जले जलम् इव क्षिप्तं ब्रह्मण्य् एवैकतां गतः । गलितद्वैतनिर्भासो जाग्रत्य् एव सुषुप्तकम्
चराचरम् इदं विष्वक् चेतमानो न चेतति । भेदम् अस्तङ्गताहन्त्वḫ पश्यन्न् अपि न पश्यति
भग्नस्थालीघटाकाशम् इव खे मिलितḫ परे । समाम् एकाम् असद्रूपां शान्ताम् उपगतो दशाम्
अनिर्वाणो ऽपि निर्वाणो बालवत् प्रविचेष्टते । हेयोपादेयतामुक्तो जीवन्मुक्तḫ प्रतिष्ठते
समग्रगतम् अप्य् अन्ता रागद्वेषभवामयाः । नाकाशम् इव चेतन्ते समस्ता मृगपक्षिणः
संशान्ताहन्त्वनीहारḫ प्रसन्नवितताकृतिः । अशून्यम् इव शून्यात्म शरत्खम् इव राजते
क्षीवतायां प्रशान्तायाम् इव सोम्यत्वम् आगतः । भूतले गाढनिद्रस् सन् स्वर्गं नीत इवोदितः
आनन्दैकनिमग्नत्वाद् अनानन्दपदं गतः । केवलं ज्ञप्तिरूपत्वाद् अज्ञप्तिर् इव संस्थितः
निर्मन्दर इवाम्भोधिर् दग्धदाह्य इवानलः । शान्तभ्रमं चक्रम् इव स्वात्मन्य् एव शमं गतः
त्वष्ट्रेव यन्त्रोल्लिखितस् सो ऽपूर्वाकारतां गतः । ऋत्वन्तरे द्रुम इव स एवान्यतयोदितः
उपशान्तश् च कान्तश् च दीप्तो ऽप्य् आलोकसुन्दरः । चन्द्रबिम्बाद् इवोत्कीर्णस् सोम्य आह्लादकारकः
अन्तश्शून्यो बहिश्शून्यश् शून्यकुम्भ इवाम्बरे । अन्तḫपूर्णो बहिḫपूर्णḫ पूर्णकुम्भ इवार्णवे
विक्रियादिविनिर्मुक्तस् सन्त्यक्तो मरणाद् इव । महाव्याधेर् इवोत्तीर्णस् तीर्णापूर्णभवार्णवः
दीर्घाध्वश्रमखिन्नात्मा सुखसुप्त इवाक्षयम् । प्रबुद्ध इति निद्रालुर् इव दृश्ये प्रसुप्तधीः
सबाह्याभ्यन्तरं शीतस् तुषाराद् इव निर्मितः । सबाह्याभ्यन्तरं पूर्ण आलोकेनामलाम्ब्व् इव
सबाह्याभ्यन्तरं स्वच्छẖ कचन् मणिर् इवात्मनि । सबाह्याभ्यन्तरं शून्यो नभसेव विनिर्मितः
निर्मनस्कतया जित्वा संस्थितस् सालभञ्जिकाम् । यन्त्राकृतिर् इव स्वैरं स्पन्दिकर्मेन्द्रियव्रजः
स्याम् इत्य् अन्तर् अहन्तात्मसत्तास्नेहपरिक्षयात् । जीवदीपो विनिर्वाण आत्मन्य् एव स लीयते
नित्यतृप्तो निरानन्दो निर्दुẖखो निरुपाश्रयः । निस्सङ्गो निरभिप्रायो ज्ञो ऽनीहो नावबध्यते
नास्य देहो न कर्मादि न दृश्यद्रष्टृदर्शनम् । न जीवितं न मरणं नासन् न सदसन् न सत्
किञ्चिद् एवैष सम्पन्नẖ को ऽपि वा वा न किञ्चन । शुद्धं वेदनमात्रं वा किञ्चिद् वा ज्ञप्तिर् एव वा
सबाह्याभ्यन्तरं नान्यद् एकम् एव पदार्थवत् । स्थितो दूरे ऽप्य् अदूरे च प्रसृतानन्ततन्तुवत्
स बह्वीष्व् अप्य् अवस्थासु नित्यैकात्मा समो ऽमलः । संशान्तगुणभेदश्रीर् महाकाल इवाकलः
अजम् अमरम् अनाद्यं बुद्धम् आद्यन्तशुद्धं शिवम् अमलम् अजल्पं सर्वगं शान्तम् एकम् । बहिर् अबहिर् अपीशं ज्ञं विनिर्माणम् अग्र्यं कम् अपि तम् उपगम्यं सारम् आभासम् आहुः
अहन्तादेहताद्यर्थश् चिरम् एव लयं गतः । जीवन्मुक्तस्य तेनासौ ज्ञो ऽपि व्योम्नैकतां गतः
अगम्या वचसां सा तु सा सीमा भवभूमिषु । संसारसरसḫ पारम् अपारस्येह सा परम्
कैश्चित् सा शिव इत्य् उक्ता कैश्चिद् ब्रह्मेत्य् उदाहृता । कैश्चिज् ज्ञप्तिर् इति प्रोक्ता कैश्चिच् छून्यम् इति स्मृता
अर्थ इत्य् ऊहिता कैश्चित् कैश्चित् काल इति श्रिता । कैश्चित् प्रकृतिपुंभावविभाग इति भाविता
अन्यैर् अप्य् अन्यथा नानाभेदैर् आत्मविकल्पितैः । नित्यम् अव्यपदेश्यापि किलान्यैवोपदिश्यते
विदेहमुक्तैर् एवैषा विदेहैकान्तमुक्तता । बुध्यते तादृशैर् एव समनस्कैस् तु नेतरैः