चिन्तयन्न् अप्य् असौ चित्तं यदा वेद न कानने । तदा सञ्चिन्तयाम् आस धियेदम् अविषण्णया
पदार्थवृन्दं देहादि न सर्वम् इति कथ्यते । तद् एतत् किं क्व वा व्यर्थं निरागस्कं त्यजाम्य् अहम्
पितुस् सकाशं गच्छामि ज्ञातुं चित्तमहारिपुम् । ज्ञात्वा च तत् त्यजाम्य् आशु ततस् तिष्ठामि विज्वरम्
इति सञ्चिन्त्य स कच उत्ततार त्रिविष्टपम् । वाक्पतिं प्राप्य सस्नेहं ववन्दे प्रणनाम च
पप्रच्छ चैनम् एकान्ते किं चित्तं भगवन् मम । स्वरूपं ब्रूहि चित्तस्य येनैतत् सन्त्यजाम्य् अहम्
चित्तं निजम् अहङ्कारं विदुश् चित्तविदो जनाः । अन्तर् यो ऽयम् अहम्भावो जन्तोस् तच् चित्तम् उच्यते
मन्ये ऽस्य दुष्करस् त्यागो न सिद्धिम् उपगच्छति । कथम् एष किल त्यक्तुं युज्यते योगिनां वर
अपि पुष्पावदलनाद् अपि लोचनमीलनात् । सुकरो ऽहङ्कृतित्यागो न क्लेशो ऽत्र मनाग् अपि
त्रयस्त्रिंशन्महाकोटीप्रमाणस्य महामते । गुरो गीर्वाणवृन्दस्य कथम् एतद् वदाशु मे
यथैतद् एव तनय तथा शृणु वदामि ते । अज्ञानमात्रसंसिद्धं वस्तु ज्ञानेन नश्यति
वस्तुतो नास्त्य् अहङ्कारः पुत्र मिथ्याभ्रमो ह्य् असौ । असन् सन्न् इव सम्पन्नो बालवेतालवच् छठः
यथा रज्ज्वां भुजङ्गत्वं मराव् अम्बुमतिर् यथा । मिथ्यावभासात् स्फुरति तथा मिथ्याप्य् अहङ्कृतिः
असद् एव यथा द्वित्वं मोहाद् इन्दोर् विलोक्यते । तथा स्फुरत्य् अहङ्कारो नसत्यो नाम सत्यवत्
एकम् आद्यन्तरहितं चिन्मात्रम् अमलं ततम् । खाद् अप्य् अतितराम् अच्छं विद्यते सर्ववेदनम्
सर्वत्र सर्वदा सर्वप्रकारं सर्वजन्तुषु । तद् एवैकं कचत्य् अम्बु विलोलास्व् इव वीचिषु
अत्र को ऽयम् अहम्भावः कुतो वा कथम् उत्थितः । क्वाब्धेर् जातो रजोराशिः क्वानलाद् उत्थितम् जलम्
अयं सो ऽहम् इति व्यर्थं प्रत्ययं त्यज पुत्रक । तुच्छं परिमिताकारं दिक्कालविवशीकृतम्
दिक्कालाद्यनवच्छिन्नं स्वच्छं नित्योदितं ततम् । सर्वार्थमयम् एकार्थं चिन्मात्रम् अमलं भवान्
फलकुसुमदलानां सर्वदिक्संस्थितानां रस इव जगतां त्वं संस्थितस् सर्वदैव । विमलतरचिदात्मा नित्यम् एवात्यनन्तः क इव किल तवाहंनिश्चयो भावमूर्ते
इति प्राप्य परं योगम् उपदेशम् अनुत्तमम् । जीवन्मुक्तो बभूवासौ ततो देवगुरोस् सुतः
निर्भावो निरहङ्कारश् छिन्नग्रन्थिः प्रशान्तधीः । कचो यथा स्थितो राम तथा तिष्ठाविकारवान्
अहङ्कारम् असद् विद्धि मैनम् आश्रय मा त्यज । असतश् शशशृङ्गस्य किल त्यागग्रहौ कुतः
असम्भवत्य् अहङ्कारे क्व ते मरणजन्मनी । नभःक्षेत्रतया व्युप्तं केन सङ्गृह्यते फलम्
निरंशं शान्तसङ्कल्पं सर्वभावात्मकं ततम् । परमाद् अप्य् अणोस् सूक्ष्मं चिन्मात्रं त्वं निरामयम्
यथाम्भसस् तरङ्गादि यथा हेम्नो ऽङ्गदादि वा । तद् एवातद् इवाभासं तथाहम्भावनं चितः
अबोधेन जगत् सर्वं मायामयम् इव स्थितम् । बोधेन सकलं ब्रह्मरूपं सम्पद्यते ऽनघ
द्वित्वैकत्वमती त्यक्त्वा शेषस्थस् सुखितो भव । मा दुःखितो भव व्यर्थं त्वं मिथ्यापुरुषो यथा
मायेयम् अतिदुष्पारा सांसारी सारतां गता । शरदा मिहिकेवाशु बोधेनायाति तानवम्
परमाम् आगतो ऽस्म्य् अन्तस् तृप्तिं ज्ञानामृतेन ते । अवग्रहभयाक्रान्तस् स्वासारेणेव चातकः
अमृतेनेव सिक्तो ऽहम् अन्तर् गच्छामि शीतताम् । उपरीव समस्तानां तिष्ठाम्य् अतुलसम्पदाम्