आनन्दैकघनीभावात् सुषुप्ताख्या तु पञ्चमी । असंवेदनरूपा च षष्ठी तुर्याभिधा स्मृता
तुर्यातीतपदावस्था सप्तमी भूमिकोत्तमा । परम् अव्यपदेश्यासाव् अगम्या महताम् अपि
पदार्थस् सन्निवेशैस् स्वैर् यथानन्यैस् समन्वितः । तथा चित् सर्गशब्दार्थैर् न तु सर्गार्थरूपिभिः
यथोर्मिकादिẖ कनके तथा सर्गḫ परे पदे । किं त्व् असौ विद्यमानो ऽपि सञ्ज्ञाशब्दार्थवर्जितः
हाटके कटकादिश् च सर्गश् च परमे पदे । विद्यमानो ऽपि नास्त्य् एव प्रेक्षायां कल्पनार्थवत्
अस्पन्दयावेदनया स्पन्दवेदनसत्तया । या संविद् अङ्कुरश्रीस् स्यात् सात्मसत्तेति कथ्यते
सा त्वं सा चिन् मनस् सा च न त्वं नो चिन् मनश् च नो । सत्तासत्ते न सा शान्ता ततश् चान्यन् न विद्यते
आकाशाद् इव शून्यत्वं तरङ्गत्वम् इवाम्भसः । नाकारादि ततो भिन्नं न दृक्चित्तशिलादि च
द्रष्टृदर्शनदृश्यानां तस्यां दृशि वयं स्थिताः । चिच्चित्तजडतादीनां नामापि न च शिक्षिताः
न सर्वापह्नवं वेद्मि न सर्वं नाप्य् अपह्नवम् । त्वत्त्वमत्त्वाद्यसम्भावात् परं शान्तं जगन्नभः
शान्ताशेषविशेषवस्तुविषया सत्यात्मतासत्यतायुक्ताहम्प्रकृतिẖ क्रियेति गदिता नास्तीति निश्चित्य तत् । नास्तीत्य् एतद् अपीह वान्यद् अहम् इत्य् अर्थैर् युतं नास्त्य् अलं तस्माद् अस्तजडाजडाङ्कुरसमुत्सेधासनेनास्यताम्
इत्य् उक्तवत्य् अथ मुनौ दिवसो जगाम सायन्तनाय विधये ऽस्तम् इनो जगाम । स्नातुं सभा कृतनमस्करणा जगाम श्यामाक्षये रविकरैश् च सहाजगाम
संशान्तभवसम्बन्धम् अरागद्वेशवासनम् । ज्ञस्येन्द्रियाणि स्पन्दन्ते यन्त्रेहापटचित्रवत्
वेष्टितोन्मुक्ततृणवत् तरङ्गवद् अवासनम् । स्पन्दन्ते व्यवहारेषु खरूपा वेद्यवेदिनः
अरागद्वेषमननम् ऊर्मिणोर्मिर् अनूर्म्यते । यथा स्वं ज्ञेन युद्धादि कर्म निर्मीयते तथा
ऊर्मिणोर्माव् अनूर्मित्वं नीते तत्सारम् अक्षतम् । यथाम्ब्व् एवाम्बुसम्पन्नं युक्तं नष्टं न किञ्चन
जीवेनाजीवतां जीवे नीते तत्सारम् अक्षतम् । तथात्मात्मैव सम्पन्नो युक्तं नष्टं न किञ्चन
चिच् चिद् अस्तु पदांशे ऽपि सचेत्या तदधश् च्युता । कदर्थप्राप्यनिर्वाणा भवत्य् अभवनिं गता
चिन्मात्रात्मात्मनिष्ठत्वात् सुखदुẖखे चिनोति नो । असती एव सत्यात्मा मुक्तो व्यवहरन्न् अपि
जीवन्मुक्तत्वम् एतावद् यत् स्थिराभ्यासयोगतः । न सुखाय न दुẖखाय भवेच् चित् प्रतिबिम्बिता
स्वस्थḫ प्रत्याहृतिवशाच् चेत्यं चेन् न चिनोषि तत् । मुक्त एवास्य् असन्देहं महासमतयानया
यद् भोगसुखदुẖखांशैर् अनात्मीकृतपूर्णधीः । आत्मारामो मुनिस् तिष्ठेत् तन् मुक्तत्वम् उदाहृतम्
व्यवहार्य् उपशान्तो वा गृहस्थो वाथ भिक्षुकः । सशरीरो ऽशरीरो वा भवत्व् एवम्मतिḫ पुमान्
सुखदुẖखैर् अनालीढा संविद् भवति चेत् समा । असंविद् इव तद् देहो यत् करोति करोतु तत्
मृगतृष्णोपमे देहे ऽविद्यात्मनि तते क्षते । भावाभावभ्रमे ऽसत्ये सुखदुẖखक्रमẖ कुतः
चिन्मात्रम् अपनामेदम् अचिदाभम् अनन्तकम् । अतश् चासम्भवद्वेद्यम् आत्मानम् अमलं श्रयेत्
जाग्रतो जीवतश् चेत्यचयनाद् अस्खलच्चितेः । स्थितिर् योपलकोशाभा सा तुर्यं सा विमुक्तता
चिन्मूर्तिस् स्वान्तर् एवेदं स्वसत्तात्मोपकल्पितम् । जगन् मिथ्यानुभवति स्वप्ने छिन्नशिरा इव
यन् मिथ्या तत् क्व सत्यात्म क्व सत्या मरुवारिता । अतो ऽसंवेदनाद् एव भ्रमस्यास्य परिक्षयः
अहम् इत्य् एव चयनाज् जगत्संसृतिविभ्रमः । अस्यैवाचयनान् नाहं न जगन् न च विभ्रमः