इति बुद्धीन्द्रियैर् एव स्थित्वा मेरुर् इव स्थिरः । अपुनर्भवनायैषि समाधानमहाशयः
कुरु कर्मेन्द्रियैẖ कार्यं यन्त्रवत् स्पन्दचञ्चलैः । अर्धसुप्तप्रबुद्धाभैस् स्वकर्माभ्यासचञ्चलैः
अफलेच्छानुसन्धानैर् बालैर् उन्मत्तकैर् इव । अवासनैर् अमननैश् चलैर् वृक्षदलैर् इव
नित्यम् अन्तर्मुखो भूत्वा स्वात्मारामḫ प्रपूर्णधीः । जाग्रत्य् एव सुषुप्तस्थẖ कुरु कर्माण्य् अनिद्रवत्
यथा मौनी यन्त्रपुमान् करोत्य् एवं कुरु क्रियाम् । वातस्वभावात् स्पन्दीनि चलन्त्व् अङ्गानि किं तव
अन्तस् सर्वपरित्यागी बहिẖ कुर्वन्न् अपि स्थिरम् । न कर्तासि न भोक्तासि न चायम् असि नेतरः
यस्य नाहङ्कृतो भावश् चेतो यस्य न लिप्यते । जगन् निघ्नन् प्रकुर्वन् वा न हन्ति न करोति सः
यस्य सर्वे समारम्भाẖ कामसङ्कल्पवर्जिताः । ज्ञानाग्निदग्धकर्माणं मुक्तम् आहुस् तम् उत्तमाः
एवं समाधानमयो महात्मन् भूयो न चिन्ताम् उपयाति कश्चित् । महासमाधानम् अनन्तम् एतद् आश्रित्य तिष्ठामृतताम् उपैषि
यत्रैकद्वित्वकलनास् सम्भवन्ति हि काश्चन । तत्रैकान्तसमाधाने भङ्गो भवति राघव
एकम् एव तु यत्रास्ति सत्तासामान्यमात्रकम् । तत्र किं कस्य केनैव समाधानं विनश्यति
चिनोमि न चिनोमीति त्यक्त्वा शब्दार्थविभ्रमम् । चिद्रूप एवाचिद्रूपो मौनवांस् तिष्ठ काष्ठवत्
स्थितिर् वायोर् अवहतḫ पयसो ऽद्रेश् च खस्य वा । अवासनान्तस् सा ते ऽस्तु कुर्वतो ऽकुर्वतश् चितः
अहम्भावो विलीनो यस् तापस्थहिमलेशवत् । चेत्यस्याचयनाद् अन्तस् सम्पन्नḫ परमं पदम्
अणीयसाम् अणीयांसं स्थविष्ठं च स्थवीयसाम् । शान्तं चित्त्वम् असंवेद्यम् अनन्यद् इदम् आततम्
अयं प्रत्येकम् उदितḫ पृथक् संसृतिषण्डकः । ससुरासुरपाताललोकान्तरधराम्बरः
ज्ञस् सर्वेतरसङ्कल्पसर्गान् पश्यत्य् अखण्डितान् । आस्वादितेक्षुस् सर्वेक्षुरसान् सानुभवान् इव
सङ्कल्पसर्गपुरुषास् सत्यास् सर्वे परस्परम् । चिद्व्योम्नो ऽच्छिन्नरूपत्वात् तत्तानुभवतस् स्वतः
स्पन्दविच्छित्तयस् सर्वा द्रवभावाद् यथाम्भसः । संविद्विच्छित्तयस् सर्वाश् चितिरूपात् तथात्मनः
ऐक्यम् ऐक्यात्मतापूर्वं रत्नयुग्मत्विषो यथा । यान्ति वित्त्वेन सङ्कल्पसर्गा भिन्नास् तथैकताम्
यद् यद् आलोक्यते तोये तत् तत् सर्वं यथा द्रवः । यद् यद् आमृश्यते शान्ते तत् तत् सर्वं चितिस् तथा
चिदीहनं विदुस् चित्तं निर्वाणं चिदनीहनम् । न चिदालिहनीयो ऽतḫ पदार्थो ऽविदितात्मनः
चित्तसत्ता परं दुẖखं चित्तासत्ता परं सुखम् । अतश् चित्तं विदीहात्म नेयं शमम् अवेदनात्
दृष्ट्वा रम्यम् अरम्यं वा स्थेयं पाषाणवत् समम् । एतावतात्मयत्नेन जिता भवति संसृतिः
स्वेनैव पुरुषार्थेन पदार्थामज्जनात्मना । तीर्यते गोष्पदम् इव न तु दैवाद् भवार्णवः
वस्तुप्राप्तौ चिदीहायाम् उदिते चित्तराक्षसे । सङ्ख्यातुं केन शक्यन्ते शून्यास् संसृतिविभ्रमाः
अतश् चितम् अधावन्तीं धारयन्न् अविदन्न् इव । काष्ठलोष्टसमस् तिष्ठ कार्यं कुर्वन् यथागतम्
संवेदनीयं न सुखं नासुखं नैव मध्यमम् । एतावता तु यत्नेन दुẖखान्तो ऽनन्त आप्यते
वस्त्वसन्मृगतृष्णाम्बु जीवो वस्तुतया लिहन् । चित्तयक्षोदये भीमाम् इमां प्राप्नोति संसृतिम्
सबाह्याभ्यन्तरं पश्यंश् चिता चैत्तं दृषद्दृढः । भूमिकाक्रमयोगेन मुक्तो भव भवार्णवात्