तद् ब्रह्मतिलतैलत्वं विद्धि ब्रह्मविदां वर । यथा तिले स्थितं तैलं तथेदं ब्रह्मणि स्थितम्
मरणं जीवितं चेष्टा जाड्यचित्त्वे सुखासुखे । इतीदं ब्रह्मणि ब्रह्म तिले तैलम् इव स्थितम्
माया जीवो मनश् चित्तम् ईहानीहा गतिर् जगत् । इतीदं ब्रह्मणि बृहत् तिले तैलम् इव स्थितम्
तिलो ऽन्तस्संस्थितं तैलं यथानुभवति स्वयम् । तथानुभवति ब्रह्म स्वस्मिन्न् एवान्तरे जगत्
चेतत्य् अन्तस् तिलस् तैलं क्वचित् पूर्वं क्वचित् परम् । क्वचिद् अल्पं क्वचिद् भूरि म्लानं शुद्धं क्वचिद् यथा
चेतत्य् अन्तस् तथा ब्रह्म क्वचिज् जाड्यं क्वचिच् चितिम् । क्वचिच् चित्तादि शैलादि क्वचिद् आकाशतां क्वचित्
क्वचिच् छून्यं क्वचित् स्पन्दं क्वचित् कालं क्वचिद् दिशम् । क्वचिच् छब्दं क्वचिच् छान्तं क्वचित् तनु क्वचिद् घनम्
तमस् तेजश् शुभं पापम् अहं त्वं तानि तत्र तत् । देशं तत्त्वम् अतत्त्वं प्राग् अद्य सत्त्वम् असद् बलम्
एवम् एकम् अनानैव नानेवास्ते परं पदम् । दण्डचक्रलताकारैस् तरङ्गैर् अम्ब्व् इवाम्भसि
एवं सर्वात्मनि तते क्वचित् किञ्चित् प्रकाशते । अद्वितीयम् अनाद्यन्ते द्रवत्वम् इव वारिणि
तन्मृतिप्रसरे राम मुहूर्तं जडताभ्रमे । चिराचिरप्रत्ययिनि प्रश्नस् ते नोपपद्यते
प्रतिभात्मनि विस्तारे यद् यथा प्रतिभासते । स एव तत् तथा तेन किम् इवात्र विकल्प्यते
किं द्रवस्पन्दने वारिमरुतोर् इव नो यथा । तयोस् तदात्मकतया युक्तḫ प्रश्नो भवादृशाम्
ब्रह्मात्मनि तथा सर्गे सर्गताप्रत्यये कृते । किं भूẖ किं खं किम् आशेति प्रश्नस् ते राम नोचितः
एतस्माच् च पदाच् छुद्धाल् लुठितानां भवार्णवे । भूतानां सुचिराभ्यस्ता वासनैवात्र कारणं
यद् यथा संविदाभ्यस्तं शैत्यौष्ण्यादि निजोदयम् । असद् एव द्विचन्द्राभं तत् स्वभावं विदुर् बुधाः
स्वभावस्य स्वभावं स्वम् अबुद्ध्वैव भ्रमाकुलाः । अविकल्प्यस् स्वभावो न इति निश्चयिनस् स्थिताः
असम्भवात् परे तत्त्वे स्वत्वभावदृशोḫ पृथक् । स्वभावो ब्रह्मणीत्य् उक्तिर् अमूला न विराजते
एवम् एव प्रवर्तन्ते इति भावा भवा इव । एवम् एव निवर्तन्ते इत्य् अवृत्तियुता इव
न जायते न म्रियते क्वचित् किञ्चित् कदाचन । सर्वं शान्तम् अनिर्देश्यं शैलोत्कीर्णम् इवाक्षयम्
घनवासनयोच्छूने मोहे घनतरात्मनि । मुहूर्त एव कल्पत्वं दुẖखित्वाद् अनुमीयते
यथा ब्रह्मणि ब्रह्मत्वं तथैवैतास् तदात्मिकाः । नामशब्दार्थरहितास् संस्थितास् स्वानुभूतयः
वासना दीर्घदुẖखाय प्रेक्षिता सा न विद्यते । नाहम् इत्य् एव संवित्त्या स्वयत्नेन विलीयते
अहन्तानुभवो दुẖखम् अनहन्तोदयस् सुखम् । दृषद्धृदयताभावाद् अलम् एतद् उदेति ते
परमं मौनम् आश्रित्य यथास्थितम् अवस्थितः । अखण्डम् एतद् आप्नोति नरो निर्विघ्नम् उत्तमम्
ब्रह्माभिधानास्ति शिलातिविस्तृता तस्यां त्रिलोकीचिरसालभञ्जिका । स्थिता भवाभावरयादिकात्मिका चित्तान्विताचित्तककाष्ठमौनिनी
अहन्ताबीजसङ्कल्पमात्रम् एवम् इदं मुने । अविद्यमानम् एवाति विद्यमानम् इव स्थितम्
एवं चेत् तद् वद ब्रह्मंल् लोके शास्त्रे श्रुतौ स्मृतौ । देहḫ पिण्डादिनोदेति मृतस्येति किम् उच्यते
यथा ब्रह्म तथैवास्ति सर्गो ऽयं नियमान्वितः । अतदन्यस् तदन्यत्वं सर्गताप्रत्ययाद् गतः
अत्र सर्गादिशब्दार्थो भूतादीन्य् उपसंस्थितः । भूतत्वं विद्धि भूतानाम् अहन्तामननात्मकम्