करिणी मदसम्मत्ता यावत् सा न विजीयते । को नाम सुभटस् तावज् जयेत् स मरभूमिषु
कासौ प्रमत्ता करिणी काश् च ता रणभूमयः । कथं विहन्यते चैषा क्व चैषा रचितस्थितिः
रामेच्छा नाम करिणी सेदम् अस्त्व् इतिरूपिणी । शरीरकानने मत्ता विविधोल्लासकारिणी
मत्तेन्द्रियोग्रकलभा रसनाकलभाषिणी । मनोगहनसंलीना स्वेहावंशविहारिणी
एतया कर्मबृंहाभिर् बृंह्यते प्रतिकाननम् । देहाख्यमदनद्यो यास् तासां प्रविसृता इव
सुखदुẖखे सुरभयḫ पृषतस् स्पन्दसम्पदः । कल्लोला एव कल्लोलास् तटौ सुकृतदुष्कृते
स्वकर्माण्य् उरुकूलानि शुभान्य् अप्य् अशुभानि च । भावाभावा भवावर्ता वृत्तयḫ परिवर्तुलाः
ऊर्ध्वाधोगतयो मत्ता मूलाग्राणि महान्त्य् अपि । विलासगतयो ऽनन्ता भवभूमिगमागमाः
मरणं बिससञ्चारो जीवितं फेनसन्ततिः । महोर्मयẖ क्रियाकारास् तृष्णा उपसरिद्रयाः
स्वर्गẖ कलमसस्यादि नरकं पङ्कपीठिकाः । पुत्रदाराश् शफरिका मकरा भोगभूमयः
दुर्ग्रहा विषमग्राहा धनान्य् उपलपङ्क्तयः । परलोको महाम्भोधिर् आधयो वीचिमण्डलम्
ताभिर् मदनदीभिस् सा हृदयान्तरचारिणी । इच्छानागी निहन्त्य् एतान् कृपणाञ् जीवजीवकान्
वासनेहा मनश् चित्तं सङ्कल्पो भावनं स्पृहा । इत्यादिर् निवहो नाम्नाम् अस्यास् स्वाशयकोशगः
धैर्यपद्माकरोन्माथे प्रसृताम् अर्थहेलया । नागीं सर्वात्मिकाम् एनाम् इच्छां सर्वात्मना जयेत्
यावद् अस्त्व् इदम् इत्य् एव विषम् अन्तर् विजृम्भते । तावद् उग्राẖ कुसंसारमहाविषविषूचिकाः
तावत् कार्पण्यमिहिका यावद् इच्छाभ्रमण्डली । अस्यां व्यपगतायां तु भाति जीवश् शरन्नभः
एतावान् एव संसार इदम् अस्त्व् इति यन् मतिः । अस्यास् तूपशमो मोक्ष इत्य् एव ज्ञानसङ्ग्रहः
इदम् अस्त्व् इति मूढस्य दुर्ग्रहग्रहगर्धिनः । कल्लोलाḫ परिवर्तन्ते नद्य इव घनागमे
इच्छोत्तानमतेर् नान्तर् उपदेशो मनाग् अपि । विश्रान्तिम् एति मकुरे मुक्ताफलम् इवातलम्
प्रसादकारिणी स्वच्छा निरिच्छे विमलाकृतौ । तैलबिन्दुर् इवादर्शे विश्राम्यत्य् उपदेशवाक्
मनाग् अप्य् उदितैवेच्छा च्छेत्तव्यानर्थकारिणी । स्वसंविद्यत्नशस्त्रेण विषस्येवाङ्कुरावली
इच्छाविच्छुरितो जीवो विजहाति न दीनताम् । उपलेपकरीं वारि मृच्चूर्ण इव पङ्कताम्
इच्छाच्छोटनचातुर्यं तुर्यम् आहुर् मनीषिणः । तत् कार्यम् आर्यवर्येण यत्नेनौदार्यसंविदा
पदम् उत्तमम् अज्ञानाम् इच्छाच्छेदेन सिध्यति । पत्त्रिणां पाशभेदेन सर्वोर्ध्वस्था यथा गतिः
असंवेदनमात्रेण नोदेतीच्छाभवाङ्कुरः । स्वयत्नसाध्येनासेकाद् बीजकोशाद् इवाङ्कुरः
विद्ध्य् असंवेदनं नाम तूष्णीम् एवान्तरासनम् । एतावन्मात्रके वस्तुन्य् अहो निरवधानता
निष्कर्मास्तु सकर्मा वा पुरुषḫ पूर्णमानसः । असंविदन् सुखाद्य् अन्तḫ पाषाणम् इव तिष्ठतु
सावधानो भृशं भूत्वा भुक्तं शवशतं यया । तां प्रत्य् आहारबडिशेनेच्छामत्सीं नय च्छिदाम्
सङ्कल्पालानम् उन्मूल्य मत्तैरावणलीलया । हेलया पदम् आलम्ब्य त्रैलोक्यविजयी भव
नञर्थयुक्तोत्तममन्त्रयुक्त्या चिता चिरं चेतितया हृदन्तः । सङ्कल्परूपं विषम् आशु नीत्वा जरां जयाशेषभवामयांस् त्वम्