शक्तयस् सकला एव चिन्मात्रे ब्रह्मणि स्थिताः । वटबीजे वटलतापत्त्रपुष्पफलादिवत्
जडाजडाभिधे शक्ती सर्वशक्तेस् स्त आत्मनः । शक्तीनाम् उत्तमे हेम्नि काठिन्यद्रवते यथा
रूपालोकमनस्कारविषयत्वम् उपागता । जाड्यनाम्नी तयोर् एका यासौ भूम्यादिरूपिणी
नैषा प्रजायते नापि कदाचित् प्रविलीयते । स्वाङ्गभूता सतो नित्यम् आकाशकोशवत् स्थिता
ब्रह्मणो ऽव्यतिरिक्तेयम् इति यस् सर्परज्जुवत् । असदभ्युदितो मोहस् स बोधेन विलीयते
नैषा भावविकाराख्याम् एति शुद्धचिदात्मनि । एषा किल कणोर्म्यम्बु पयसीव चिति स्थिता
यत् सतो ऽसत्त्वम् असतस् सत्त्वं वा विकृतिर् हि सा । अत्यन्तान्यस्वरूपत्वान् नास्ति तत् परमात्मनि
असत्तया सतो राजन्न् असतश् चैव सत्तया । विनष्टाकृतिर् अस्येति विकाराद्य् अभिधीयते
यत् त्व् अङ्कुरे फलादित्वं क्षीरादौ वा घृतादिता । सत्तावभासमात्रं तत् स्फुरत्य् अम्ब्व् इव वीचिभिः
यद् यथा दृश्यते यत्र तत् तथा तत्र विद्यते । देशकालविभागात्म तथा संवेदनात्मकं
देशकालान्तरगतो ऽप्य् एक एव यथा गिरिः । बीजं फलान्तम् अप्य् एवम् एकम् अत्रान्यतास्ति नो
वटता वटधानायां यादृक्कालोदया यथा । तथा जडाजडेयं श्रीस् संस्थिता चिन्मयात्मनि
आकारराशिरूपेण भूरिभावविकारिणा । आभास एव स्फुरति स्वप्नेनेव मनो नृप
शैलाद्याकारता स्थूला यथास्य परमात्मनः । स्फुरत्य् असत्या सत्या वा तथा वद पुनर् मम
इति सर्वं समं शान्तं चिद्व्योम ततम् अव्ययम् । अपर्यन्तम् अनाभासम् आसीद् अस्ति भविष्यति
यन् नोर्ध्वं नाप्य् अधो नाशा न तमो न प्रकाशनम् । नेतरत् किञ्चिद् अपि च सर्वम् एव सदैव च
चिन्मात्रैकात्मना तेन परमेणेश्वरेण नः । आद्यन्तमध्यमुक्तेन सङ्कल्पश् चेतितस् स्वयम्
स्थितस् सङ्कल्परूपात्मा मनोमूर्तिर् अजस् ततः । तेन सङ्कल्पितं व्योम मनसेदं बृहद्वपुः
मनोव्योम्नोर् घनतया सम्पन्नḫ पवनस् स्फुरन् । मनोव्योमानिलाश्लेषात् प्रकाशं बुद्धवांस् ततः
तेजोऽंशभावसङ्कल्परूपं पश्चात् पयस् स्थितम् । स चतुष्टयपिण्डो ऽथ मनसो ऽण्डतयेक्षितः
अण्डं तत् पाद्मजं भूत्वा सम्पन्ने पश्य रोदसी । तत्र त्व् अवयवाभासं मेर्वादीदं महत् स्थितम्
जगत्तयेति ब्रह्मैव परिपूर्णं विलोक्यते । स्पन्दैर् भावविकाराद्यैस् सविकारम् इव स्थितम्
एकैवानेकरूपेव देशकालान्तरे यथा । सरित् तथैव वल्लीत्वे स्थिता स्वस्थैव बीजता
पालीवतानि तिष्ठन्ति यथा कुम्भस्य कोटरे । तथापारस्य चिद्व्योम्नो जगन्त्य् अन्तस् स्थितानि हि
चिद्ब्रह्मकोटरगता इमास् सर्गपरम्पराः । स्फुरन्ति परिणामिन्यो जलकोशे यथोर्मयः
यथा पतन्त्या तमसि दृष्ट्या किम् अपि दृश्यते । तथा जगद् अहं चेति चितासत् प्रतिभासते
यथा दृष्ट्या तमस्य् अन्धे चक्रकाद्य् अपि दृश्यते । तथादिसर्गे ऽयम् अहम् इत्य् असत्यं चितोह्यते
चिद्घनस्य महाशक्तेर् यद् एव प्रतिभासनम् । तत् प्रकृत्यादिनामेह न सन् नासन्न् अतच् च तत्
बृंहिता भरिताकारा सत्तैका पारमात्मिकी । आभासैḫ प्रस्फुरत्य् एवम् अब्धिर् ऊर्म्यादिभिर् यथा
चिदाकाशमयं सर्वं जगद् इत्य् एव भावयन् । यस् तिष्ठत्य् उपशान्तेच्छं स ब्रह्मकवचस् सुखी