त्वां निर्मितवतो धातुर् गुणजालातिशायिनीम् । मन्ये प्रकुपिता नूनम् अरुन्धत्यादिकास् स्त्रियः
सतीत्वरूपसौजन्यगुणरत्नसमुद्गिके । एहि मे त्वद्गुणोत्कस्य पुनर् आलिङ्गनं कुरु
इत्य् उक्त्वा मृगशावाक्षीं चूडालां स शिखिध्वजः । आलिलिङ्ग पुनर् गाढं नकुलो नकुलीम् इव
देव शुष्कक्रियाजालपरे त्वय्य् आकुलात्मनि । तथाभूवं भृशम् अहं त्वदर्थं दुःखिता किल
तेन त्वदवबोधात्मा स्वार्थ एवोपपादितः । मया तद् अत्र किं देवः करोति मयि शंसनम्
त्वया यथा वरारोहे स्वार्थस् सम्पादितश् शुभः । तथेदानीं सतां सर्वास् साधयन्तु कुलस्त्रियः
बुद्ध्यंशैकान्तविश्रान्तजगज्जालक देव हे । अद्य तं प्राक्तनं कच्चिन् मोहं समनुपश्यसि
इदं करोमि नेदं तु प्राप्नोमीदम् इतस् त्व् इति । अन्तर् हससि तां कच्चिद् आशापेलवतां धियः
तास् तुच्छतृष्णाकलनास् तास् सङ्कल्पकुकल्पनाः । त्वयि नाद्यावलोक्यन्ते देव व्योम्नीव पर्वताः
कस् त्वम् अद्याङ्गसम्पन्नः किंनिष्ठो ऽसि किम् ईहसे । कथं पश्यसि पाश्चात्यं देहावस्थाक्रमं प्रभो
सुमनःपूर्णनीलाब्जमालासारविलोकने । यस्य त्वम् एव तज्ज्ञासि तद् एवाहम् उपस्थितः
निरीहो ऽस्मि निरंशो ऽस्मि नभस्स्वच्छो ऽस्मि निस्स्पृहः । शान्ताहमर्थरूपो ऽस्मि चिरायाहम् अहं स्थितः
तां दशाम् उपयातो ऽस्मि यतश् चण्पकवर्णिनि । प्रतिभान्ति महान्तो ऽपि शोच्या हरिजिनादयः
नकिञ्चिन्मात्रचिन्मात्रनिष्ठो ऽस्मि स्वस्थ आस्थितः । भ्रमेणालं विमुक्तो ऽस्मि संसारेणालिलोचने
न तुष्टो ऽस्मि न खिन्नो ऽस्मि नायम् अस्मि न चेतरत् । न स्थूलो ऽस्मि न सूक्ष्मो ऽस्मि सर्वम् अस्मि च सुन्दरि
तेजोबिम्बात् प्रयातेन भित्ताव् अपतितेन च । क्षयातिशयमुक्तेन प्रकाशेनास्मि वै समः
शान्तो ऽस्मि साम्यम् एवास्मि स्वच्छो ऽस्मि विगतामयः । परिनिर्वाण एवास्मि सद् अस्म्य् अतिसतीव्रते
यत् तद् अस्ति तद् एवास्मि वक्तुं शक्नोमि नेतरत् । तरङ्गतरलापाङ्गे गुरुस् त्वं मे नमो ऽस्तु ते
प्रसादेन विशालाक्ष्यास् तीर्णो ऽस्मि भवसागरात् । पुनर् मलं न गृह्णामि शतध्मातसुवर्णवत्
स्वस्थश् शान्तो मृदुर् दान्तो वीतरागो निरंशधीः । सर्वातीतस् सर्वगश् च खम् इवायम् अहं स्थितः
एवं स्थिते महासत्त्व प्राणेश हृदयप्रिय । किम् इदानीं प्रभो ब्रूहि रोचते ते महामते
प्रतिषेधं न जानामि न जानाम्य् अभिवाञ्छनम् । यद् आचरसि तन्वि त्वं कदाचिद् वेद्मि तन् न वा
मन्मनो नाशकलनां तथा स्थितिकलां प्रिये । न काञ्चिद् अनुसन्धातुं जानात्य् अम्बरसुव्रतम्
यद् एव किञ्चिज् जानासि तद् एव कुरु सुन्दरि । तद् एव धारयिष्यामि प्रतिबिम्बं यथा मणिः
चेतसा विगतेच्छेन यथाप्राप्तम् अनिन्दिते । न स्तौमि न च निन्दामि यद् इच्छसि तद् आचर
यद्य् एवं तन् महाभाग समाकर्णय मन्मतम् । आकर्ण्य जीवन्मुक्तात्मंस् तद् एवाहर्तुम् अर्हसि
सर्वत्रैक्यावबोधेन मौर्ख्यक्षयभुवाधुना । निरिच्छास् तावद् आकाशविशदास् संस्थिता वयम्
यादृग् एषणम् अस्माकम् तादृग् एतद् अनेषणम् । एषणानेषणे भेदश् चिन्मात्रोल्लसने हि कः
तस्माद् आद्यन्तमध्येषु ये वयं पुरुषोत्तम । मौर्ख्यम् एव परित्यज्य त एवेमे स्थिता इह
साम्प्रतं प्रकृतेनेमं कालं नीत्वा क्रमेण वै । विदेहतां प्रयास्यामः प्रभो कालेन केनचित्