सकारणत्वम् अधुना गन्तव्यं तैस् स्वकर्मभिः । दशासु बन्धमोक्षासु नाशे जन्मनि कर्मणि
ईश्वरात् समुपागत्य भुक्तजन्मान्तरास् तु ये । जाता जन्मनि तेषां हि प्राक्तनं कर्मकारणम्
अधुनैव हि सम्पन्ना ये जीवा ब्रह्मणḫ पदात् । ते ह्य् अकारणजन्मानो भविष्यज्जन्मकारणम्
कार्यकारणभावो ऽयम् ईदृशो जीवकर्मणोः । जीवो ऽकारणजḫ पुण्यो धन्यẖ कारणजस् स्मृतः
केचित् पुण्याḫ प्रजायन्ते केचिद् धन्याश् च जीवकाः । पुण्या धन्यत्वम् आयान्ति न धन्या यान्ति पुण्यताम्
धन्याḫ पुण्यत्वम् अगता एव केचिद् विमोक्षणाः । धन्यत्वान् मोक्षिणẖ केचिद् धन्यत्वाद् अपि नेतरे
वीरुत्तृणलतागुल्मयौककीटखगादयः । सुरासुरनराहीन्द्रपिशाचाशीविषादयः
केचिद् धन्याẖ केचित् पुण्याẖ केचिद् धास्यन्ति पुण्यताम् । पुण्यत्वान् मोक्षिणẖ केचिद् धन्यत्वाद् वा ततो ऽपि नो
यथा रत्नस्य कचनं स्पन्दनं पवनस्य च । यथौष्ण्यम् अनलादेश् च चिन्मात्रस्य तथा जगत्
असम्यग्दर्शनोत्पन्नं पुंस्त्वं स्थाणौ यथोदितम् । क्षीयते सम्यगालोकाद् द्वित्वम् एव तथात्मनि
चिन्मात्रस्यातिशुद्धस्य निस्सङ्कल्पोदितात्मनः । अनन्तस्य प्रकाशस्य सर्वगत्वाद् रघूद्वह
खाद् एव जायते कश्चित् कश्चिद् व्योम्न्य् एव लीयते । जीवस् सङ्कल्पमात्रात्मा मधाव् इव जरद्घनः
आत्मानं सम्यग् आलोक्य यẖ ख एव विलीयते । न स सन्दृश्यते भूयो हिमं तापद्रुतं यथा
यस् त्व् अपश्यन् स्वम् आत्मानं सस्पन्दẖ कलनात्मभिः । कर्मभिस् स स्फुरत्य् उच्चैर् विलीनो जायते पुनः
यस् सङ्कल्पपरिस्पन्दैस् स्थौल्यम् एति जडात्मकः । प्रावृषीव पयोवाहẖ क्षीणक्षीणो ऽप्य् उदेत्य् असौ
आत्मत्वांशान्वितम् अपि चित्सङ्कल्पं रघूद्वह । दूरीकुरु महासिद्ध्यै विषसिक्तम् इवाशनम्
निर्विकल्पम् अनाद्यन्तम् उदासीनम् अवस्थितम् । सर्वात्मैकं समुदितं चिद्व्योम भव भूतये
अकारणम् उपायान्ति सर्वे जीवाḫ परात् पदात् । पश्चात् कारणतां यान्ति बन्धमोक्षदशास्व् इह
सङ्कल्पित्वं हि बन्धस्य कारनं तत् परित्यज । मोक्षस् तु निस्सङ्कल्पत्वं तदभ्यासं धिया कुरु
अकारणं त्व् अकरणात् सर्वकारणकारणात् । यावन् निमेषम् अव्यक्ताज् जीवस् सम्पद्यते शिवात्
तावन् निमेष एवासौ याति कारणतां स्वयम् । संसृतौ स्वास्व् अवस्थासु वीचिष्व् इव चलज्जलम्
सावधानो भवातस् त्वं ग्राह्यग्राहकसङ्गमे । अजस्रम् एव सङ्कल्पदशाḫ परिहरञ् शनैः
मा भव ग्राह्यभावात्मा ग्राहकात्मा च मा भव । भावनाम् अखिलां त्यक्त्वा यच् छिष्टं तन्मयो भव
ग्राह्यग्राहकसम्बन्धसावधानो ह्य् अनारतम् । अकुर्वन् वापि कुर्वन् वा मुक्तिम् एवानुधावति
ग्राह्यग्राहकरूपात्मा ह्य् अज्ञो राम क्षणं प्रति । नवं नवम् उपायाति बन्धनं भावनावशात्
ग्राह्यग्राहकसम्बन्धे रसभावनया स्वया । निमेषं प्रति जीवस्य बन्धो गच्छति पीनताम्
ग्राह्यग्राहकसम्बन्धे विनैव रसभावनाम् । निमेषं प्रति जीवो ऽयम् आत्मताम् एति मोक्षभाक्
अजस्रं यं यम् एवार्थं पतत्य् अक्षगणो ऽनघ । बध्यते तत्र रागेण तत्रारागेण मुच्यते
किञ्चिच् चेद् रोचते तुभ्यं तद् बद्धो ऽसि भवस्थितौ । न किञ्चिद् रोचते ते चेत् तन् मुक्तो ऽसि भवस्थितेः
अस्मात् पदार्थनिचयात् सहस्थावरजङ्गमात् । तृणादेर् देवपर्यन्तान् मा किञ्चित् तव रोचताम्