विदान्तररसान्य् एव प्रवृत्तान्य् अपि धारय । स्वयत्नेनेन्द्रियाण्य् आशु हेमन्तर्तुस् तरून् इव
सरसेन्द्रियवृत्तैस् तैẖ कुर्वतो ऽकुर्वतस् तथा । संसारानर्थसार्थो ऽयं न कदाचन शाम्यति
निस्सङ्कल्पं मरुज्ज्वालायन्त्राम्बुस्पन्दवद् यदि । स्पन्दसे तद् अनन्ताय श्रेयसे परिकल्पसे
एतद् एव परं धैर्यं जन्मज्वरनिवारणम् । यद् अवासनम् अभ्यस्तनिजकर्मसु कर्तृता
अवासनम् असङ्कल्पं यथाप्राप्तानुवृत्तिमान् । शनैश् चक्रं भ्रमाभोग इव स्पन्दस्व कर्मसु
मा कर्मफलबुद्धिर् भूर् मा ते सङ्गो ऽस्त्व् अकर्मणि । उभयं वा त्यजैतत् त्वम् उभयं वा समाश्रय
बहुनात्र किम् उक्तेन सङ्क्षेपाद् इदम् उच्यते । सङ्कल्पनं परो बन्धस् तदभावो विमुक्तता
नेह कार्यं न चाकार्यम् अस्ति किञ्चन कुत्रचित् । सर्वं शिवम् अनाद्यन्तम् अनन्तं प्राग्वद् आस्यताम्
पश्यन् कर्मण्य् अकर्मत्वम् अकर्मणि च कर्मताम् । यथाभूतार्थविद्रूपश् शान्तम् आस्स्व यथासुखम्
अवेदनं विदुर् योगं शान्तम् आसितम् अक्षयम् । योगस्थẖ कुरु कर्माणि नीरसो माथ वा कुरु
अवेदनं विदुर् योगं चित्तक्षयम् अकृत्रिमम् । अत्यन्तं तन्मयो भूत्वा तथा तिष्ठ यथासि भोः
समे शान्ते शिवे सूक्ष्मे द्वैतैक्यपरिवर्जिते । तते ऽनन्ते पदे शुद्धे किं केन किल विद्यते
मोदेतु त्वयि सङ्कल्पो मरुभूमाव् इवाङ्कुरः । इच्छा मोदेतु भवतो लतिकेवोपलोदरे
अवेदनस्य शान्तस्य जीवतो वाप्य् अजीवतः । नेह कश्चित् कृतेनार्थो नाकृतेनापि कश्चन
न कर्माकर्म शान्ते ऽन्तश् शाश्वताभेदरूपिणि । न कर्मण्य् अपि कर्माणि न कर्तर्य् अपि कर्तृता
अहं ममेति संविदन् न दुẖखतो विमुच्यसे । असंविदन् विमुच्यसे यद् ईप्सितं तद् आहर
अहं ममेति नास्त्य् अलं यद् अस्ति तच् छिवं परम् । परात् परं त्व् इदं शिवम् अशब्दम् अर्थवर्जितम्
यद् दृश्यते जगद् इदं खलु किञ्चिद् एतद् धेम्नो ऽङ्गदत्वम् इव भाति न विद्यमानम् । अर्थक्षयं विदुर् अवेदनम् एव पश्चात् सत्यं तद् एव परमार्थम् अथावशिष्टम्
अद्वैतैक्यं विमननं शान्तम् आत्मन्य् अवस्थितम् । यथा पुस्तमयं सैन्यं तथा शिवमयं जगत्
मनोऽहङ्कारबुद्ध्यादि चैवम् एव च तन्मयम् । कालाकारक्रियाशब्दशक्तिसन्दर्भसंयुतम्
शिवपङ्कमया एव रूपालोकमनẖक्रमाः । तन्मयत्वाद् अनन्तत्वाद् अतẖ किं केन चेत्यते
मानमेयप्रमाणादि देशकालौ दिगादि च । भावाभावविवर्तादि शिवपङ्कमयात्मकम्
अहं ममेत्य् अतस् सारान् नेतरत् परमाम्बरात् । असंसक्तमतिस् तिष्ठ ज्ञश् शिलोदरमौनवत्
अहं ममेत्य् असद्रूपं ज्ञस्याभावयतḫ प्रभो । असङ्गं कर्मणां त्यागाद् अनुष्ठानाच् च किं शुभम्
पृच्छामि यद् अहं त्वं तत् कथयाशु ममानघ । यदि जानासि तत्त्वेन कर्म तावत् किम् उच्यते
विस्तारẖ कर्मणां कीदृङ् मूलं तस्य च किं भवेत् । नाशनीयं च निपुणं कथं कथय नाश्यते
यन् नाशनीयं निपुणं तन् नूनं प्रविनाश्यते । मूलकाषेण भगवन् न शाखादिविकर्तनैः
शुभाशुभं नाशनीयं स्वकर्म खलु धीमता । मूलकाषविनाशेन तच् च नष्टं भवत्य् अलम्
कर्मवृक्षस्य वक्ष्यामि ब्रह्मन् मूलानि मे शृणु । यन् निकाषेण निर्मूलो न स भूयḫ प्ररोहति
देहस् तावद् अयं ब्रह्मन् कर्मवृक्षस् समुत्थितः । रूढस् संसारविपिने विचित्राङ्गलतान्वितः