अक्षुब्धो ऽसाव् अनिर्देश्यस् समश् चिन्मात्रसागरः । क्षुब्धश् चेत्यतरङ्गस् तु चिद् इत्य् आकलितो बुधैः
चिदब्धौ लहरी चेत्यं सा च तस्मान् न भिद्यते । तावन्मात्रैकसारत्वाद् वारि वीचिर् इवाम्भसः
तस्माद् भूतानि जातानि तावन्मात्राणि तानि च । तद् एवातद् इवाभाति सकलं चाकलं च तत्
एकम् एव नकिञ्चिद् यत् किञ्चिद् वा तद् इदं जगत् । नानानानातया चेतो मा मिथ्याकुलतां नय
एकस्य वाम्भसो वीचिरूपेण स्फुरतो यथा । नान्यतास्ति तथा भूतभावेन स्फुरणाच् चितः
बीजम् एव यथा स्तम्भḫ पत्त्रं पुष्पं फलं रसः । परिणामादिरहितं भवत्य् एवं जगन्त्य् अजः
फलान्ता बीजसत्तैव स्फुरत्य् अन्यतयेव सा । अद्वैतैक्यजगद्रूपा ब्रह्मसत्तैव जृम्भते
बीजं सत्तैकसामान्येनाफलान्तं यथा स्थितम् । ब्रह्म सत्तैकसामान्येनासर्गान्तं तथा स्थितम्
ब्रह्मैकसत्तासामान्यमात्रम् एवेदम् आततम् । सत्यम् एकं जगद् इति व्याहृतं तरुवृक्षवत्
य एवाच्छश् चितस् स्पन्दस् स एवेत्थं जगद्भ्रमः । यश् चास्पन्दस् स एवाङ्ग परमोपशमश् शिवः
अहो महत्ता स्वच्छायाश् चितो यस्या जगन्त्य् अपि । स्पन्दमात्रात् समुद्यन्ति लीयन्ते ऽस्पन्दमात्रतः
यस्योन्मेषनिमेषाभ्यां भावानां प्रलयोदयौ । नानानानाभम् इव यत् तद् इदं ब्रह्म चिद्घनः
चिद् वातवद् अभिन्नात्मा स्पन्दाद् आत्मगताद् यथा । तथैव जगद् एतस्मात् तस्मात् तत्स्थं तद् एव च
अतश् शुद्धम् अनाभासं सर्वं चिद्घनम् अक्षये । दृश्यमाने ऽपि नैव स्तस् त्वत्तामत्ते भवाभयः
नैक्यं न च द्वैतम् इहास्ति किञ्चिन् न त्वत्त्वमत्त्वादि सद् अप्य् असद् वा । सर्वं च सर्वत्र सदैव चास्ति यद् बुद्धवान् एवम् अपीह तत् तत्
मदुक्तम् एतद् आकर्ण्य निर्णीय शुभम् इत्य् अलम् । हृदये चाखिलं कृत्वा तिष्ठेत्थं शृणु राघव
सर्वम् एव परित्यज्य काष्ठमौनी भवानघ । निर्वासनो निर्मननẖ क्षीणचित्तḫ प्रशान्तधीः
अपश्यन्न् अप्य् अग्रगतान् अशृण्वन् पटहान् अपि । अस्पृशन्न् अम्बरम् अपि न जिघ्रञ् श्वसनाद्य् अपि
प्रभुञ्जानो ऽप्य् अभुञ्जानो व्योमवद् विमलान्तरः । संविदैवेदृशस् तिष्ठ निष्ठाम् आध्यात्मिकीं गतः
आत्मन्य् एवास्स्व शान्तात्मा मूकान्धबधिरोपमः । पुस्ताच् छैलाद् इव कृतश् चित्रभित्ताव् इवार्पितः
इति बुद्धीन्द्रियैर् एव स्थित्वा मेरुर् इव स्थिरः । अपुनर्भवनायैषि समाधानमहाशयः
कुरु कर्मेन्द्रियैẖ कार्यं यन्त्रवत् स्पन्दचञ्चलैः । अर्धसुप्तप्रबुद्धाभैस् स्वकर्माभ्यासचञ्चलैः
अफलेच्छानुसन्धानैर् बालैर् उन्मत्तकैर् इव । अवासनैर् अमननैश् चलैर् वृक्षदलैर् इव
नित्यम् अन्तर्मुखो भूत्वा स्वात्मारामḫ प्रपूर्णधीः । जाग्रत्य् एव सुषुप्तस्थẖ कुरु कर्माण्य् अनिद्रवत्
यथा मौनी यन्त्रपुमान् करोत्य् एवं कुरु क्रियाम् । वातस्वभावात् स्पन्दीनि चलन्त्व् अङ्गानि किं तव
अन्तस् सर्वपरित्यागी बहिẖ कुर्वन्न् अपि स्थिरम् । न कर्तासि न भोक्तासि न चायम् असि नेतरः
यस्य नाहङ्कृतो भावश् चेतो यस्य न लिप्यते । जगन् निघ्नन् प्रकुर्वन् वा न हन्ति न करोति सः
यस्य सर्वे समारम्भाẖ कामसङ्कल्पवर्जिताः । ज्ञानाग्निदग्धकर्माणं मुक्तम् आहुस् तम् उत्तमाः
एवं समाधानमयो महात्मन् भूयो न चिन्ताम् उपयाति कश्चित् । महासमाधानम् अनन्तम् एतद् आश्रित्य तिष्ठामृतताम् उपैषि
यत्रैकद्वित्वकलनास् सम्भवन्ति हि काश्चन । तत्रैकान्तसमाधाने भङ्गो भवति राघव