युक्तम् उक्तं विशालाक्षि त्वयैतत् समया धिया । को वार्थः किल राज्यस्य ग्रहे त्यागे ऽपि वा भवेत्
सुखदुःखदशाचिन्तां त्यक्त्वा विगतमत्सरम् । यथासंस्थानम् एवेमौ तिष्ठावस् स्वस्थतां गतौ
इति तत्र कथालापकथनेन तयोर् द्वयोः । कान्तयोश् चिरदम्पत्योर् वासरस् तनुतां ययौ
अथोत्थाय दिनाचारं यथाप्राप्तम् अनिन्दितौ । सोत्कण्ठाव् अप्य् अनुत्कण्ठौ चक्रतुः कार्यकोविदौ । स्वर्गसिद्धिम् अनादृत्य तस्थतुः पूर्णचेतसौ
एकस्मिन्न् एव शयने तैस् तैः प्रणयचेष्टितैः । सा व्यतीयाय रजनी तयोर् जीवद्विमुक्तयोः
तद् भोगमोक्षसुखम् उत्तमयोस् तयोस् स्वम् आचेततोः प्रणयवाक्यविलासगर्भम् । उत्कण्ठितं प्रणयिनोर् घनतां नयन्ती दीर्घा मुहूर्तवद् असौ रजनी जगाम
ततस् समुदिते सूर्ये वितमस्य् अम्बरे स्थिते । समुद्गकाद् इव जगन्मणाव् अस्मिन् विनिर्गते
विकसत्य् अरुणोपान्ते चक्षुषीवाम्बुजाकरे । आचारेष्व् इव लोकेषु प्रसृतेष्व् अर्करश्मिषु
दम्पती तौ समुत्थाय कृतसन्ध्याक्रमौ स्थितौ । पत्त्रासने मृदुस्निग्धे कान्तौ काञ्चनकन्दरे
अथोत्थायात्र चूडाला रत्नकुम्भं करस्थितम् । .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. ..
.. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. । भार्या भर्तारम् एकान्ते स्वराज्ये ऽभिषिषेच सा
सङ्कल्पोपनते सैंहे स्वभिषिक्तं सुविष्टरे । स्थितं प्रोवाच तन्वी सा चूडाला देवरूपिणी
केवलं मौनम् उत्सृज्य तेजश् शान्तम् इदं प्रभो । अष्टानां लोकपालानां तेजांस्य् आहर्तुम् अर्हसि
चूडालयेति स प्रोक्तो वने राजा शिखिध्वजः । वदन्न् एवं करोमीति महाराजत्वम् आययौ
अथ प्रतीहारपदे तिष्ठन्तीम् आह मानिनीम् । महादेवीपदे राज्ञि त्वां करोम्य् अभिषेकिनीम्
इत्य् उक्त्वासन आस्थाप्य महादेवीपदे तदा । अभिषिक्तां नृपः कृत्वा मेघवाग् आह तां प्रियाम्
प्रिये कमलपत्त्राक्षि क्षणात् सङ्कल्पसम्भवम् । महाविभवम् उद्दामं सैन्यम् आहर्तुम् अर्हसि
इति कान्तवचश् श्रुत्वा चूडाला वरवर्णिनी । सैन्यं सङ्कल्पयाम् आस प्रावृड्घनम् इवोद्भटम्
सैन्यं ददृशतुस् तत् तौ वाजिवारणसङ्कुलम् । पताकापूरिताकाशनीरन्ध्रीकृतकाननम्
तूर्यारवध्वनच्छैलगुहं गहनकोटरम् । मत्तसामन्तवलितं विद्रवद्वनवारणम्
उद्यन्नादमहासिंहविदारकरणोद्भटम् । वनेभमदनिष्ष्यन्दगन्धोद्गर्जज्जयद्विपम्
विमानरथसङ्घट्टचक्रचीत्कारपीवरम् । मौलिरत्नघनोद्द्योतभग्नधूलितमःपटम्
तत्र गन्धद्विपवरे कृतपार्थिवमन्दिरे । रक्षिते दृप्तसामन्तैर् आरूढौ नृपदम्पती
ततश् शिखिध्वजो राजा महिष्या समम् इष्टया । पदातिरथसम्बाधं कर्षन्न् अतिबलो बलम्
चचालाचलचालिन्या सेनया रभसेनया । भिनन्त्या तरसा शैलान् वात्ययेवाशु तोयदान्
तस्मान् महेन्द्रशैलेन्द्राच् चलितस् स महीपतिः । पथि पश्यन् गिरीन् देशान् नदीर् ग्रामान् सजङ्गलान्
दर्शयंश् च प्रियायास् तम् आत्मवृत्तान्तसञ्चयम् । प्रापाल्पेनैव कालेन स्वां पुरीं स्वर्गशोभनाम्
तत्र ते तस्य सामन्तास् तदागमनम् आदृताः । विविदुर् जयशब्देन निर्जग्मुश् चोदिताशयाः
एकतां सम्प्रयातेन तारतूर्यनिनादिना । बलद्वयेन तेनासौ विवेश नगरं नृपः
लाजपुष्पाञ्जलिव्रातैर् आवृष्टः पौरयोषिताम् । वणिङ्मार्गगतो ऽपश्यत् पुरं परमभूषितम्