यन् मिथ्या तद् भ्रमायाल्पं कालं स्फुरति नो चिरम् । मोहात्मशुक्तिरुप्यादिमृगतृष्णाद्विचन्द्रवत्
यन् मिथ्या तत् क्षयं याति यत् सत्यं तन् न नश्यति । आबालम् एतज् जगति प्रसिद्धम् अशनादिवत्
नासतो विद्यते भावस् स्निग्धत्वं सिकतास्व् इव । सतश् च दृष्टो नाभावो भेकचूर्णाद् अणोर् अपि
यथा भेकरजो ऽलक्ष्यं याति प्रावृषि भेकताम् । यत्र यत्र स्थितो जीवस् तथोदेति न नश्यति
केवलं भावनामात्रं बुद्ध्यैवास्य प्रमार्जय । आत्मत्वायाङ्ग ताम्रस्य हेमत्वायेव कालताम्
जगद्भावास्थया मुक्तḫ प्रयाति परमात्मताम् । जीवो विमुक्तं कालिम्ना ताम्रं कनकताम् इव
सर्वेषाम् एव जीवानां भावना भवबन्धनी । वागुरेव विहङ्गानाम् एकावष्टम्भकारिणी
आत्मतत्त्वाद् ऋते नास्ति मदीयम् अहम् इत्य् अलम् । युक्तितो निश्चये रूढे नूनं गलति भावना
मांसास्थ्योघश् शवो देहẖ खं खम् अद्रिगणो जगत् । बुद्ध्यादयो विकल्पांशाẖ को ऽहं मम कथं च किम्
संविदो ऽनन्तशुद्धायाẖ किलाकलितचेतसः । इयत्तोपशमं याति भावनाप्रलये सति
सम्यग्दर्शनम् एवास्या भावनाया विशाम्पते । विनाशं विद्ध्य् अनन्ताभं यामिन्या दिवसं यथा
प्रशान्तवासनो जीव एकतां याति चिद्घने । घृते घृतं जले तोयं क्षीरे क्षीरम् इवार्पितम्
अतदात्मा तदात्मा च जीवḫ प्रस्फुरतीश्वरे । ज्वालायां तु यथालोको यथा गन्धलवẖ क्षितौ
येनैकतां भावयति जीवस् तद् भवति क्षणात् । यच्चित्तस् तन्मयो जन्तुẖ केनैतन् नानुभूयते
ब्रह्मभावनया जीवो ब्रह्मताम् एति शाश्वतीम् । अमृतं भाव्यते येन सो ऽमृतीभवति स्वयम्
अब्रह्मभावनाज् जीवो दीनताम् एत्य नश्यति । विषभावनयैवाङ्ग विषीभवति मानवः
आत्मनस् संविदो ऽच्छस्य संवेद्यकलनामलम् । सम्प्रमार्ज्योदितस् संविदात्मा व्यवहरानघ
स्वेदोत्थदंशयौकान्तं भूतजातं सुराद्य् अपि । किं सर्वम् एव कर्मोत्थम् उत किञ्चिद् वदेति मे
चतुर्दशविधस्यास्य भूतजातस्य राघव । किञ्चित् सकारणं जातं प्राक्तनैर् आत्मकर्मभिः
किञ्चिन् निष्कारणं जातं कचनं सुमणेर् इव । स्वभावतो ऽधुना कर्म कारणात्तं भविष्यति
हार्दान्धकारमार्ताण्ड संशयाब्दानिलप्रभो । जगतां भूतजातस्य जातस्याथ भविष्यतः
किं कथं कारणायातं किं कथं चाप्य् अकारणम् । जातं वा जायते वापि कथं वापि जनिष्यते
दिक्कालाद्यनवच्छिन्नं व्योम्न्य् अव्योम्नि च संस्थितम् । चिद्व्योमानुभवप्राप्यम् आमोदḫ पवने यथा
ख इवार्को ऽम्बुदव्याप्तो वटबीज इवाङ्कुरः । वायौ स्पन्द इवालक्ष्यं व्योम्न्य् अव्योम्नि च चेतनम्
तत् क्वचिन् नित्यम् अचलं शान्तं समसमस्थिति । ब्रह्माण्डपाराम्बरवद् अनन्तम् अविकारि च
क्वचित् स्वभावजात् स्पन्दात् स्फुरत्य् अग्निर् इव त्विषा । भूततन्मात्रभावेन जगत्तां समुपेयुषा
क्वचित् प्राक्स्पन्दसम्पन्नभूततन्मात्ररञ्जनात् । भूतत्वं समुपादत्ते हेमाङ्गददशाम् इव
यथा सत्त्वम् उपेक्ष्य स्वं शनैर् विप्रो दुरीहया । अङ्गीकरोति शूद्रत्वं तथा जाड्यं चिदीश्वरः
भूतानि द्विविधान्य् एवं प्रतिसर्गं स्फुरन्ति हि । अद्यचित्स्पन्दजातानि चिरचित्स्पन्दजानि च
तत्र ये चित्स्वभावोत्थस्पन्दजास् ते हि जीवकाः । निष्कारणं समुत्पन्ना रुचयस् सन्मणेर् इव