या कर्मस्व् इह संसृतौ व्यवहृतिस् स स्वप्नजाग्रद्भ्रमो यन् मौर्ख्यं घनम् एव मोहवलितं सासौ सुषुप्तस्थितिः । जीवन्मुक्तपदं विवासनतया यत् तुर्यम् आर्येह तत् तुर्यातीतम् अदेहमोक्ष इह नो वक्तुं गिरा पार्यते
अकर्तृकर्मकरणम् असि चित्तत्त्वम् अक्षयम् । जाग्रत्स्वप्नसुषुप्ताख्यो भ्रमस् सङ्कल्पितस् त्व् असन्
अत्रेमं शृणु वृत्तान्तं कथ्यमानं मयाधुना । प्रबुद्धो ऽपि यथा बोधम् उपैषि विबुधोपमः
कस्मिंश्चित् कानने काष्ठमौनस्थितम् अरिन्दम । दृष्टद्रुतमृगं कञ्चिन् मुनिं पप्रच्छ लुब्धकः
पश्चाद् उपगतो बाणभिन्नं मृगम् अभिद्रुतः । क्व प्रयातो मृग इति प्रत्युवाच स तं मुनिः
शमशीला वयं साधो मुनयो वनवासिनः । नास्माकम् अस्त्य् अहङ्कारो व्यवहारेषु यẖ क्षमः
सर्वाणीन्द्रियकर्माणि करोति हि सखे मनः । अहङ्कारमयं तन् मे नूनं प्रगलितं चिरम्
मणिचन्द्रार्कदहनप्रकाशाẖ कारुकं यथा । औदासीन्येन तिष्ठन्तो योजयन्ति क्रियाक्रमे
अहङ्कारो मनोनामा स चेन्द्रियगणं नृणाम् । नियोजयति कार्येषु स्वेषु साक्षिवद् आस्थितः
स एवाभ्युपशान्तो नश् शरदीव पयोधरः । कस् तिष्ठत्व् इन्द्रियार्थेषु मृतẖ क इव वल्गति
चित्तं शान्तिम् उपायातम् अस्माकं वननायक । मृतचित्ता वयम् इह स्थिता दारुमया इव
अस्माकं नास्त्य् अहङ्कारो रसो वा शुष्कभूरुहाम् । अहङ्कारो हि सर्वेषां कर्मणां मूलकारणम्
तन्तौ मुक्ताफलानीव प्रयान्ति समवायिताम् । अहङ्कृताव् इन्द्रियाणि सामन्ता इव राजनि
अहङ्कारमहातन्तौ छिन्ने त्व् इन्द्रियबालकाः । इतश् चेतश् च गच्छन्ति सामन्ता विनृपा इव
निरहङ्कृतिचित्तानि विशरारूणि लुब्धक । ममेन्द्रियाणि कार्येषु न लगन्त्य् अप्स्व् इवाम्बुजम्
मिथस् संश्लेषम् आयान्ति न ममेन्द्रियबालकाः । विनाहङ्कारजतुना शीतलायẖकणा इव
न मे बुद्धीन्द्रियं कञ्चिद् वेत्ति कर्मेन्द्रियक्रमम् । चित्रस्था इव तिष्ठन्ति स्वेष्व् अर्थेष्व् ईक्षणादयः
साधो यद् इन्द्रियं वक्ति तेन दृष्टो न ते मृगः । यस्य वा दर्शने शक्तिर् वक्तुं जानाति तन् न नः
न कानिचिन् ममैतानि गलिताहङ्कृतेẖ किल । तद् व्याध कस् त्वां कथयत्व् आर्तिमन्मृगदर्शनम्
सर्वेषाम् इन्द्रियाणां हि पशूनाम् इव पालकम् । चित्तं तच् च विलीनं नस् सर्वार्थरहिते पदे
इतश् चेतश् च विक्षिप्तरूपाण्य् एतानि तत् कथम् । किं वा त्वा कथयन्त्व् अङ्ग गतानीहैव पञ्चताम्
निर्मातृपितृको यद्वद् विशरारुश् शिशुव्रजः । तथाक्षवृन्दम् अधृति निरहम्भाववासनम्
जाग्रत्स्वप्नसुषुप्ताख्या दशा वेद्मि न काश्चन । तुर्य एवावतिष्ठे ऽहं तत्र दृश्यं न विद्यते
इति निर्वचनीभावं यथार्थकथनेन सः । लुब्धको मुनिना नीतो जगामाभिमतां दिशम्
अतो वच्मि महाबाहो नास्ति तुर्येतरा दशा । निर्विकल्पा हि चित् तुर्यं तद् एवास्तीह नेतरत्
सत्यं दृष्ट्वा ब्रह्मभावं गते जीवे निरर्थकम् । देहे भवन्तीन्द्रियाणि चित्रभित्ताव् इवानघ
यत्रेष्टानिष्टसम्बन्धे नोदयस् सुखदुẖखयोः । न तच् चित्तं भवेद् राम तत् सत्त्वं तुर्यगं विदुः
स्वप्नकाले स्वप्न एव जाग्रद् व्यग्रापरिग्रहात् । जाग्रच् च स्वप्नताम् एति स्मरणीयतया तया
असत्यं जाग्रति स्वप्नस् स्वप्ने जाग्रद् असन्मयम् । जाग्रत्स्वप्नविकारान्ता घनमोहा सुषुप्तभूः
जाग्रत्स्वप्नसुषुप्ताख्यं त्रयम् अङ्ग भ्रमोद्भवम् । वरत्रायाम् इवाहित्वं विज्ञाने प्रस्फुरत् स्थितम्