तुर्यम् अस्त्य् अनवच्छिन्नं शुद्धचिन्मात्ररूपि यत् । तत्रैतत् स्फुरति भ्रान्त्या तरङ्गत्वम् इवाम्भसि
यथाभूतार्थविज्ञानात् त्रयम् एतद् विलीयते । जीवन्मुक्तपदं शुद्धं तुर्यम् एवावशिष्यते
प्रोक्तं विदेहमुक्तत्वं तुर्यान्त इति पण्डितैः । चिद् ब्रह्मेत्येवमादीनां वचसां तद् अगोचरः
जाग्रत्स्वप्नसुषुप्ताख्यं त्रयं रूपं हि चेतसः । शान्तं घोरं च मूढं च त्र्यात्म चित्तम् इह स्थितम्
घोरं जाग्रन्मयं चित्तं शान्तं स्वप्नमयं स्थितम् । मूढं सुषुप्तभावस्थं त्रिभिर् हीनं मृतं भवेत्
यत्र चित्तं मृतं तत्र सत्त्वम् एकं स्थितं समम् । तद् विद्धि जीवन्मुक्तत्वं तत् तुर्यं तन् महत् पदम्
तत्रैते मुनयस् सिद्धा ब्रह्मविष्णुहरादयः । सत्त्वात्मके तुर्यपदे जीवन्मुक्ता व्यवस्थिताः
यं तं मुनिं वने व्याधḫ पृष्टवान् मृगहेतुना । स संस्थितस् तुर्यपदे शुद्धसत्त्वोदयात्मनि
चित्ताचारं न जानाति मृतचित्तस् स कञ्चन । शान्ताशेषविशेषांशम् अद्वैतैक्यपदं गतः
समस्तसङ्कल्पविलासमुक्ते तुर्ये पदे तिष्ठ निरामयात्मा । यत्र स्थितास् साधु सदेहमुक्ताḫ प्रशान्तभेदा मुनयो महान्तः
एष एवाङ्ग सिद्धान्तो यत् कालगगनाद्य् अपि । चिन्मात्रांशाद् ऋते नान्यज् जगदाद्य् अस्ति किञ्चन
जनयत्य् अच्छम् आभासं भङ्गुरं स्फुरणात् स्वतः । जगद्रूपं निशाविद्युद् इव चित् कालखादि च
यत्र स्फुरति चिद्विद्युत् तज् जगत् कालखादि च । स्थितैव यन् न स्फुरति तच् छान्तं सर्वम् अक्रमम्
यावद् आलोक्यते ऽम्भोदस् तावत् सत्यैव खे तडित् । कारणं नात्र पृच्छामि चित्स्पन्दे कारणं वद
वैतण्डिकाज्ञदुर्बुद्धिविलासं दूरतस् त्यजन् । शृण्व् एतद् ईदृशस्यैव वक्तव्यं नापलापिनः
तिष्ठत्य् एव घने विद्युत् सा च स्फुरति भङ्गुरा । आबालम् एतत् संसिद्धं केन नामापलप्यते
नित्यं सत्त्वम् असत्त्वं वा विभो हेत्वनपेक्षणात् । चित्स्पन्दस्य कथं न स्यात् स्पन्दो हीह सहेतुकः
अवाताम्बुधिदीपादे रत्नानां कचनस्य वा । वायोर् वा शून्यसंस्थस्य स्पन्दे कस्येह हेतुता
रामासर्वात्मनो ऽप्य् एवं तत्तातत्तोपपद्यते । स्वतस् सर्वात्मनो नित्यम् अतẖ किं नोपपद्यते
चिद् अस्पन्दा स्पन्दिनीति शब्दे भेदो न वस्तुनि । ब्रह्मैकघनम् अद्वैतं विद्धि वारि यथा द्रवम्
यथा मुक्तावलीहंसदर्शनं खे स्वभावजम् । दृष्टेर् एवं चिदच्छायास् संवित्स्पन्दाज् जगद्भ्रमः
यथा निमीलिते नेत्रे स्वप्रभावेण दृक् चलम् । ताराकारं पश्यतीयं चिच् चेत्यं दृश्यवत् तथा
सङ्कल्पकलनास् त्यक्त्वा सर्वा एवात्मतां गतः । पश्य चिद्घन एवाच्छẖ कल्पान्तैकाब्धिवत् स्थितः
अस्मदादिर् जनस् साधो पारदृश्वा जगत्स्थितेः । तेनैवास्मद्वचो ग्राह्यम् ॐ इत्य् एवास्तसंशयम्
चोद्यचञ्चुतया किञ्चिद् वदामीति त्यजन् धियम् । यदि तिष्ठसि मद्वाचि तदा यास्य् एव तत् पदम्
नो चेत् तद् विविधानेकविकल्पकलनामलैः । शुद्धतार्किकताम् एत्य प्रयासि तृणगुल्मताम्
एवं चेत् तद् इयं ब्रह्मंस् त्वत्तामत्तामयात्मिका । तत्त्वतस् त्रिजगन्नाम्नी मन्ये न कलनास्त्य् अलम्
लवणैन्दवशुक्रादिवृत्तान्तवद् उपस्थितम् । भ्रान्तिमात्रं जगन् मन्ये सत्यं नास्तीह किञ्चन
एवं स्थिते मुनिश्रेष्ठ सर्वापह्नव एव वै । कृतो भवति तद् ब्रूहि युज्यते कथम् ईदृशम्
राम सम्यक्प्रबुद्धो ऽसि जानास्य् एव यथास्थितम् । शुद्धचिद्घन एवास्ति तं च त्वम् अवबुद्धवान्