परिपूज्याभिवन्द्यैनं समालिङ्गितपुत्रकम् । अपृच्छद् वाक्पतिं भूयस् स कचः क्लान्तया गिरा
अद्येदम् अष्टमं वर्षं सर्वत्यागः कृतो मया । तथापि तात विश्रान्तिं नाधिगच्छाम्य् अनिन्दिताम्
एवम् आर्तमनस्य् अस्मिन् कचे वदति कानने । सर्वम् एव त्यजेत्य् उक्त्वा वाक्पतिर् दिवम् उद्ययौ
गते तस्मिन् कचो देहाद् वल्कलाद्य् अप्य् अशेषतः । तत्याजाम्बुदवर्षादि शरदीव नभस्तलम्
उवासैको दिगन्तेषु शान्तश् शून्यवपुश् श्वसन् । गतेन्द्वभ्रार्कतारेण शरद्व्योम्ना समोपमः
पुनर् वर्षत्रयेणैष कस्मिंश्चित् काननान्तरे । दूयमानमनाः प्राप तम् एव पितरं गुरुम्
कृतपूजाक्रमो भक्त्या समालिङ्गितपुत्रकम् । अपृच्छत् तम् असौ भूयः खेदगद्गदया गिरा
तात सर्वं परित्यक्तं कन्थावेणुलताद्य् अपि । तथापि नास्ति विश्रान्तिस् स्वपदे किं करोम्य् अहम्
चित्तं सर्वम् इति प्राहुस् तत् त्यक्त्वा पुत्र राजसे । चित्तत्यागं विदुस् सर्वत्यागं त्यागविदो जनाः
इत्य् उक्त्वा वाक्पतिः पुत्रं पुप्लुवे तरसा नभः । अन्वियेष कचश् चित्तं परित्यक्तुम् अखिन्नधीः
चिन्तयन्न् अप्य् असौ चित्तं यदा वेद न कानने । तदा सञ्चिन्तयाम् आस धियेदम् अविषण्णया
पदार्थवृन्दं देहादि न सर्वम् इति कथ्यते । तद् एतत् किं क्व वा व्यर्थं निरागस्कं त्यजाम्य् अहम्
पितुस् सकाशं गच्छामि ज्ञातुं चित्तमहारिपुम् । ज्ञात्वा च तत् त्यजाम्य् आशु ततस् तिष्ठामि विज्वरम्
इति सञ्चिन्त्य स कच उत्ततार त्रिविष्टपम् । वाक्पतिं प्राप्य सस्नेहं ववन्दे प्रणनाम च
पप्रच्छ चैनम् एकान्ते किं चित्तं भगवन् मम । स्वरूपं ब्रूहि चित्तस्य येनैतत् सन्त्यजाम्य् अहम्
चित्तं निजम् अहङ्कारं विदुश् चित्तविदो जनाः । अन्तर् यो ऽयम् अहम्भावो जन्तोस् तच् चित्तम् उच्यते
मन्ये ऽस्य दुष्करस् त्यागो न सिद्धिम् उपगच्छति । कथम् एष किल त्यक्तुं युज्यते योगिनां वर
अपि पुष्पावदलनाद् अपि लोचनमीलनात् । सुकरो ऽहङ्कृतित्यागो न क्लेशो ऽत्र मनाग् अपि
त्रयस्त्रिंशन्महाकोटीप्रमाणस्य महामते । गुरो गीर्वाणवृन्दस्य कथम् एतद् वदाशु मे
यथैतद् एव तनय तथा शृणु वदामि ते । अज्ञानमात्रसंसिद्धं वस्तु ज्ञानेन नश्यति
वस्तुतो नास्त्य् अहङ्कारः पुत्र मिथ्याभ्रमो ह्य् असौ । असन् सन्न् इव सम्पन्नो बालवेतालवच् छठः
यथा रज्ज्वां भुजङ्गत्वं मराव् अम्बुमतिर् यथा । मिथ्यावभासात् स्फुरति तथा मिथ्याप्य् अहङ्कृतिः
असद् एव यथा द्वित्वं मोहाद् इन्दोर् विलोक्यते । तथा स्फुरत्य् अहङ्कारो नसत्यो नाम सत्यवत्
एकम् आद्यन्तरहितं चिन्मात्रम् अमलं ततम् । खाद् अप्य् अतितराम् अच्छं विद्यते सर्ववेदनम्
सर्वत्र सर्वदा सर्वप्रकारं सर्वजन्तुषु । तद् एवैकं कचत्य् अम्बु विलोलास्व् इव वीचिषु
अत्र को ऽयम् अहम्भावः कुतो वा कथम् उत्थितः । क्वाब्धेर् जातो रजोराशिः क्वानलाद् उत्थितम् जलम्
अयं सो ऽहम् इति व्यर्थं प्रत्ययं त्यज पुत्रक । तुच्छं परिमिताकारं दिक्कालविवशीकृतम्
दिक्कालाद्यनवच्छिन्नं स्वच्छं नित्योदितं ततम् । सर्वार्थमयम् एकार्थं चिन्मात्रम् अमलं भवान्
फलकुसुमदलानां सर्वदिक्संस्थितानां रस इव जगतां त्वं संस्थितस् सर्वदैव । विमलतरचिदात्मा नित्यम् एवात्यनन्तः क इव किल तवाहंनिश्चयो भावमूर्ते
इति प्राप्य परं योगम् उपदेशम् अनुत्तमम् । जीवन्मुक्तो बभूवासौ ततो देवगुरोस् सुतः