द्रवं स्वम् इव शुद्धाम्बु स्वान्तर्लेखा इवोपलः । स्वम् इक्षुर् इव माधुर्यं चित् स्वं चेतयते जगत्
यथौष्ण्यम् अग्निस् तुहिनं च शैत्यं स्पन्दं नभस्वान् द्रवम् अब्धिर् एवम् । अनन्यद् अप्य् अन्यद् इवात्मतत्त्वं विद् वेत्त्य् अदस् तत् तु न वेत्त्य् अतज्ज्ञः
आत्मनैवात्मनो लेपẖ क इव स्यात् कथं किल । अतो निर्लेप एवात्मा द्वितीयस्यात्यसम्भवात्
वासनादिविकल्पो ऽस्ति व्यतिरिक्तश् च नात्मनः । आत्मैव वासनाशक्तिर् जलम् एव यथोर्मयः
आत्मा देहेन्द्रियतया स्फुरद्भावविकारिताम् । धत्ते ऽभावविकारो ऽपि तरङ्गत्वं यथा पयः
अविकारो ऽपि सङ्कल्प्य विकारकलनां मुधा । विकारीव भवत्य् उच्चैḫ पश्यत्य् उच्चैर् विजृम्भितम्
आत्मनो दृश्यते राजन् यद् विकारो ऽविकारिणः । सत्यं सत्यम् असत्यं तत् स्वयम् एतद् विचारय
कटकादि यथा हेम्नो विवर्तादि तथात्मनः । न विकारो ऽविकारस्य सम्भवत्य् अविनाशतः
न विकारो यथोर्मित्वं वार एवं जगच् चितः । असत्यालोकनाद् भ्रान्तिर् दृष्टेर् एव न वस्तुनः
यथाङ्गदत्वाद् दण्डत्वं गते हेम्नि न शोच्यते । मृतम् अङ्गदहेमेति न विकाराद्य् अपीति च
तथाम्बरत्वात् कुड्यत्वे स्थिते चिद्व्योम्नि शोचनम् । न युक्तं व्योमसंविद् वै मृता सत्य् एव धीमतः
देहसंवित् खसंवित्त्वं खसंविद् देहसंविदम् । यदि गच्छति तद् धर्षविषादानां क आगमः
प्रत्यक्चेतनम् आभासस् संविद् अस्तीति निश्चये । भावानां सविकाराणां भ्रान्तिजानाम् अभावनात्
बलेन स्वचमत्कृत्या नूनं नीते चिरोदयम् । निर्वासनत्वे हृदये कुतो जीवस्य संसृतिः
स्वसंविन्मात्रवैचित्र्यं साध्ये संसृतिसङ्क्षये । जन्तूनां चित्रम् अत्यन्तं यत् संरम्भ उपस्थितः
संविन्मात्रोपशमनं जीवो यẖ कुरुते बलात् । जडत्वम् अव्रजन् स्वच्छस् स तीर्णो भवसागरम्
संविच्चापलजेयं वस् संसृतिर् भवबन्धनी । शमं तत्प्रशमाद् एति तस्मात् तत्प्रशमं कुरु
यैव संविच् छमं याति सैव बुद्धिर् विलीयते । यैव प्रालेयकणिका सैव तापे विलीयते
न म्रिये न च जीवामि नाहं सन् नाप्य् असन् न खम् । अहं नकिञ्चिच् चिद् इति मत्वा जीवो न शोचति
अलेपको ऽहम् अजरो नीरागश् शान्तवासनः । निर्मलो ऽस्मि चिदाकाशम् इति मत्वा न शोचति
अहम् अन्तादिरहितश् शुद्धो बुद्धो ऽजरामरः । शान्तस् समसमाभास इति मत्वा न शोचति
जगत्सर्वपदार्थानां चिद्दीपो ऽहं प्रकाशनम् । के ते मे जन्ममरणे इति मत्वा न शोचति
तृणे ऽग्नाव् अम्बरे भानौ नरनागामरेषु च । यच् चिद् अस्मि तद् एवेति मत्वा क इव शोचति
तिर्यग् ऊर्ध्वम् अधस्तान् मे व्यापको महिमा चितः । अस्यानन्तविलासस्य ज्ञात्वेति क इव क्षयी
उपशान्तमहातापां परां निष्ठाम् अहं गतः । अथ को ऽयम् अहं नाम मिथ्यैव प्रत्ययोदितः
अजेनात्मा किल ज्ञातो यद् अहं बुद्ध ईश्वरः । आत्मनात्मनि विश्रान्तं जलेनेव जलार्णवे
ब्रह्म ब्रह्मैव सम्पन्नम् अक्षोभं समतां गतम् । जलम् ऊर्मिवपुस् त्यक्त्वा स्वं सोम्यत्वम् इवागतम्
निरहङ्काररूपो ऽस्मि गलितो ऽस्म्य् अस्मि शाश्वतः । अन्तश्शीतो ऽस्मि शाम्यामि मृगतृष्णेव प्रावृषि
निर्वृतो ऽस्मि चिरायैव जातो ऽस्म्य् अजवपुर् महान् । इति जानन् भृशं जीवो बद्धो ऽपि न निबध्यते
न मे बन्धो न मे मोक्षो नाहम् अस्मि न चेतरत् । यथाभूतार्थदर्शित्वाद् इति पश्यन् न शोचति