एते परस्परं सर्वे भ्रमात् कारणतां गताः । तरङ्गवद् विवर्तन्ते मनोबुद्धीन्द्रियादयः
यथा शून्ये महारण्ये स्वसङ्कल्पभ्रमाकुलाः । भ्रमन्त्य् उन्मत्तका एवं मनोबुद्धीन्द्रियादयः
शरीरं संसृतौ सारस् सारो ऽक्षौघश् शरीरके । सारस् त्व् अक्षगणे स्पन्दस् स्पन्दे सारस् स्मृतं मनः
सारो मनसि वै बुद्धिस् सारो बुद्धाव् अहङ्कृतिः । सारस् त्व् अहङ्कृतौ जीवो जीवे सारश् चिद् आबिला
चिति सारस् त्व् अचेत्यत्वं चेत्यस्यासम्भवाच् छिवे । तस्मात् सारतरात् सारẖ किञ्चिद् अन्यन् न विद्यते
निर्विकल्पचिदाभास एव सर्वत्र कारणम् । कारणं तस्य नास्त्य् अन्यत् तत् स्वतो नित्यभासुरम्
तावन्मात्रपरो नित्यं भव पूर्वं परित्यजन् । सकलं निष्कलं वापि जगच् चिन्मात्रम् एव हि
वलितं सर्वसङ्कल्पैर् यदि वा यदि वोज्झितम् । जगत् तद् अखिलं राम विद्ध्य् एतच् छुद्धचिन्मयम्
इत्य् अस्मात् परमात् साराद् अजस्रं संविद् अङ्ग ते । रात्रिन्दिवं न चलति यदि तत् त्वम् अजश् शिवः
अत्र स्थितस्य तव केचन दुर्विलासा रात्राव् अहेर् इव न राम पदं लभन्ते । मैनां परित्यज महामृतकन्दरां त्वम् अत्रैव तिष्ठ दृढलेख्यम् इवाश्मनीति
निरिच्छेनाच्छशान्तेन चिदादित्येन चेत्यते । सर्गादिषु स्वतश् चेत्यं दृष्ट्या मुक्तावलीव खे
अनन्तरं तद् एवेदं शतशाखं विजृम्भते । भ्रमे कारणताम् एत्य जगज्जालतयेद्धया
यथा स्वभावाद् इतरत् कारणं नोपपद्यते । शून्यदृङ्मौक्तिकालोके तथा चिच् चेत्यवेदने
चिच्चेत्ययोर् न भेदो ऽस्ति यच् चिच् चेत्यं तद् एव हि । यैव दृक् सैव मुक्ताली बीजम् एवाङ्कुरस् स्मृतः
बीजम् एव फलं विद्धि त्यक्ताशेषविशेषणम् । विशेषकल्पनाद् अस्य न सङ्कल्पस्य सत्यता
सत्यता यदि सङ्कल्पे तस्मात् तज्जा तद् एव वा । स च सङ्कल्प एतस्माद् आद्याद् एवोदितश् शिवात्
तस्माद् यद् एव परमं पदं चिन्मात्रम् अव्ययम् । तद् एव सविकल्पा चिच् चेत्यम् आद्यं तद् एव च
तद् एव जीवकलनं तद् एवाहङ्कृतिस् स्फुरत् । तद् एव बुद्धिस् तच् चित्तं तत् स्पन्दश् चेन्द्रियाणि तत्
तद् देहस् तज् जगत् कृत्स्नं तद् दिशस् तच् च रोदसी । तद् अद्र्युर्वीनदीशादि तृणान्तं वाब्जजादि च
जडो देहो जडो ऽक्षौघो जडं चित्तं जडा मतिः । जडैवाहङ्कला चेति तथा प्रस्पन्दनं जडम्
एतेषां यो ऽनुभविता सो ऽसि सर्वगतो ऽसि च । तच् च निष्कलचिन्मात्रं मास्मात् स्वस्मात् पदाच् चल
एवम् आद्यन्तरहितम् एकम् एवेदम् आततम् । इत्थम् आभासते भासा स्वया नान्यास्ति कल्पना
सर्वं शान्तं स्वभासेदं भासते ज्ञप्तिमात्रकम् । त्वत्तामत्ताजगज्जन्ममरणादि न विद्यते
भ्रान्तिं परित्यज समो भव निर्विकारो नित्योदितो निरवलम्बनम् अस्तभावः । शान्तं समस्तम् अविकारम् अनादिमध्यम् इत्य् एव सत्यम् अपरेण तवालम् अस्तु
एवं वासिष्ठम् आकर्ण्य वचो विकसिताशयः । उच्छ्वसन्न् इव चित्तेन रामो वचनम् अब्रवीत्
अहो नु भारो भरवांश् चेतसा प्रोज्झितश् चिरात् । अयं सो ऽहम् इदं मे ऽद्य चेत्यादिस् त्वग् इवाहिना
स्वच्छताम् उपयाते ऽयम् अन्तẖकरणसंस्थितिः । शोभते शरदीव द्यौश् शान्तवारिदविप्लवा
अयं सो ऽहम् इदं मे ऽद्य इति भारं महाभरम् । अपि मेरोर् गुरुतरं धारयन् को न सीदति
शाम्यामि परिनिर्वामि जागर्म्य् आश्वासवान् अहम् । अध्वगस्येव मे स्कन्धाद् गृहीता महती शिला
एतावन्तम् अहं कालम् अहो नु खलु वञ्चितः । यद् इमां पदवीं शान्तां शीतलाच्छां न लब्धवान्