द्यौẖ क्षमा वायुर् आकाशं पर्वतास् सरितो दिशः । इत्य् आमोदो ऽहमर्थोग्रकुसुमस्य विकासिनः
अहमर्थḫ प्रविसृतḫ प्रकटीकुरुते जगत् । सद्रूपालोकमननं प्रवृत्त इव वासरः
प्रवृत्तेन दिनेनाभा प्रकटीक्रियते यथा । असज् जगद् अहन्त्वेन क्षणान् निर्मीयते तथा
अहम् इत्य् अर्थदुस्तैललवो ब्रह्मणि वारिणि । प्रसृतो यत् तद् आश्व् एतत् त्रिजगच्चक्रिकं स्थितम्
उन्मेषमात्रेणाहन्ता जगन्त्य् अनुभवत्य् अहो । न निमेषेण दृग् इव सत्यानीत्य् अप्य् असन्त्य् अलम्
अहमर्थे प्रविसृते संसारो ह्य् अनुभूयते । नान्तर्लयपरिक्षीणे लोचनस्येव तारके
अहमंशे निरंशत्वं नीते शाश्वतसंविदा । शाम्यतीयम् अशेषेण संसारमृगतृष्णिका
स्वसंविद्भावनामात्रसाध्ये ऽस्मिन् वरवस्तुनि । सिद्धमात्रात्मनि स्वैरं मा खेदं गच्छ मा भ्रमीः
स्वयत्नमात्रसंसाध्याद् असहायादिसाधनात् । अनहंवेदनान् नान्यच् छ्रेयḫ पश्यामि ते ऽनघ
विस्मृत्याहन्त्वम् आस्स्व प्रविसृतविभवो भूषिताशेषविश्वो विष्वक्शैलान्तरिक्षक्षितिजलधिमरुन्मार्गरूपो ऽमलात्मा । स्वस्थश् शान्तो विशोकẖ करणमलकलावर्जितो निष्प्रपञ्चो निस्सञ्चारश् चरात्मा सकलम् असकलं चेति सिद्धान्तसारः
स्वभावम् अवजित्यादाव् इन्द्रियाणां सचेतसाम् । प्रवर्तते विवेके यस् सर्वं तस्याशु सिध्यति
स्वभावमात्रं येनान्तर् न जितं दग्धबुद्धिना । तस्योत्तमपदप्राप्तिस् सिकतातैलदुर्लभा
शुद्धे ऽल्पो ऽप्य् उपदेशो हि निर्मलादर्शतैलवत् । लगत्य् उत्तानचित्ते तु नादर्श इव मौक्तिकम्
अत्रैवोदाहरन्तीमम् इतिहासं पुरातनम् । मम पूर्वं भुसुण्डेन कथितं मेरुमूर्धनि
पुरा भुसुण्डẖ कस्मिंश्चित् पृष्ट आसीत् कथान्तरे । मया कदाचिद् एकान्ते मेरोश् शिखरकोटरे
मुग्धबुद्धिम् अनात्मज्ञं कञ्चित् त्वं चिरजीवितम् । स्मरसीति मया पृष्टेनोक्तं तेनेदम् अङ्ग मे
आसीद् विद्याधरḫ पूर्वम् अनात्मज्ञस् सुखोचितः । लोकालोकोत्तरे शृङ्गे शुष्क आर्यो ऽविचारवान्
तपसा बहुरूपेण यमेन नियमेन च । अक्षीणायुर् व्यतिष्ठत् स पुरा कल्पचतुष्टयम्
ततश् चतुर्थे कल्पान्ते विवेकस् तस्य तूदभूत् । विडूरस्येव वैडूर्यम् औचित्याज् जलदोदयात्
पुनर्मृतिḫ पुनर्जन्म जरा चेति विचारयन् । लज्जे ऽहं तत् किम् एकं स्यात् स्थिरम् इत्य् अवमृश्य सः
समाजगाम सम्प्रष्टुम् अष्टापदमयीं पुरीम् । स्वाम् उपोज्झ्य विरक्तात्मा संसारारसतां गतः
स मत्समीपम् आगत्य कृतोदारनमस्कृतिः । मत्पूजितो ऽवसरत उवाचेदम् अनिन्दितम्
मृदूनि परितापेन दृषद्दृढमलानि च । छेदे भेदे च दक्षाणि शस्त्राङ्गानीन्द्रियाणि च
पर्याकुलानि मलिनानि विपत्प्रदानि दुẖखोर्मिमन्ति गुणकाननपावकत्वात् । हार्दान्धकारगहनानि तमोमयानि जित्वेन्द्रियाणि सुखम् एमि हि किं ममार्थैः
यद् उदारम् अनायासं क्षयातिशयवर्जितम् । पदं पावनम् आद्यन्तरहितं तद् वदाशु मे
एतावन्तम् अहं कालं सुप्त आसं जडात्मकः । इदानीं सम्प्रबुद्धो ऽस्मि प्रसादाद् आत्मनो मुने
मनोमहामयोत्तब्धं लुब्धम् अज्ञानवृत्तिषु । माम् उद्धर दुरन्तेहं मोहाद् अहम् इति स्थितात्
श्रीमत्य् अपि पतन्त्य् आशु शातनोत्का दुराधयः । गुणवत्य् अग्रपत्त्रे हि तुहिनानीव पङ्कजे
जायन्ते च म्रियन्ते च केवलं जीर्णजन्तवः । न धर्माय न मोक्षाय मषका इव पङ्कजे
भावैस् तैर् एव तैर् एव तुच्छलाभविडम्बनैः । चिरेण परिखिन्नास् स्मो विप्रलब्धाḫ पुनḫ पुनः