सुहृत्त्वेन वनान्तेषु पूर्ववत् समम् अङ्गने । वीतरागतया नित्यं तपसैव रमावहे
एवं समतया तत्र स्थिते तस्मिञ् शिखिध्वजे । चूडाला चिन्तयाम् आस तत्सत्येनोदिताशया
अहो बत परं साम्यं भगवान् अयम् आगतः । वीतरागभयक्रोधो जीवन्मुक्तो ऽवतिष्ठति
नैनं हरन्ति भोगाशा न महत्यो ऽपि सिद्धयः । न सुखानि न दुःखानि नापदो न च सम्पदः
चिन्तितास् सकला एव प्रयान्त्य् एनम् अनिन्दिताः । मन्ये महर्द्धयः कान्ता नारायणम् इवापरम्
आत्मवृत्तान्तम् अखिलं तद् एनं स्मारयाम्य् अहम् । कुम्भरूपम् इदं त्यक्त्वा चूडालैव भवाम्य् अहम्
इति सञ्चिन्त्य चूडाला चूडालावपुर् अक्षतम् । दर्शयाम् आस तत्राशु त्यक्त्वा मदनिकावपुः
तस्मान् मदनिकादेहाच् चूडाला निर्गतेव सा । बभाव् इन्द्वमला मुक्ता निर्गतेव समुद्गकात्
तां ददर्शानवद्याङ्गीं पुरः प्रणयपेशलाम् । कान्तो मदनिकाम् एव चूडालां दयितां स्थिताम्
समुदिताम् इव माधवपद्मिनीम् उपगताम् इव भूमितलाच् छ्रियम् । प्रकटिताम् इव रत्नसमुद्गकात् परिददर्श निजां दयितां नृपः
अथ तां दयितां दृष्ट्वा विस्मयोत्फुल्ललोचनः । शिखिध्वज उवाचेदम् आश्चर्याकुलया गिरा
का त्वम् उत्पलपत्त्राक्षि कुतः प्राप्तासि सुन्दरि । किमीहासि कियत्कालं किमर्थम् इह तिष्ठसि
अङ्गेन व्यवहारेण स्मितेनानुनयेन च । मम जाया विलासेन चूडालेवोपलक्ष्यसे
एवम् एव प्रभो विद्धि चूडालास्मि न संशयः । अकृत्रिमेन देहेन लब्धो ऽस्य् अद्य मया स्वयम्
कुम्भादिदेहनिर्माणस् त्वां बोधयितुम् एष मे । प्रपञ्चश् शतशाखत्वम् इह यातो वनान्तरे
यदा राज्यं परित्यज्य मोहेन तपसे वनम् । त्वम् अगास् तत्प्रभृत्य् एव त्वद्बोधायाहम् उद्यता
अनेन कुम्भदेहेन मयैवं त्वं विबोधितः । मायया न तु कुम्भादि किञ्चित् सत्यं महीपते
बुद्धो विदितवेद्यस् त्वं ध्यानेनैतद् अखण्डितम् । सर्वं पश्यसि तत्त्वज्ञ ध्यानेनाश्व् अवलोकय
अथ चूडालयेत्य् उक्ते बद्ध्वा परिकरं नृपः । आत्मोदन्तम् अशेषेण ध्यानेनालम् अवैक्षत
आ स्वराज्यपरित्यागाच् चूडालादर्शनावधिम् । सर्वं मुहूर्तध्यानेन स्वात्मोदन्तं ददर्श सः
आ राज्यसम्परित्यागाद् वर्तमानक्षणक्रमम् । सर्वम् आलोक्य भूपालो विरराम समाधितः
समाधिविरतो हर्षविकासिनयनाम्बुजः । विसार्य तरसा बाहू पुलकोज्ज्वलतां गतः
गलदङ्गं लसत्स्नेहम् उद्यद्बाष्पं स्फुरत्स्पृहम् । आलिलिङ्ग चिरं कान्तां नकुलो नकुलीम् इव
तयोर् आलिङ्गने तस्मिंस् तत्र भावो बभूव यः । न स वासुकिजिह्वाभिर् वक्तुं वर्षैर् हि शक्यते
चित्रस्थाव् इव पङ्केन कृताव् इव गलत्तनू । शैलाद् इव समुत्कीर्णौ श्लिष्टाव् आस्तां चिरं प्रियौ
मुहूर्तेन गलद्घर्मजालौ पुलकपीवरौ । बाहू विश्लथताम् ईषन् निन्यतुस् तौ शनैः प्रियौ
अमृतापूर्णहृदयं संशून्यहृदयोपमम् । उन्मुक्तभुजम् आस्तां ताव् अलक्ष्यस्थितलोचनम्
घनानन्दः क्षणं स्थित्वा तूष्णीं प्रणयपेशलम् । कान्ताचिबुकसंलग्नकरः प्रोवाच भूपतिः
अहो नु मधुरस् स्निग्धः कान्तश् च कुलयोषिताम् । पुण्यश् चरितनिष्ष्यन्दस् स्वादवान् अमृताद् अपि
कियत्प्रमाणं तन्वङ्गि त्वया बालेन्दुमुग्धया । अनुभूतश् चिरं क्लेशो भर्तुर् अर्थेन दारुणः