चतुश्शालखशोकान्ते खरक्षार्थं चकार ह । कुसूलम् अम्बुदाकारं तदाकाशपरस् स्थितः
तद् अप्य् अस्य जहाराशु कालो वात इवाम्बुदम् । कुसूलाकाशशोकेन तेनासौ पर्यतप्यत
एवं गृहचतुश्शालकुम्भकुण्डकुसूलकैः । तस्यापर्यवसानात्मा कालो ऽयम् अतिवर्तते
एवं स्थितस् स शठधीर् गगनं गुहायां गृह्णन् गृहे न गगनेन किलात्मबुद्ध्या । दुःखान्तरं घनतरं घनदुःखजालाद् आयाति याति च गतेर् गतिम् अङ्ग मूढः
मिथ्यानरप्रसङ्गेन किं मायापुरुषः प्रभो । कथितो ऽयं त्वया व्योमरक्षणं च किम् उच्यते
शृणु राम यथाभूतम् एतत् प्रकटयामि ते । मिथ्यापुरुषवृत्तान्तकथनं कथयाधुना
मायायन्त्रमयः प्रोक्तो यः पुमान् रघुनन्दन । एनं तं त्वम् अहङ्कारं विद्धि शून्याम्बरोत्थितम्
यस्मिन्न् आकाशकोणे ऽस्मिन् साधो जगद् इदं स्थितम् । तद् अनन्तम् असच् छून्यं सर्गादौ भवति स्वयम्
अन्तस्स्थितसुदुर्लक्ष्यब्रह्मव्योम्नो ऽथ शब्दखात् । तस्माद् उदेत्य् अहङ्कारः पूर्वं स्पन्द इवानिलात्
वृद्धिं यातस् स गगने कल्पयत्य् आत्मतां शठः । अनात्मात्माभिमानेन तेनासौ यतते ततः
अनात्मात्मैकरक्षार्थं देहान् नानाविधान् असौ । भूयो भूयो ऽपि निर्नष्टान् दृष्ट्वेदं कुरुते जगत्
स एव मायापुरुषो मिथ्यापुरुष एव सः । असन्न् एवोदितो व्यर्थम् अहङ्कारो ऽपि मायया
गृहकुण्डचतुश्शालकुम्भादीन् देहकान् असौ । कृत्वा रक्षित आत्मेति याति तद्व्योम्नि भावनाम्
अहङ्कारस्य तस्यास्य नामानीमानि राघव । शृणु यैर् जगदारम्भविभ्रमैर् मोहम् एत्य् असौ
जीवो बुद्धिर् मनश् चित्तं माया प्रकृतिर् इत्य् अपि । सङ्कल्पः कलना कालः कला चेत्य् अपि विश्रुतैः
एवमाद्यैस् तथान्यैश् च नामभिर् बहुतां गतैः । सहस्ररूपो ऽहङ्कारः कल्पितार्थैर् विजृम्भते
भूताकाशे तते शून्ये जगन्निर्मितिभिश् चिरम् । सुखदुःखान्य् अनुभवन् मिथ्यैव पुरुषस् स्थितः
यथैष मिथ्यापुरुषो रक्षन् व्योमात्मशङ्कया । घटाकाशादिषु श्लिष्टम् एवं मा क्लेशवान् भव
आकाशाद् अपि विस्तीर्णश् शुद्धस् सूक्ष्मश् शिवश् शुभः । य आत्मा स कथं केन रक्ष्यते गृह्यते तथा
हृदयाकाशमात्रस्य घटाकाशसमस्थितेः । व्यर्थं भूतानि शोचन्ति नष्ट आत्मेति सङ्क्षये
घटादिषु प्रणष्टेषु यथाकाशम् अखण्डितम् । तथा देहेषु नष्टेषु देही नित्यम् अलोपकः
शुद्धचिन्मात्र आत्मायम् आकाशाद् अप्य् अणोर् अणुः । स्वानुभूत्यंशमात्रं हि खवद् राम न नश्यति
न जायते न म्रियते क्वचित् किञ्चित् कदाचन । जगद्विवर्तरूपेण केवलं ब्रह्म जृम्भते
सर्वम् एकम् इदं शान्तम् आदिमध्यान्तवर्जितम् । भावाभावविनिर्मुक्तम् इति मत्वा सुखी भव
सर्वापदां निलयम् अध्रुवम् अस्वतन्त्रम् आसन्नपातम् अविवेकम् असारम् अज्ञम् । बोधाद् अहङ्कृतिपदं सकलं विमुच्य शेषे सुबद्धपद उत्तमतां प्रयासि
परस्माद् ब्रह्मणः पूर्वं मनः प्रथमम् उत्थितम् । मननात्मकम् आभोगि तत्स्थम् एव स्थितिं गतम्
पुष्पकोश इवामोदो महोर्मिर् इव सागरे । रश्मिजालम् इवादित्ये मनो ब्रह्मणि राघव
तस्यादृश्यात्मतत्त्वस्य विस्मृत्यैव गतं स्थितिम् । नान्ययुक्त्या गतं राम जातं रज्जुभुजङ्गवत्
आदित्यव्यतिरेकेण यो भावयति राघव । रश्मिजालम् इदं ह्य् एतत् तस्यान्यद् इव भास्वतः
कनकव्यतिरेकेण केयूरं येन भावितम् । केयूरम् एव तत् तस्य न तस्य कनकं हि तत्