तद् एव कल्पिताकारम् अगेन्द्रादीव दृश्यते । असद्रूपशरीरार्थम् अर्थẖ क इतरैẖ क्रमैः
अन्तस्स्वानुभवानन्दफला निश्शेषतẖ क्रियाः । समग्राणां पदार्थानाम् आसवाद्यनुभूतिवत्
अस्तीह किञ्चिद् एवैकं न द्वितीयास्ति कल्पना । निर्मलो नित्य आत्मास्ति यो नास्तीव व्यवस्थितः
नैव तस्य मलं नाङ्को न विच्छेदो न वस्तुता । न सत्ता नापि चासत्ता त्वत्ता मत्ता न चैव च
आत्मैवास्तीह नान्यो ऽस्ति त्यज रामेतरां धियम् । निर्द्वित्वो ऽथ निरेकत्वस् समो नित्योदितो भव
तद् एते भगवन् ब्रूहि मनोबुद्ध्यादयẖ कथम् । संस्थिता यैर् इह प्रोक्तम् इदं शास्त्रं त्वया मयि
शास्त्रसंव्यवहारार्थं शब्दराशिḫ प्रकल्पितः । मिथ्यैष चित्तबुद्ध्याद्यो न राम परमार्थतः
... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... । चित्सत्तामात्रम् एवैतत् पराकाशात्मकं तथा
अप्सत्तामात्रम् एवैतद् वीच्यावर्तादिकं यथा । सर्वो जगत्पदार्थौघश् चिदाकाशात्मकस् तथा
... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... । यथा स्वप्ने पुरानीकं स्पन्दने वा यथानिलः
नित्योदितं विमलरूपम् अनन्तम् आद्यं ब्रह्मास्ति नेतरकलाकलनं हि किञ्चित् । इत्य् एव भावय निरञ्जनताम् उपेतो निर्वाणम् एहि सकलामलशान्तवृत्तिः
अनामयं ब्रह्म समस्तकल्पकार्यैकबीजं परमाणुरूपम् । बृहच् च तद् बृंहितसर्वभावं खम् अस्ति नास्तीव यद् अस्ति किञ्चित्
अन्यत् क्वचित् किञ्चिद् इदं कदाचिन् न सम्भवत्य् एव सद् अप्य् असच् च । इत्य् एव साधो दृढनिश्चयो ऽन्तस् स्थित्वा गताशङ्कविलासम् आस्स्व
अन्तर्मुखस् सन् सततं समस्तं कुर्वन् बहिस्स्थं खलु कार्यजातम् । न खेदम् आयासि कदाचिद् एव व्योम्नस् समां संस्थितिम् अभ्युपैषि
रामाहङ्कारसत्तान्तḫ प्रसूते संसृतिभ्रमम् । बालस्य भाविता यक्षभावनेवोग्रयक्षकम्
अहङ्कारोपशान्तौ तु शाम्यतीयं हि संसृतिः । मोहदा मिहिकेवाङ्ग प्रावृट्कालपरिक्षये
रज्ज्वां सर्पभ्रमो बन्धोर् वाक्येनैति यथा क्षयम् । न सर्पो ऽयम् इयं रज्जुर् इत्याद्येन जनस्य वै
तथा गुरोर् गिरा शान्तिम् एत्य् अहम्भावविभ्रमः । माहङ्कारम् असद्रूपं भावयेत्यादिरूपया
अभ्यासाज् ज्ञानशास्त्राणां सत्सङ्गमकथाक्रमैः । अहम्भ्रमश् शमं याति जन्तोर् आन्ध्यम् इवाञ्जनैः
विद्यमानम् अपि स्थूलं यत् तत् क्षयि निघर्षणैः । उदपानशिलाप्य् अङ्ग क्षीयते घटघर्षणैः
अहङ्कृतेर् अविद्याया भाविताया अकारणम् । नाशे क इव सन्देहो विचारैर् नाशहेतुभिः
भगवन् सर्वतत्त्वज्ञ चित्ते ऽहङ्कारनामनि । गलिते वा गलद्रूपे लिङ्गं सत्त्वस्य किं भवेत्
विवेकाब्दोदयेनाङ्ग शाम्यन्त्यां देहधन्वनि । स्वचित्तमृगतृष्णायां न संसृत्यातपो भवेत्
उरवो ऽपि हि सञ्जाता न स्पृशन्त्य् आशयं सितम् । लोभमोहादयो दोषाḫ पयांसीव सरोरुहम्
मुदिताद्याश् श्रियो वक्त्रं न मुञ्चन्ति कदाचन । सौभाग्यसुखदायिन्यḫ पुष्पलक्ष्म्यो मधुं यथा
कथं संसृतिर् इत्य् एव विचारे मुदितोदये । उदेति सत्त्वं चित्तं च गलनाय प्रवर्तते
गलत्य् अहङ्कारमये चित्ते चलति दुष्कृते । वासनाग्रन्थयẖ खिन्ना इव त्रुट्यन्त्य् अलं शनैः
कोपस् तानवम् आयाति शरदीव पयोधरः । मोहो मान्द्यम् उपादत्ते प्रभाते तिमिरं यथा
कामẖ क्लमं गच्छति च दीर्घाध्वग इवातपे । लोभḫ पलायते क्वापि व्यालो दृष्ट्वेव बर्हिणम्
नोल्लसन्तीन्द्रियाण्य् उच्चैर् अहनीव निशाचराः । न स्फुरत्य् उच्चकैẖ खेदḫ प्रावृषीवाकुलं रजः