मदाभिमानमात्सर्यलोभमोहातिशायिताम् । बहिर् अप्य् आस्थिताम् ईषत् त्यजत्य् अहिर् इव त्वचम्
चन्दनागुरुगन्धीनि वनितालिङ्गनान्य् अपि । अप्रार्थितोपयातानि सेवते स्वान्य् अनादरम्
मातृवत् परदाराणि परद्रव्याणि लोष्टवत् । स्वात्मवत् सर्वभूतानि कारुण्येनाभिपश्यति
यत् करोति यद् अश्नाति स्पन्दते यद् यद् ईहते । तद् आदौ बुद्धिभेदेन चिरं चारु परीक्षते
अविचारात्मकं नैति न गच्छति न वक्ति च । न ददाति न चादत्ते न चिनोति न चोपति
व्यवहारानुवृत्त्यर्थम् अविरुद्धं क्षणक्षयि । हर्षामर्षांशम् आदत्ते गन्तेवालातकं निशि
दुर्देशं दुरधिष्ठानं दुस्सङ्गं दुरुपाश्रयम् । आलोक्यम् अपि देहादि लिप्तं तृणम् इवोज्झति
यद् उदर्कहितं लोक्यं यद् अनाधि गतभ्रमम् । तद् एव हरिणो वातम् इव मौनी विधावति
हारिहासविलासासु हावभाववतीषु च । वीक्षते भाविनाशासु स्त्रीषु शुष्कलतास्व् इव
इत्थम्भूतमतिश् शास्त्रं गुरुसज्जनसेवनात् । सरहस्यम् अशेषेण यथावद् अधिगच्छति
असंसङ्गात्मिकाम् अन्यां तृतीयां योगभूमिकाम् । ततḫ पतत्य् असौ कान्तḫ पुष्पशय्याम् इवामलाम्
दुर्व्याख्याम् अधिकव्याख्याम् ऊनव्याख्यां विहाय धीः । यथावच् छास्त्रवाक्यार्थम् आदत्ते ऽस्यात्र पावनी
फलत्य् अत्रास्य शास्त्रार्थẖ कुर्वन्न् अन्तर् असङ्गताम् । शिक्षितस् सूपकारस्य सम्यक् सूपो रसेष्व् इव
तापसाश्रमविश्रामैḫ पावनाध्यात्मसङ्कथैः । शिलाशय्यासनासीनो जरयत्य् आयुर् आततम्
वनावनिविहारेण चित्तोपशमशोभिना । असङ्गसुखसोम्येन कालं नयति नीतिमान्
न तथा रमयन्त्य् एनं ज्योत्स्नाप्रसरहासिनः । निवासाẖ कुसुमाकीर्णा यथा गिरिगुहालयाः
देवद्विजगुरुप्राज्ञपण्डितार्चनभोजनैः । अपराह्णं क्षपयति पूर्वाह्णं श्रुतसज्जनैः
अन्तरान्तरसम्पन्नधर्म्यार्थोपार्जनक्रमः । सन्तोषामृततृप्तात्मा साध्वाचारेण राजते
सरसीष्व् अच्छतोयासु फुल्लासु नलिनीषु च । सरित्सु बहुपुण्यासु वापीषु च निमज्जति
आसन्नचन्द्रकरकीर्णसुधारसासु पुष्पोपकारसमसोम्यजलस्थलासु । गुञ्जद्गुहासु रतम् एनम् अधित्यकासु वन्याḫ फलैर् उपचरन्ति महानुभावम्
अभ्यासाज् ज्ञानशास्त्राणां करणात् पुण्यकर्मणाम् । जन्तोर् यथावद् एवेयं वस्तुदृष्टिḫ प्रसीदति
तृतीयां भूमिकां प्राप्य बुद्धो ऽनुभवति स्वयम् । द्विप्रकारम् असंसङ्गं तस्य भेदम् इमं शृणु
असंसङ्गस्य भगवन् प्रथमं ब्रूहि लक्षणम् । कथयिष्यसि मे पश्चाद् अस्यैव द्विप्रकारताम्
द्विप्रकारत्वकथनप्रसङ्गेनैव लक्षणम् । असंसक्तेश् शृणुतरां दुरितं येन नश्यति
द्विविधो ऽयम् असंसङ्गस् सामान्यश् श्रेष्ठ एव च । शृणु सामान्यम् एवादौ स एव श्रैष्ठ्यम् एष्यति
नाहं कर्तेश्वरẖ कर्ता न कश्चिद् वाथ को ऽपि वा । इत्य् अमज्जनम् अर्थेषु सामान्यासङ्गनामकम्
सम्पद्यत इदं किञ्चित् कयाप्य् एवेश्वरेच्छया । भावनाभावनम् इति सामान्यासङ्गनामकम्
अजो ऽहम् अव्ययात्माहम् अनन्तो ऽहम् अनामयः । अकर्तास्मीत्य् अनिच्छत्वं सामान्यासङ्गनामकम्
एवम् एव प्रवर्तन्ते प्रेमाणि च धनानि च । एवम् एवावहीयन्ते कस्य केवात्र कर्तृता
आपातरमणीयानि विमर्दविरसानि च । काकतालीययोगेन सुखान्य् आयान्ति यान्ति च