सर्वावबोधावसरे ज्ञप्तिशब्दार्थयोर् इह । निर्वाणोदय इत्य् एव परम् ॐ इति शाम्यताम्
शुभाशुभात्म कर्म स्वं नाशनीयं विवेकिना । तन् नास्तीत्य् अवबोधेन तत्त्वज्ञानेन सिध्यति
कर्ममूलनिकाषेण संसारḫ परिशाम्यति । सुविचारितम् अन्विष्टं यावत् कर्म न विद्यते
चिद्रूपो बिल्वमज्जो ऽन्तश् चित्रास् सञ्ज्ञा यद् आत्मनि । करोति तद् यथा बिल्वान् न स्वल्पम् अपि भिद्यते
तथा ब्रह्मघनस्यान्तर् अनानैवावभासते । नानेव ननु तस्मात् तन् न मनाग् अपि भिद्यते
न यथा सन्निवेशो ऽन्तस् सन्निवेशवतḫ पृथक् । तथा नञर्थादि पृथङ् न परस्मान् मनाग् अपि
यद् एवान्तस् तद् एवान्तर् द्रवत्वम् अपृथग् यथा । वित्त्वम् एव तथावित्त्वं तद्रूपत्वान् नञर्थयोः
यथा द्रवत्वं पयसि यथालोकश् च तेजसि । तथा ब्रह्मण्य् अतद्भावश् चित्य् अचित्त्वं न विद्यते
चेतनं कर्म तच् चान्तर् निर्मूलं भ्रमयक्षवत् । उदेत्य् अहेतुकं तच् चेन् नोदितं तन् न विद्यते
चेतनं कर्म तच् चैतद् भाति स्पन्द इवानिले । अहेतुकं यदात्मैतद् बहिर् अन्तश् च सार्थधीः
विस्तारẖ कर्मणां देहस् सो ऽहन्तात्मा स संसृतिः । अचेतनानहन्त्वेन शाम्यत्य् अस्पन्दवातवत्
अवेदनाद् अनन्तात्मा भूत्वा ज्ञो ऽप्य् उपलोपमः । संसारे मूलकषणं कुरु क्रोडमुखाग्रवत्
कर्मबीजकलाकोशत्याग एवं कृतो भवेत् । नान्यथा राघवातस् ते शान्तम् अस्तु सदा स्थितम्
कर्मबीजकलात्यागे त्व् एतस्माद् इतरात्मनि । अविद्यमाने जीवस्य तज्ज्ञैर् विदितवस्तुभिः
शान्तैर् न गृह्यते किञ्चिन् न च सन्त्यज्यते ऽपि च । त्यागादाने न जानन्ति ते ऽतस् तैश् शान्तम् आस्यते
आकाशशून्यहृदयैर् ज्ञैर् यथास्थितम् आस्यते । क्रियते च यथाप्राप्तं नास्यते क्रियते न च
प्रवाहापतितस्पन्दं स्पन्दन्ते शान्तचेतसाम् । तेषां कर्मेन्द्रियाण्य् एवम् अर्धसंसुप्तबालवत्
रसे निर्वासने लब्धरसा अप्य् अतिनीरसाः । नान्तस् तिष्ठन्ति न बहिर् ज्ञा अज्ञा निपुणा इव
कर्मणो ऽवेदनं त्यागस् स च सिद्धḫ प्रबोधतः । अवस्तुनेतरेणाथ किं कृतेनाकृतेन वा
अवेदनम् असंवेद्यं यद् अवासनम् आसितम् । शान्तं समम् अनुल्लेखं स कर्मत्याग उच्यते
अपुनस्स्मरणं सम्यक् चिरविस्मृतकर्म यत् । स्थितं स्तम्भोदरसमं स कर्मत्याग उच्यते
अत्यागं त्यागम् इति ये कुर्वते व्यर्थबोधिनः । तेषाम् अवटलग्नानां विधिस् त्राणं करिष्यति
कर्मत्यागम् अकृत्वैवम् अर्धं ये कर्म कुर्वते । सा भुङ्क्ते तान् पशून् अज्ञान् कर्मत्यागपिशाचिका
समूलकर्मसन्त्यागेनैव ये शान्तम् आस्थिताः । नैव तेषां कृतेनार्थो नाकृतेनेह कश्चन
समूलम् अलम् उद्धृत्य कर्मबीजकलाम् इति । नित्यम् एकसमाधानास् तज्ज्ञास् तिष्ठन्त्य् अलं सुखम्
प्रवाहापतिते कार्ये ईषत्स्पन्दा अतन्मयाः । घूर्णमाना इव क्षीवा यन्त्रसञ्चारिता इव
मोक्षलक्ष्म्या विलासिन्या व्यसनोपहता इव । अर्धसुप्तप्रबुद्धाभाẖ काम् अप्य् अवगतिं गताः
यत् समूलं परित्यक्तं तत् त्यक्तम् इति कथ्यते । अमूलकाषस् त्यागो यस् स शाखालवनोपमः
अकृष्टमूलश् शाखाग्रविलूनẖ कर्मपादपः । पुनश् शाखासहस्रेण दुẖखाय परिवर्धते
अवेदनात्मनानेन कर्मत्यागो ऽङ्ग सिध्यति । क्रमेण नेतरेणात एतद् एवाहरन् भव