नैतज् जाग्रन् न च स्वप्नस् सङ्कल्पानाम् असम्भवात् । सुषुप्तभावो नाप्य् एतद् अभावाज् जडतान्तयोः
रज्जुसर्पभ्रमनिभं नात्र चित्तं विवल्गति । सत्तासामान्यम् एकात्म सत्त्वम् अत्र समं स्थितम्
आत्मारामामलानन्दा संशान्तसकलैषणा । जीवन्मुक्तदशा राम तुर्यशब्देन कथ्यते
यथा स्वप्ने जगद्भानम् इदं चित्कचनं त्व् इति । बोधाद् द्वेषभयोन्मुक्तं शान्तम् अप्रतिघं भवेत्
अत्यन्तासम्भवाद् दृश्यदृशां ब्रह्मात्मतोदयात् । तथा रागादिनिर्मुक्तम् आसितं तुर्यम् उच्यते
शान्तं सम्यक्प्रबुद्धानां यथास्थितम् इदं जगत् । विलीनं तुर्यम् इत्य् आहुर् अबुद्धानां स्थिरं स्थितम्
जीवन्मुक्तपदाद् ऊर्ध्वं वचसां यन् न गोचरे । शान्तं विदेहमुक्तत्वं तुर्यातीतं तद् उच्यते
जीवन्मुक्तपदे तुर्ये कञ्चित् कालं यदृच्छया । स्थित्वा विदेहमुक्तत्वं याहि तुर्योत्तरं पदम्
तुर्ये बद्धपदो भूत्वा परमां समतां गतः । माकर्ता मा च कर्ता त्वं भव प्रकृतकर्मणि
अहङ्कारकलात्यागे शान्ततैवानुभूयताम् । विशरारौ क्षते चित्ते तुर्यावस्थोपतिष्ठते
या कर्मस्व् इह संसृतौ व्यवहृतिस् स स्वप्नजाग्रद्भ्रमो यन् मौर्ख्यं घनम् एव मोहवलितं सासौ सुषुप्तस्थितिः । जीवन्मुक्तपदं विवासनतया यत् तुर्यम् आर्येह तत् तुर्यातीतम् अदेहमोक्ष इह नो वक्तुं गिरा पार्यते
अकर्तृकर्मकरणम् असि चित्तत्त्वम् अक्षयम् । जाग्रत्स्वप्नसुषुप्ताख्यो भ्रमस् सङ्कल्पितस् त्व् असन्
अत्रेमं शृणु वृत्तान्तं कथ्यमानं मयाधुना । प्रबुद्धो ऽपि यथा बोधम् उपैषि विबुधोपमः
कस्मिंश्चित् कानने काष्ठमौनस्थितम् अरिन्दम । दृष्टद्रुतमृगं कञ्चिन् मुनिं पप्रच्छ लुब्धकः
पश्चाद् उपगतो बाणभिन्नं मृगम् अभिद्रुतः । क्व प्रयातो मृग इति प्रत्युवाच स तं मुनिः
शमशीला वयं साधो मुनयो वनवासिनः । नास्माकम् अस्त्य् अहङ्कारो व्यवहारेषु यẖ क्षमः
सर्वाणीन्द्रियकर्माणि करोति हि सखे मनः । अहङ्कारमयं तन् मे नूनं प्रगलितं चिरम्
मणिचन्द्रार्कदहनप्रकाशाẖ कारुकं यथा । औदासीन्येन तिष्ठन्तो योजयन्ति क्रियाक्रमे
अहङ्कारो मनोनामा स चेन्द्रियगणं नृणाम् । नियोजयति कार्येषु स्वेषु साक्षिवद् आस्थितः
स एवाभ्युपशान्तो नश् शरदीव पयोधरः । कस् तिष्ठत्व् इन्द्रियार्थेषु मृतẖ क इव वल्गति
चित्तं शान्तिम् उपायातम् अस्माकं वननायक । मृतचित्ता वयम् इह स्थिता दारुमया इव
अस्माकं नास्त्य् अहङ्कारो रसो वा शुष्कभूरुहाम् । अहङ्कारो हि सर्वेषां कर्मणां मूलकारणम्
तन्तौ मुक्ताफलानीव प्रयान्ति समवायिताम् । अहङ्कृताव् इन्द्रियाणि सामन्ता इव राजनि
अहङ्कारमहातन्तौ छिन्ने त्व् इन्द्रियबालकाः । इतश् चेतश् च गच्छन्ति सामन्ता विनृपा इव
निरहङ्कृतिचित्तानि विशरारूणि लुब्धक । ममेन्द्रियाणि कार्येषु न लगन्त्य् अप्स्व् इवाम्बुजम्
मिथस् संश्लेषम् आयान्ति न ममेन्द्रियबालकाः । विनाहङ्कारजतुना शीतलायẖकणा इव
न मे बुद्धीन्द्रियं कञ्चिद् वेत्ति कर्मेन्द्रियक्रमम् । चित्रस्था इव तिष्ठन्ति स्वेष्व् अर्थेष्व् ईक्षणादयः
साधो यद् इन्द्रियं वक्ति तेन दृष्टो न ते मृगः । यस्य वा दर्शने शक्तिर् वक्तुं जानाति तन् न नः
न कानिचिन् ममैतानि गलिताहङ्कृतेẖ किल । तद् व्याध कस् त्वां कथयत्व् आर्तिमन्मृगदर्शनम्
सर्वेषाम् इन्द्रियाणां हि पशूनाम् इव पालकम् । चित्तं तच् च विलीनं नस् सर्वार्थरहिते पदे