दुर्ग्रहा विषमग्राहा धनान्य् उपलपङ्क्तयः । परलोको महाम्भोधिर् आधयो वीचिमण्डलम्
ताभिर् मदनदीभिस् सा हृदयान्तरचारिणी । इच्छानागी निहन्त्य् एतान् कृपणाञ् जीवजीवकान्
वासनेहा मनश् चित्तं सङ्कल्पो भावनं स्पृहा । इत्यादिर् निवहो नाम्नाम् अस्यास् स्वाशयकोशगः
धैर्यपद्माकरोन्माथे प्रसृताम् अर्थहेलया । नागीं सर्वात्मिकाम् एनाम् इच्छां सर्वात्मना जयेत्
यावद् अस्त्व् इदम् इत्य् एव विषम् अन्तर् विजृम्भते । तावद् उग्राẖ कुसंसारमहाविषविषूचिकाः
तावत् कार्पण्यमिहिका यावद् इच्छाभ्रमण्डली । अस्यां व्यपगतायां तु भाति जीवश् शरन्नभः
एतावान् एव संसार इदम् अस्त्व् इति यन् मतिः । अस्यास् तूपशमो मोक्ष इत्य् एव ज्ञानसङ्ग्रहः
इदम् अस्त्व् इति मूढस्य दुर्ग्रहग्रहगर्धिनः । कल्लोलाḫ परिवर्तन्ते नद्य इव घनागमे
इच्छोत्तानमतेर् नान्तर् उपदेशो मनाग् अपि । विश्रान्तिम् एति मकुरे मुक्ताफलम् इवातलम्
प्रसादकारिणी स्वच्छा निरिच्छे विमलाकृतौ । तैलबिन्दुर् इवादर्शे विश्राम्यत्य् उपदेशवाक्
मनाग् अप्य् उदितैवेच्छा च्छेत्तव्यानर्थकारिणी । स्वसंविद्यत्नशस्त्रेण विषस्येवाङ्कुरावली
इच्छाविच्छुरितो जीवो विजहाति न दीनताम् । उपलेपकरीं वारि मृच्चूर्ण इव पङ्कताम्
इच्छाच्छोटनचातुर्यं तुर्यम् आहुर् मनीषिणः । तत् कार्यम् आर्यवर्येण यत्नेनौदार्यसंविदा
पदम् उत्तमम् अज्ञानाम् इच्छाच्छेदेन सिध्यति । पत्त्रिणां पाशभेदेन सर्वोर्ध्वस्था यथा गतिः
असंवेदनमात्रेण नोदेतीच्छाभवाङ्कुरः । स्वयत्नसाध्येनासेकाद् बीजकोशाद् इवाङ्कुरः
विद्ध्य् असंवेदनं नाम तूष्णीम् एवान्तरासनम् । एतावन्मात्रके वस्तुन्य् अहो निरवधानता
निष्कर्मास्तु सकर्मा वा पुरुषḫ पूर्णमानसः । असंविदन् सुखाद्य् अन्तḫ पाषाणम् इव तिष्ठतु
सावधानो भृशं भूत्वा भुक्तं शवशतं यया । तां प्रत्य् आहारबडिशेनेच्छामत्सीं नय च्छिदाम्
सङ्कल्पालानम् उन्मूल्य मत्तैरावणलीलया । हेलया पदम् आलम्ब्य त्रैलोक्यविजयी भव
नञर्थयुक्तोत्तममन्त्रयुक्त्या चिता चिरं चेतितया हृदन्तः । सङ्कल्परूपं विषम् आशु नीत्वा जरां जयाशेषभवामयांस् त्वम्
नैष्कर्म्यात् कल्पनात्यागात् तनुḫ पतति देहिनः । कथम् एतद् अतो ब्रह्मन् सम्भवत्य् आशु जीवतः
जीवतẖ कल्पनात्यागो युज्यते न त्व् अजीवतः । रूपम् अस्य यथावत् त्वं शृणु श्रवणभूषणम्
अहम्भावनम् एवाहुẖ कल्पनं कल्पकोविदाः । नञर्थभावनं तस्य सङ्कल्पत्याग उच्यते
पदार्थरसम् एवाहुẖ कल्पनं कल्पनाविदः । नञर्थभावनं तस्य सङ्कल्पत्याग उच्यते
इदम् अस्त्व् इति संवेगम् आहुस् सङ्कल्पम् उत्तमाः । नञर्थभावनं तस्य सङ्कल्पत्याग उच्यते
स्मरणं विद्धि सङ्कल्पं शिवम् अस्मरणं विदुः । तच् च प्रागनुभूतं च नानुभूतं च भाव्यते
अनुभूतां नानुभूतां स्मृतिं विस्मृत्य कारणम् । सर्वम् एवाशु विस्मृत्य गूढस् तिष्ठ महामुनिः
सर्वास्मरणमात्रेण तिष्ठायातेषु कर्मसु । अर्धसुप्तशिशुस्पन्द इवाभ्यस्तोपपत्तिषु
निस्सङ्कल्पं प्रवाहेण चक्रं प्रस्पन्दते यथा । स्पन्दस्व कर्मस्व् अनघ प्राक्संस्कारवशात् तथा
अविद्यमानचित्तस् त्वं सत्त्वसंस्कारम् आगतः । प्रवाहापतितेष्व् एव स्पन्दस्व स्वेषु कर्मसु