परस्परम् अलभ्यत्वाद् यन् नार्थाय न वस्तु तत् । सत्यम् अस्माकम् अप्य् एष देशान्तरनरो यथा
यद् यथा येन यत्रास्ति तत् तथा तेन तत्र तत् । नात्र सत्ये सदसती तेनालं मौनवान् भव
जगत् स्वभावतो नास्ति यच् चेदं परिदृश्यते । तत् सर्वं ब्रह्मसत्तैव प्रेक्षितं वा न किञ्चन
ब्रवीम्य् अभ्युपगम्यापि सर्गादि यदि विद्यते । तद् एतज् जठरं ब्राह्मं विद्धि तत्कचनात्मकम्
यथान्तर् इक्षोर् माधुर्यं तैक्ष्ण्यं च मरिचादिषु । तथान्तर् ब्रह्मणो दृश्यम् अहन्तादि जगत्त्रयम्
अहं जगद् दृश्यम् इति शब्दार्थैḫ परिवर्जितम् । अखण्डितम् इदं सत्यम् इदंशब्दार्थवर्जितम्
द्यौẖ क्षमा वायुर् आकाशं पर्वतास् सरितो दिशः । सतो ऽनवयवस्यापि भागा बहिर् अवस्थिताः
पुरुषं प्रति सङ्कल्पात् सर्गो हृदि विजृम्भते । साद्रिद्यूर्वीनदीशांशẖ कौशे रस इवाङ्कुरे
संवित् स्वोदरसंलीनं खात्मका खात्मकं जगत् । यथाभिरुचितेनान्तर् भोगेनास्वादयत्य् अलम्
न स्वप्ने गम्यते देशो न देशो हृदम् एति वा । न जाग्रति बहिर्देशो न जाग्रद् देशवर्ति वा
नान्तस्त्वं विद्यते किञ्चिन् न बहिष्ट्वं च वानघ । नाकल्पना नापि च वा कल्पनाकलनास्ति वा
संविन् मुकुलितात्मानं त्रिजगन्मण्डलीम् इयम् । यत् स्वादयति तस्यैतन् नाम स्वप्नाभिधं स्थितम्
यद् आत्मानं विकसिता त्रिजगन्मण्डलीम् इयम् । यत् स्वादयति तस्यैतच् चिह्नं जाग्रद् इति स्थितम्
यन् न संवित् स्वम् आत्मानं कञ्चित् कालं श्रमाद् इव । आस्वादयति शान्तेव तत् सुषुप्ताभिधं स्मृतम्
निर्वाणे वापुनर्भ्रान्त्यै यद् आत्मानं न विन्दते । संवित् स्थिरसमाभासा तत् तुर्यं मोक्ष उच्यते
अन्तश् चेतनपद्मस्य जगद्गन्धो ऽस्त्य् असौ बहिः । स्फुरति प्रसृते तस्मिन्न् अन्तरस्फुरितात्मनि
न सर्गसंविदोर् भेदḫ पवनस्पन्दयोर् इव । वात एव यथा स्पन्दस् संविद् एव तथा जगत्
स्पन्दशब्दार्थधीत्यागे यादृशी पवनस्थितिः । सर्गशब्दार्थधीत्यागे तादृशी सर्गसंस्थितिः
स्पन्दशब्दार्थधीर् वायौ कल्पिताकलनाक्षया । सर्गशब्दार्थधीश् शान्ते कल्पिताकलनाक्षया
यत् सङ्कल्पसमुत्थानं तद् असङ्कल्पनं क्षयि । एतच् चानुभवात् सिद्धं किम् एतावति दुष्करम्
न सर्गो ऽस्ति विद् अस्त्य् अच्छा सा च सत्येव खोपमा । विच्छब्दार्थाकल्पनेन तद् एतद् बुध्यते स्वयम्
न सर्गसर्गशब्दार्थमतिर् अस्तीति निश्चयः । सर्गसङ्कल्पसंशान्ताव् आत्मनैवाशु बुध्यते
असर्गप्रतिपत्तिर् हि सर्गशब्दार्थविस्मृतौ । स्फुटीभवत्य् अशेषेण शिष्यते यद् अनाम तत्
वेदनं सर्गसंवित्तिर् अवेदनम् असर्गकम् । न वेदनावेदनयोर् भेदश् शब्दाद् ऋते ऽस्ति च
सर्वस्यानन्तरूपत्वात् क्व भेदẖ क्व च भेदनम् । क्व विस्मृतिर् अतश् शान्तं तूष्णीम् एवासनं शिवम्
निरस्तसङ्कल्पविकल्पजालम् आलानकल्पं सुचिरोषितं यत् । प्रशान्तशास्त्रार्थविचारसत्तम् अशङ्कम् आद्यं शिवम् अव्ययं तत्
खात्मानस् सकलास् सर्गास् सर्गात्म सकलं च खम् । न नभस्सर्गयोर् भेदḫ पवनस्पन्दयोर् इव
पूरितानन्तगगनाḫ प्रभा व्योम्नि गमागमम् । न यथा रोधयन्त्य् एतास् तथा सर्गाḫ परस्परम्
मिलन्ति न मिलन्त्य् अन्तर् यथैते परमाणवः । खे सूक्ष्मत्वाद् अलक्ष्यत्वात् तथा सर्गाḫ परस्परम्
मनाग् अपि न भेदो ऽस्ति मिलितानां यथाम्भसाम् । तथा चिद्घनरूपाणाम् सर्गाणां श्लिष्यताम् अपि