तावन् निमेष एवासौ याति कारणतां स्वयम् । संसृतौ स्वास्व् अवस्थासु वीचिष्व् इव चलज्जलम्
सावधानो भवातस् त्वं ग्राह्यग्राहकसङ्गमे । अजस्रम् एव सङ्कल्पदशाḫ परिहरञ् शनैः
मा भव ग्राह्यभावात्मा ग्राहकात्मा च मा भव । भावनाम् अखिलां त्यक्त्वा यच् छिष्टं तन्मयो भव
ग्राह्यग्राहकसम्बन्धसावधानो ह्य् अनारतम् । अकुर्वन् वापि कुर्वन् वा मुक्तिम् एवानुधावति
ग्राह्यग्राहकरूपात्मा ह्य् अज्ञो राम क्षणं प्रति । नवं नवम् उपायाति बन्धनं भावनावशात्
ग्राह्यग्राहकसम्बन्धे रसभावनया स्वया । निमेषं प्रति जीवस्य बन्धो गच्छति पीनताम्
ग्राह्यग्राहकसम्बन्धे विनैव रसभावनाम् । निमेषं प्रति जीवो ऽयम् आत्मताम् एति मोक्षभाक्
अजस्रं यं यम् एवार्थं पतत्य् अक्षगणो ऽनघ । बध्यते तत्र रागेण तत्रारागेण मुच्यते
किञ्चिच् चेद् रोचते तुभ्यं तद् बद्धो ऽसि भवस्थितौ । न किञ्चिद् रोचते ते चेत् तन् मुक्तो ऽसि भवस्थितेः
अस्मात् पदार्थनिचयात् सहस्थावरजङ्गमात् । तृणादेर् देवपर्यन्तान् मा किञ्चित् तव रोचताम्
रतिर् नित्यम् अनर्थार्थम् अरतिश् श्रेयसे नृणाम् । अन्तवत्त्वाद् रतिर् दुẖखैर् अनन्तैर् योजयेन् नरम्
अरतिस् सन् यद् अश्नासि यत् करोषि जहासि यत् । न कर्तासि न भोक्तासि तत्र मुक्तमतिश् शमी
नेह प्रजायते किञ्चिन् नेह किञ्चिद् विनश्यति । सर्वं शान्तं निरालम्बं चिद्व्योमामलम् आततम्
सन्तो ऽतीतं न शोचन्ति भविष्यच् चिन्तयन्ति नो । वर्तमानं च गृह्णन्ति क्रमप्राप्तं सदानघ
स्फुरन्ति जीवपुष्पाणि जातानि ब्रह्मपादपे । तज्जान्यतन्मयानीव फेना इव महार्णवे
अन्योऽन्यप्रतिबिम्बेन चिदर्णवतरङ्गकाः । एकात्मका अपि द्वित्वं यान्ति जीवा जगत्स्थितौ
दृढभावनया जीवो मनस्ताम् उपगच्छति । शीतातिशयतस् स्वच्छं पयḫ पाषाणताम् इव
मनसि ग्रथिताḫ पाशास् तृष्णामोहमदादयः । वागुरायाम् इव खगाḫ मेथ्याम् इव च तर्णकाः
मनसैव मनो राम च्छेदनीयं विजानता । विवेकतीक्ष्णेनातप्तम् अयसेव बलाद् अयः
अनन्यदविकारादिजनितं स्वस्वभावजम् । वैचित्र्यं शिखिपिञ्छस्य यथा भाति तथात्मनः
नकिञ्चित् किञ्चिद् अप्य् आत्मा सत्याकारो ऽप्य् असद्वपुः । आकाशाद् अप्य् अलक्ष्यो ऽसौ जगद्रूपो ऽप्य् अरूपवान्
सालम्बे ऽपि निरालम्बो निर्विकारो विकारिणि । साभासे ऽपि निराभासो नश्यत्य् अर्थे न नश्यति
ग्राह्यं च ग्राहकं चैव ग्रहणं च रघूद्वह । यत्र सत्ताम् उपगतं तत्त्वं तत्र स्थिरो भव
मनसैव मनश् छिन्द्धि संसारभ्रमशान्तये । क्षालयन्ति मलेनैव मलं क्षालनकोविदाः
अमनस्त्वं प्रयातस्य न भूयस् ते भवो भवेत् । मननं हि भवं विद्धि स्वप्नाद् यत् तन् न तत्क्षयात्
सर्वं चिन्मात्रम् आत्मैव नास्त्य् अन्या कलनेति वा । बुद्ध्वा न जायसे भूयस् सति चासति चेतसि
सर्वं चिन्मात्रम् आत्मैव नास्त्य् अन्यद् इति या मतिः । तत्त्वं तद् विद्धि परमम् उन्मनस्त्वम् अजन्मने
सति चित्ते ऽप्य् अचित्तत्वं यद् आत्मत्वैकभावनात् । तद् अचित्तत्वम् आकारे सति वासति मोक्षदम्
सर्वं चिद् इति भावेन रागद्वेषदृशोẖ क्षये । चित्ते सत्य् अप्य् अचित्तत्वे जाते भूयोभवẖ कुतः
सुखाशयैति सङ्कल्पं जीवो दुẖखं ततो व्रजेत् । जीवो हि यतते भूत्यै सम्प्राप्नोत्य् आपदं पराम्