अज्ञानग्रन्थिनिर्भेदो मोक्ष इत्य् उच्यते ऽनघ । न देशो मोक्षनामास्ति न कालो नेतरा स्थितिः
अहङ्कृतेर् विमोहस्य क्षयेणेयं विलीयते । प्रकृतिर् भावनानाम्नी मोक्षस् स्याद् एष एव सः
एष एव शनैर् देहं गालयित्वोपशाम्यति । विवेको विषये वाचां भवत्य् अभवनिं गतः
यथाभूतम् इदं ज्ञात्वा जागतं वस्तुविभ्रमम् । भावयित्वा यथाज्ञानं ज्ञस् तिष्ठति यथासुखम्
प्रशान्तशास्त्रार्थविचारचापलो निवृत्तनानारसकाव्यकौतुकः । निरस्तनिश्शेषविकल्पविप्लवस् समस् सुखं तिष्ठसि शाश्वतात्मकः
आत्मारामो वीतशोको नित्यम् अन्तर्मुखस् सुखी । कुर्वन्न् अपि च कर्माणि तिष्ठत्य् अपगतभ्रमम्
अन्तश्शीतलया नित्यम् अनाकुलतया तथा । सोम्यरूपतया पूर्णश् शशाङ्क इव शोभते
समश् शान्तमना मौनी क्षीणवादविचारणः । कचत्य् आत्मनि चित्तत्त्वे दग्धेन्धन इवानलः
येन केनचिद् आच्छन्नो येन केनचिद् आशितः । यत्र क्वचन शायी च सम्राड् इव विराजते
वर्णधर्माश्रमाचारशास्त्रमन्त्रामयोज्झितः । निर्गच्छति जगज्जालात् पञ्जराद् इव केसरी
वाचाम् अतीतविषयां विषयाशादशोज्झिताम् । काम् अप्य् उपगतश् शोभां शरदीव नभस्तलम्
गम्भीरश् च प्रसन्नश् च गिराव् इव महाह्रदः । परानन्दरसक्षीवो रमते स्वात्मनात्मनि
यथाभिमतविस्तारो यथाभिमतकर्मकृत् । परमां निर्वृतिं याति मुक्तशास्त्रार्थयन्त्रणः
सर्वकर्मफलत्यागी नित्यतृप्तो निराश्रयः । न पुण्येन न पापेन नेतरेणापि लिप्यते
स्फटिकḫ प्रतिबिम्बेन यथा नायाति रञ्जनाम् । तज्ज्ञẖ कर्मफलेनान्तस् तथा नायाति रञ्जनाम्
हसन् रुदन्न् अपि भृशं देहपूजाविकर्तनैः । दाहाह्लादौ न जानाति प्रतिबिम्बगताव् इव
निस्स्तोत्रो निर्वषट्कारḫ पूज्यपूजाविवर्जितः । संयुक्तश् च वियुक्तश् च सर्वाचारनयक्रमैः
तस्मान् नोद्विजते लोको लोकान् नोद्विजते च सः । हर्षामर्षभयक्रोधैर् मुक्तो युक्तश् च दृश्यते
रागद्वेषोदयारम्भैस् त्यज्यते ऽपि च युज्यते । ईहानीहाविलासेन नाप्यते ऽथ च भुज्यते
प्रमेये कस्यचिद् अपि नारोहति महाशयः । प्रमेयीक्रियते वापि बालेनाप्य् अदुराशयः
विधूयानन्तनानात्वं यẖ किलैकतयोदितः । तम् अनाद्यन्तसंवित्तिं को वा तुलयितुं क्षमः
तनुं त्यजति तीर्थे वा श्वपचस्य गृहे ऽपि वा । मा कदाचन वा राजन् वर्तमाने ऽपि वा क्षणे
ज्ञानसम्प्राप्तिसमये मुक्तो ऽसौ विगतामयः । वीतशोकजरायासो यत् करोति करोतु तत्
अहम्भ्रान्तिर् हि बन्धाय मोक्षो जाते हि तत्क्षये । यथा भवति देहो ऽयं तथा भवतु का क्षतिः
यत् करोति यद् आदत्ते यत्रोपविशति क्षणम् । यत् पश्यति स्पृशति यत् तस्मै स्पृहयति प्रजा
स पूजनीयस् स स्तुत्यो नमस्कार्यस् स यत्नतः । स महात्माभिवाद्यश् च विभूत्यै विभवैषिणा
न यज्ञतीर्थैर् न तपḫप्रदानैर् आसाद्यते तत् परमं पवित्रम् । आसाद्यते क्षीणभवामयानां भक्त्या सताम् आत्मविदां यद् अङ्ग
एवम् उक्त्वा स भगवान् मनुस् तूष्णीम् अवस्थितः । इक्ष्वाकुना नृपेन्द्रेण मुदितेनाभिपूजितः
जगामाकाशम् आविश्य श्रीमान् पैतामहं गृहम् । एतां दृष्टिम् अवष्टभ्य रामात्मारामतां व्रज
एवं स्थिते हे भगवञ् जीवन्मुक्तस्य सन्मतेः । अपूर्वो ऽतिशयẖ को ऽसौ भवत्य् आत्मविदां वर