न मे देहो न जन्मापि युक्तायुक्ते न कर्मणा । इति निश्चयवान् यो ऽन्तर् महात्यागी स उच्यते
येन धर्मम् अधर्मं च मनोमननम् ईहितं । सर्वम् अन्तः परित्यक्तं महात्यागी स उच्यते
मनो ध्यानं तपस्तेजस् त्वत्तामत्ते शुभाशुभे । त्यक्त्वा यो ऽवस्थितस् स्वस्थो महात्यागी स उच्यते
स्वमनोमननं मान्यो नाभिवाञ्छति नोज्झति । यो ऽवासनस् सर्वम् इदं महात्यागी स उच्यते
यावती दृश्यकलना सकलेयं विलोक्यते । सा येन सुष्ठु सन्त्यक्ता महात्यागी स उच्यते
यो ऽकामकामी निर्द्वन्द्वस् सुखदुःखेष्व् अलोलधीः । धीरस् स्वस्थो मृदुर् दान्तो महात्यागी स उच्यते
कुर्वन्न् अपि च कार्याणि सुषुप्तसमवृत्तिताम् । न सन्त्यजति यः पूर्णो महात्यागी स उच्यते
इत्य् उक्तं देवदेवेन भृङ्गीशाय पुरानघ । एतां दृष्टिम् अवष्टभ्य तिष्ठ राम यथास्थितः
श्रीमत्कपालशकलावलिमध्यबद्धखण्डेन्दुमण्डितजटाशिरसा हरेण । इत्य् उक्तम् उज्ज्वलमणीन्द्रशिलैकशृङ्गे मेरौ ज्वलज्ज्वलनरूपिणि रामभद्र
एतां दृशं समवलम्ब्य विलासकान्तकार्यं कुरु क्रमगतं समयैव बुद्ध्या । नित्योदितो ऽसि विमलो ऽसि निरामयो ऽसि शङ्कां परित्यज सुखी भव यो ऽसि सो ऽसि
ह्यो दिने हि मया प्रश्नẖ कृत आसीन् मुनीश्वर । उपशान्तिप्रकरणप्रसरे स यथा किल
अनन्तस्यात्मतत्त्वस्य कलङ्ककलना कुतः । अब्धेर् अगाधरूपस्य रजोराशिẖ कुतो भवेत्
तत्रोक्तं भवता ब्रह्मन् मय्य् अकालैकचोदके । सिद्धान्तकाल एवास्य प्रश्नस्योत्तरवाग् इति
तद् अद्य भगवंस् तं मे हृदयाच् छिन्द्धि संशयम् । वाक्यरश्मिभिर् आशीतैẖ खान् निशीव शशी तमः
त्वद्वाक्यामृतपानेन संशयांशापमृत्यवः । अशेषेण विनष्टा मे वर्षणेनेव पांसवः
क्षमानववधूकान्तं त्वां पृच्छामि तथाप्य् अहम् । न राजते स्वयं ज्ञातं ज्ञानं गुरुगिरं विना
राम राजीवपत्त्राक्ष साधु संस्मृतवान् असि । के नाम वा समारम्भाḫ प्राज्ञस्यायान्ति वन्ध्यताम्
क्षमौदार्यशमप्रायैर् गुणैर् यातो ऽसि पात्रताम् । शारदैश् शालिसौन्दर्यैश् श्रीमत्ताम् इव भूतलम्
भाजनं त्वं पवित्राणां सिद्धान्तवचसां स्थितः । सुरक्तकण्ठगीतीनां रागरक्तमना इव
श्रुत्वात्मज्ञानसिद्धान्तं त्वम् अद्यार्धप्रबुद्धवत् । न क्रियाद्वैतदोषेण गच्छस्य् उभयनष्टताम्
अमहात्मा हि वेदान्तसिद्धान्तावगताव् इतः । सर्वं ब्रह्मेति संयाति कर्माद्वैतवशाद् अधः
क्षमादिगुणपूतात्मा महात्मा त्वादृशस् तु यः । सर्वं ब्रह्मेति निर्णीय स्वभावाद्वैतम् एत्य् अलम्
कर्माद्वैतम् अनादृत्य नाभिवाञ्छति नोज्झति । आत्मतत्त्वैकभावित्वात् समताम् एति केवलम्
सर्वेषाम् एव शास्त्राणां सर्वासाम् अभितो दृशाम् । शृणु राघव सिद्धान्तम् आत्मज्ञानैकदीपकम्
जन्तुर् न जायते येन भावितेन मनाग् अपि । भव्य एवाङ्ग नाभव्यो भृष्टं बीजम् इवोषरे
इदं हि कथयन्त्य् उच्चैर् बोधं परम् उपागताः । वयं स्वयं च जानीमश् शास्त्रम् एवं च संस्थितम्
न तत्त्वातत्त्वयोर् भेदस् तरङ्गपयसोर् इव । न सत्यासत्ययोर् भेदो जाग्रत्स्वप्नार्कयोर् इव
सत्तायां न तु भेदो ऽस्ति भेदो यẖ कल्पितस् त्व् अयम् । विकल्पो न क्वचित् सत्यस् सत्तामात्रम् अतो ऽखिलम्
न सत्यासत्ययोर् भेदस् सत्तायाम् अङ्ग दृश्यते । सङ्कल्पान्तरशैलेन्द्रबाह्यशैलेन्द्रयोर् इव
संविन्मात्रं हि पुरुषो देहो नाम न विद्यते । अर्थक्रिया तदर्था च संविदर्थेन पूर्यते