येनैवाशु निमेषेण त्व् अहम् इत्य् एव चेतति । तेनैव नाहम् इत्य् एव चेतित्वाशु न शोच्यते
अहम्भावं नञर्थेन निर्वाप्यारूढबाणवत् । अजस्रम् आसवक्षीवस् तिष्ठावष्टब्धतत्पदः
सनञर्थाम् अहन्तां त्वं चेतन्न् एवम् अनारतम् । सर्वभावैर् अनारूढो भव तीर्णभवार्णवः
स्वभावमात्रावजये स्वयं यस्य न वीरता । तस्योत्तमपदप्राप्तौ पशोर् ब्रूहि कथैव का
षड्वर्गो निर्जितḫ पूर्वं येनोत्तमविदा स्वतः । भाजनं स प्रकर्षाणां नेतरो नरगर्दभः
यस्य स्वान्तर् मनोवृत्तिर् जीयमाना जिताथ वा । विषयस् स विवेकानां स पुमान् इति कथ्यते
अर्थो दृषद् इवाम्भोधौ यो य आपतति त्वयि । तस्माद् एव पलाय्यास्स्व नाहम् इत्य् एव भावनात्
नाहम् अस्मीति बुद्ध्वापि सोपपत्तिकम् अप्य् अलम् । ज्ञानाज् ज्ञो ज्ञप्तिमात्रं च किम् अज्ञ इव मुह्यसि
न ज्ञे ऽहमर्थतास्तीह हेम्नीव कटकादिता । भ्रान्तिमात्राद् ऋते सा च शाम्यत्य् अस्मरणेन ते
यो यो भाव उदेत्य् अन्तस् त्वयि स्पन्द इवानिले । नाहम् अस्मीति चिद्वृत्त्या तम् अनाधारतां नय
लोभो लज्जा मदो मोहो येनादाव् इति नो जिताः । निरर्थकम् अनर्थे ऽस्मिन् स किमर्थं प्रवर्तते
अहन्त्वं पवने स्पन्द इव यत् त्वयि संस्थितम् । परमात्मनि तन् नान्यद् एतत् स्पन्द इवानिले
असर्गसंविदा सर्गḫ परे ऽस्तीति विराजते । सन्निवेशविशेषेण दुरर्थो ऽपि हि शोभते
परमात्मा तु नोदेति नास्तं याति कदाचन । न चास्माद् अन्यद् अस्तीति को भावो ऽभाव एव वा
परं परे परापूर्णं शान्ते शान्तं शिवश् शिवे । इत्येवमात्रं विततं नाहं न च जगन् न धीः
अनिर्वाणं विनिर्वाणे शान्ते शान्तं शिवे शिवम् । निर्वाणम् अपि निर्वाणे सनञर्थं न वापि तत्
शस्त्राघाताḫ प्रसह्यन्ते सह्यन्ते व्याधिवेदनाः । नाहम् इत्येवमात्रस्य सहने का कदर्थना
जगत्पदार्थसार्थानाम् अहम् इत्य् अङ्कुरो ऽक्षयः । तस्मिन् निर्मूलतां नीते जगन् निर्मूलतां गतम्
बाष्पेणेवाहमर्थेन निस्सारेणापि सारवान् । श्यामलḫ परमादर्शस् तच्छान्तौ सम्प्रसीदति
अहमर्थḫ परे वायौ स्पन्दस् तत्प्रशमे तु तत् । अनिर्देश्यम् अनाभासम् अनन्तम् अजम् अव्ययम्
अहमर्थḫ पुरो द्रव्यप्रतिबिम्बकरḫ परे । रत्ने तद्विलयाद् आस्ते तदरागम् अबिम्बनम्
अहमर्थḫ पुरो द्रव्यप्रतिबिम्बप्रदश् चिति । तच्छान्तौ सा निराभासा परमा केवलायते
अहमर्थाम्बुदे क्षीणे परमार्थशरन्नभः । परयानन्तया लक्ष्म्या स्वच्छयाच्छं विराजते
अहमर्थमलोन्मुक्तम् अहन्ताताम्रम् अङ्ग चेत् । तद् परं परमाभासं सम्पन्नं हेमकान्तिमत्
यथा निरभिधार्थश्रीर् भजत्य् अव्यपदेश्यताम् । तथानहन्ताहन्तेयं ब्रह्मत्वम् अधिगच्छति
सत्य् अहन्त्वे स्थितं ब्रह्म सनामेव पदार्थवत् । शान्तवत् सद् इवासद्वत् तद्वत् सव्यपदेशवत्
अहमर्थो जगद्बीजं यदि दग्धम् अभावनात् । तद् अहं त्वं जगद् बन्ध इत्यादेẖ कलनैव का
सद् ब्रह्म शिवम् आत्मेति परे नामकलङ्किता । उदेत्य् अहन्ता कुम्भत्वाद् इव मृद्धातुविस्मृतिः
अहमर्थाद् इयं बीजात् सत्ता विषलतोत्थिता । यस्यां जगन्त्य् अनन्तानि फलान्य् आयान्ति यान्ति च
साद्रिद्यूर्वीनदीशेयं रूपालोकैषणादिका । अहमर्थस्य मरिचबीजस्यान्तश् चमत्कृतिः