ते देवनागगन्धर्वविद्याधरशताभिधाः । स्फुरन्त्य् आत्मामृताम्भोदनिर्मलामृतबिन्दवः
स्वैरसङ्कल्पजालेन वलिता बन्धम् आगताः । स्वलालयेव तन्तुत्वं गतया कोशकारकाः
स्वसङ्कल्पेन भूतानि बद्धानीति परस्परम् । स्वतुषेणेव धान्यानि दुẖखान्य् अनुभवन्त्य् अतः
स स्वसङ्कल्पनतुषो दह्यते ज्ञानवह्निना । यदा तदा भवन्त्य् अच्छा नवा मुक्ताकणा इव
भूयो जगति जायन्ते न कदाचन केचन । ते ततात्मपदारूढा मूढत्वाद् उद्धृताशयाः
जगद्वृत्ताव् अवयवैर् मिथẖ कारणतां गतम् । अकारणं जगद् विद्धि नाशोत्पत्त्योस् स्वभावतः
यथाम्बुकुम्भेषु नभो नार्पितं नाप्य् अनर्पितम् । तथात्मा सर्वदेहेषु न स्थितो नापि चास्थितः
सति कुम्भे सति च खे कुम्भाकाशाभिधा यथा । सत्य् आत्मनि च देहे च देहसंवेदनं तथा
चेतनाचेतनकला नृप सन्ति न काश्चन । काचिद् आत्माभिधा सत्ता देहे स्फुरति केवलम्
यथा दृङ् निर्मले व्योम्नि चिरन्यस्तोल्लसत्य् अलम् । तथा स्फुरति देहाभा सत्तात्मन्य् आत्मनामिका
पूर्वं जीवास् स्वसङ्कल्पैर् ये जगत्सुस्थितिं गताः । तत्सङ्गाद् अद्य जीवत्वं यान्त्य् अन्या ब्रह्मशक्तयः
यथा तस्करसंसर्गाद् बध्यते ऽतस्करो ऽपि हि । तथा प्राग्जीवसंसर्गात् प्रयात्य् आत्मकला मितिम्
यावत् स्वता स्वदेहादौ तावत् संसृतिबीजता । यावद् विषयभोगाशा जीवाख्या तावद् आत्मनः
विवेकवशतो ज्ञत्वाज् जाते द्वैतैक्ययोẖ क्षये । आत्मा जीवत्वम् उत्सृज्य ब्रह्मताम् एत्य् अनामयः
जराजन्ममृतिभ्रान्तिचक्रे भ्रमति मोहिता । वासनातन्तुबद्धेयं जनतातापभागिनी
न कस्यचिद् अहं नैव कश्चिद् एवाहम् ईदृशः । नैव कश्चिन् ममेत्य् अन्तर्निश्चयात् त्यज संसृतिम्
सर्वं ममाहं सर्वस्य चैवेति दृढनिश्चयात् । त्यज संसृतिसंरम्भं स्वस्थो भव भवातिगः
ऊर्ध्वाद् अधस् त्व् अधस्ताच् च पुनर् ऊर्ध्वं व्रजंश् चिरम् । मा संसारारघट्टस्य चिन्तारज्ज्वां घटो भव
इदं ममाहम् अस्येति व्यवहारघनभ्रमम् । ये मोहात् सन्निषेवन्ते ते ऽधस्ताद् यान्त्य् अधश् शठाः
अस्याहम् एष मे सो ऽयम् अहम् एवम्मयात्मनि । मोहे बुद्ध्या परित्यक्ते ऊर्ध्वाद् ऊर्ध्वं प्रयास्य् अजः
मा सागरे शिलेव त्वम् अधोऽधो गच्छ मोहितः । क्षीरार्णवेन्दुवद् बोधाद् ऊर्ध्वाद् ऊर्ध्वतरं व्रज
जलफेनवद् उत्पन्नध्वंसिताम् अनुभावयन् । वीरुत्तृणलतागुल्मगणनां मा प्रपूरय
चित्तेजो यश् चिदादित्यḫ प्रसारयति सर्वतः । तेन प्रकटितं सार्कचन्द्रतारं जगद्गृहम्
तत्प्रकाशं स्वम् आत्मानम् अवलम्ब्याविलम्बितम् । आस्स्व सम्पूरिताकाशं देहादिं नृप पश्य हे
यथा तिष्ठन् स्वभावेन स्फटिकẖ किरति प्रभाः । तथा जगन्ति किरति चिद्दीप्त्या चिद्दिवाकरः
यद् आत्मनैव विमलं चित्त्वेन स्फुरणं चितः । तद् इदं जगदाभोगि सम्पन्नं स्फारसंविदः
यदा ब्रह्म परं ब्रह्म तत्रैव ब्रह्म बृंहितम् । न तत्र सम्भवन्त्य् एता भूताभूतादिकल्पनाः
सर्वशक्तितया ब्रह्म चेतस्त्वाद् अतियातया । सत्त्वशक्त्या स्थितं यत्र जीवन्मुक्तं हि तत्र तत्
यत्र ब्रह्मानन्तशक्तिचित्तशक्त्या विजृम्भते । विविक्तया तत्र नरसुरनागादितां गतम्
भ्रान्तया मूढया यत्र चित्तशक्त्या लये स्थितम् । तत्र तिर्यक्पिशाचादिभूततां समुपागतम्