जीवस्य यद् अनाशं तु रूपं राघव तद् भवान् । तत्रैवाचलवद् बद्धपदम् आस्स्व रमस्व च
जीवस्य यानि भगवंस् त्रीणि रूपाणि तानि मे । यथावत् कथयानाशं रूपं वेद्मि यथास्य तत्
पाणिपादमयो यो ऽयं देहो भोगाय वल्गति । भोगार्थम् एतज् जीवस्य रूपं स्थूलम् इह स्थितम्
स्वसङ्कल्पचिदाकारं यावत् संसारभावि यत् । चित्तं तद् विद्धि जीवस्य रूपं रामातिवाहिकम्
सति चासति देहे ऽस्मिन् प्राणवातरथस्थितम् । एतद् अस्य मनोरूपं जगद् भ्राम्यत्य् अवारितम्
आमोदḫ पवनारूढḫ पुष्पं त्यक्त्वा यथाम्बरे । भवत्य् एवं शरीरेषु नष्टेषु प्राणगं मनः
यथा रक्षार्थसूत्रस्य ग्रन्थयो विविधास् स्थिताः । यथा वेणुलतायाश् च पर्वाण्य् अङ्गे स्थितानि वा
चित्ततन्तौ सुदीर्घे ऽस्मिञ् शरीराणि तथानघ । उत्पत्योत्पत्य नाशीनि सरिद्रयतरङ्गवत्
आद्यन्तरहितं सत्यं चिन्मात्रं निर्विकल्पकम् । यत् तद् विद्धि परं रूपं जीवस्याद्यं तृतीयकम्
जगत् प्रजायते तस्मात् तस्मिन्न् एव प्रलीयते । मनाक् स्फुरित्वा तद्रूपम् ऊर्मिजालम् इवार्णवे
जाग्रत्स्वप्नसुषुप्तानां भवनाशोद्भवस्थितेः । एतत् तुर्यपदं शुद्धम् अत्र बद्धपदो भव
ब्रह्मन् येयं विना निद्रां ग्राह्यग्राहकसङ्गदृक् । सा लोला जाग्रदास्थेति जानाम्य् एव न संशयः
जाग्रद्वत् स्वप्नकाले या निद्रायां स्फुरति भ्रमे । ग्राह्यग्राहकसंवित्तिस् सा स्वप्नाख्येति वेद्म्य् अहम्
भाविजाग्रत्स्वप्नदशा या दृषद्वद् विमूढता । सा सुषुप्तदशेत्य् एव जानाम्य् एव मुनीश्वर
जाग्रत्स्वप्नसुषुप्तेषु स्थितं त्रिष्व् अप्य् अलक्षितम् । तुर्यं तूर्याद् अतीतं च तद् विप्रेन्द्र किम् उच्यते
अहम्भावानहम्भावौ त्यक्त्वा सदसती तथा । यद् असक्तं समं स्वच्छं स्थितं तत् तुर्यम् उच्यते
या स्वस्था समता शान्ता जीवन्मुक्तव्यवस्थितिः । साक्ष्यवस्था व्यवहृतौ सा तुर्यकलनोच्यते
रागद्वेषवियुक्तैस् तु विषयान् इन्द्रियैश् चरन् । आत्मवश्यैर् विधेयात्मा तुर्यताम् उपगच्छति
समता स्वच्छता चान्तर् एकता निर्विकल्पता । शुन्यता भाविता येन तुर्यावस्थाम् असौ गतः
सर्व एव महान्तो ऽपि ब्रह्मविष्णुहरादयः । नराश् च केचिज् जीवन्तो मुक्तास् तुर्ये व्यवस्थिताः
नैतज् जाग्रन् न च स्वप्नस् सङ्कल्पानाम् असम्भवात् । सुषुप्तभावो नाप्य् एतद् अभावाज् जडतान्तयोः
रज्जुसर्पभ्रमनिभं नात्र चित्तं विवल्गति । सत्तासामान्यम् एकात्म सत्त्वम् अत्र समं स्थितम्
आत्मारामामलानन्दा संशान्तसकलैषणा । जीवन्मुक्तदशा राम तुर्यशब्देन कथ्यते
यथा स्वप्ने जगद्भानम् इदं चित्कचनं त्व् इति । बोधाद् द्वेषभयोन्मुक्तं शान्तम् अप्रतिघं भवेत्
अत्यन्तासम्भवाद् दृश्यदृशां ब्रह्मात्मतोदयात् । तथा रागादिनिर्मुक्तम् आसितं तुर्यम् उच्यते
शान्तं सम्यक्प्रबुद्धानां यथास्थितम् इदं जगत् । विलीनं तुर्यम् इत्य् आहुर् अबुद्धानां स्थिरं स्थितम्
जीवन्मुक्तपदाद् ऊर्ध्वं वचसां यन् न गोचरे । शान्तं विदेहमुक्तत्वं तुर्यातीतं तद् उच्यते
जीवन्मुक्तपदे तुर्ये कञ्चित् कालं यदृच्छया । स्थित्वा विदेहमुक्तत्वं याहि तुर्योत्तरं पदम्
तुर्ये बद्धपदो भूत्वा परमां समतां गतः । माकर्ता मा च कर्ता त्वं भव प्रकृतकर्मणि
अहङ्कारकलात्यागे शान्ततैवानुभूयताम् । विशरारौ क्षते चित्ते तुर्यावस्थोपतिष्ठते