आ राज्यसम्परित्यागाद् वर्तमानक्षणक्रमम् । सर्वम् आलोक्य भूपालो विरराम समाधितः
समाधिविरतो हर्षविकासिनयनाम्बुजः । विसार्य तरसा बाहू पुलकोज्ज्वलतां गतः
गलदङ्गं लसत्स्नेहम् उद्यद्बाष्पं स्फुरत्स्पृहम् । आलिलिङ्ग चिरं कान्तां नकुलो नकुलीम् इव
तयोर् आलिङ्गने तस्मिंस् तत्र भावो बभूव यः । न स वासुकिजिह्वाभिर् वक्तुं वर्षैर् हि शक्यते
चित्रस्थाव् इव पङ्केन कृताव् इव गलत्तनू । शैलाद् इव समुत्कीर्णौ श्लिष्टाव् आस्तां चिरं प्रियौ
मुहूर्तेन गलद्घर्मजालौ पुलकपीवरौ । बाहू विश्लथताम् ईषन् निन्यतुस् तौ शनैः प्रियौ
अमृतापूर्णहृदयं संशून्यहृदयोपमम् । उन्मुक्तभुजम् आस्तां ताव् अलक्ष्यस्थितलोचनम्
घनानन्दः क्षणं स्थित्वा तूष्णीं प्रणयपेशलम् । कान्ताचिबुकसंलग्नकरः प्रोवाच भूपतिः
अहो नु मधुरस् स्निग्धः कान्तश् च कुलयोषिताम् । पुण्यश् चरितनिष्ष्यन्दस् स्वादवान् अमृताद् अपि
कियत्प्रमाणं तन्वङ्गि त्वया बालेन्दुमुग्धया । अनुभूतश् चिरं क्लेशो भर्तुर् अर्थेन दारुणः
एवं दुरुत्तराद् अस्मात् संसारकुहराद् अहम् । उत्तारितो यया बुद्ध्या सा हि केनोपमीयते
अरुन्धती शची गौरी गायत्री श्रीस् सरस्वती । समस्ताः पेलवायन्ते तन्व्यास् सत्त्वगुणश्रिया
धीश्रीकान्तिक्षमामैत्रीकरुणाद्यासु सुन्दरि । कान्तास्व् आकारकान्तासु प्रथमैवासि लक्ष्यसे
परेणाध्यवसायेन त्वयाहम् अवबोधितः । केन प्रत्युपकारेण तुलाम् एष्यन्ति मे गुणाः
मोहाद् अनादिगहनाद् अनन्तविषमाद् अपि । पतिम् अध्यवसायिन्यस् तारयन्ति कुलस्त्रियः
शास्त्रार्थगुरुमन्त्रादि न तथोत्तारणक्षमम् । यथैतास् स्नेहशालिन्यो भर्तॄणां कुलयोषितः
सखा भ्राता सुहृद् भृत्यो गुरुर् मन्त्रो धनं सुखम् । शास्त्रम् आयतनं दास्यस् सर्वं भर्तुः कुलस्त्रियः
सर्वदा सर्वयत्नेन पूजनीयाः कुलाङ्गनाः । लोकद्वयसुखं सम्यक् सर्वं तासु प्रतिष्ठितम्
निरिच्छायाः प्रयातायाः पारं संसारवारिधेः । कथम् अस्योपकारस्य करिष्ये ते प्रतिक्रियाम्
मन्ये कुलाङ्गनालोको लोके सर्वस् त्वयाधुना । नारीसौजन्यचर्चासु व्यपदेश्यो भविष्यति
त्वां निर्मितवतो धातुर् गुणजालातिशायिनीम् । मन्ये प्रकुपिता नूनम् अरुन्धत्यादिकास् स्त्रियः
सतीत्वरूपसौजन्यगुणरत्नसमुद्गिके । एहि मे त्वद्गुणोत्कस्य पुनर् आलिङ्गनं कुरु
इत्य् उक्त्वा मृगशावाक्षीं चूडालां स शिखिध्वजः । आलिलिङ्ग पुनर् गाढं नकुलो नकुलीम् इव
देव शुष्कक्रियाजालपरे त्वय्य् आकुलात्मनि । तथाभूवं भृशम् अहं त्वदर्थं दुःखिता किल
तेन त्वदवबोधात्मा स्वार्थ एवोपपादितः । मया तद् अत्र किं देवः करोति मयि शंसनम्
त्वया यथा वरारोहे स्वार्थस् सम्पादितश् शुभः । तथेदानीं सतां सर्वास् साधयन्तु कुलस्त्रियः
बुद्ध्यंशैकान्तविश्रान्तजगज्जालक देव हे । अद्य तं प्राक्तनं कच्चिन् मोहं समनुपश्यसि
इदं करोमि नेदं तु प्राप्नोमीदम् इतस् त्व् इति । अन्तर् हससि तां कच्चिद् आशापेलवतां धियः
तास् तुच्छतृष्णाकलनास् तास् सङ्कल्पकुकल्पनाः । त्वयि नाद्यावलोक्यन्ते देव व्योम्नीव पर्वताः
कस् त्वम् अद्याङ्गसम्पन्नः किंनिष्ठो ऽसि किम् ईहसे । कथं पश्यसि पाश्चात्यं देहावस्थाक्रमं प्रभो