमालम्भनभूमयः । अनुभूता मुने गन्धा मन्दानिलसमीरिताः
श्रुतं दृष्टं तथा स्पृष्टं भुक्तं घ्रातं पुनḫ पुनः । तत्रापि हि न तृप्तास् स्मो धिग् अज्ञानविजृम्भितं
एतावन्मात्रसारे ऽस्मिन् संसारे व्यस्तविग्रहे । संशुष्कविरसे भूयẖ किं भजामि वदाशु मे
भुक्त्वा वर्षसहस्राणि दुर्भोगपटलीम् इमाम् । आब्रह्मस्तम्बपर्यन्तं न तृप्तिर् उपजायते
साम्राज्यं सुचिरं कृत्वा तथा भुक्त्वा वधूगणम् । भङ्क्त्वाप्य् अरिगणान् उच्चैẖ किम् अपूर्वम् अवाप्यते
येषां दिनाशनं नासीद् यैर् भुक्तं भुवनत्रयम् । ते ऽपि ते ऽप्य् अचिरेणैव समं भस्मत्वम् आगताः
प्राप्तेन येन नो भूयḫ प्राप्तव्यम् अवशिष्यते । तत्प्राप्तौ यत्नम् आतिष्ठेत् कष्टयापि हि चेष्टया
येन कान्ताश् चिरं भुक्ता भोगास् तस्येह जन्तुभिः । दृष्टो न कस्यचिन् मूर्ध्नि तरुर् व्योमप्लवश् च वा
चिरम् एतासु दूरासु विषयारण्यराजिषु । इन्द्रियैर् विप्रलब्धो ऽस्मि धूर्तबालैर् इवार्भकः
अद्य त्व् एते परिज्ञाता मया स्वविषयारयः । कष्टा इन्द्रियनामानो वञ्चयन्ति न मां पुनः
संसारे जङ्गले शून्ये मुग्धं नरमृगं शठाः । आश्वास्याश्वास्य निघ्नन्ति विषयेन्द्रियलुब्धकाः