विलेसतुर् विचित्रासु प्रत्यहं वनराजिषु । प्रपक्वफलभारासु पुष्पपल्लविनीषु च
दिवा प्रियतरे मित्रे यामिन्याम् इष्टदम्पती । प्रभादीपाव् इव श्लिष्टौ न वियुक्तौ बभूवतुः
रेमाते वनकुञ्जेषु गुहासु च महीभृताम् । तमालसालषण्डेषु मन्दारगहनेषु च
सह्यदर्दुरकैलासमहेन्द्रमलयेषु च । गन्धमादनविन्ध्याद्रिलोकालोकतटेषु च
दिनैस् त्रिभिस् त्रिभिर् गत्वा निद्रां गतवति प्रिये । चूडाला राजकार्याणि कृत्वा स्वान्य् आययौ पुनः
तौ दिवा सुहृदौ रात्रौ दम्पती कुम्भभूमिपौ । नानाकुसुमसंवीतौ तस्थतुर् मुदितौ मिथः
मासम् एकं महेन्द्राद्रिसानौ सरलसङ्कुले । रत्नकुड्ये गुहागेहे पूजितौ सुरकिन्नरैः
हस्तलभ्योदितेन्दौ च मन्दारवनमालिते । एवं शुक्तिमतः पृष्ठे पक्षं पक्षं लतागृहे
मासद्वयम् ऋक्षवतो गिरेर् दक्षिणतस् तटे । पारिजातवने देवपुष्पस्तबकमण्डपे
जम्बूषण्डतले मेरोः पादे जम्बूनदीतटे । जाम्बूनदमये मासं जम्बूफलरसावनौ
दशोत्तरकुरूणां च मण्डले दिवसानि तौ । कैलासस्योत्तरस्थेषु सप्तविंशतिवासरान्
एवम् अन्येषु देशेषु विचित्रेषु महीभृताम् । स्थितवन्तौ महाभागौ सुहृदौ स्निग्धदम्पती
ततो यातेषु मासेषु शनैः कतिपयेषु सा । चूडाला चिन्तयाम् आस देवपुत्रकरूपिणी
सुरोपभोगभारेण परीक्षे ऽहं शिखिध्वजम् । मा कदाचन चेतो ऽस्य भोगेषु रतिम् एष्यति
इति सञ्चिन्त्य चूडाला मायया स्वामिनो वने । आगतं दर्शयाम् आस ससुराप्सरसं हरिम्
इन्द्रम् अभ्यागतं दृष्ट्वा परिवारसमन्वितम् । यथावत् पूजयाम् आस वनसंस्थश् शिखिध्वजः
आत्मनः किं कृता दूराद् अभ्यागमकदर्थना । देवराज प्रसादान् मे यथावद् वक्तुम् अर्हसि
इमे वयम् इहानीतास् त्वद्गुणातिशयेन खात् । हृदि लग्नेन सूत्रेण खगा दूरगता इव
उत्तिष्ठ स्वर्गम् आगच्छ तत्र सर्वे त्वदुन्मुखाः । त्वद्गुणश्रवणाश्चर्यास् स्थिता देवगणाङ्गनाः
इमे रथा इदं यानम् अयम् उच्चैश्श्रवा हयः । अयम् ऐरावणो नागो यथाभिमतम् आश्रय
पादुकागुलिकाखड्गरसादीदम् अथापि च । गृहीत्वा सिद्धमार्गेण स्वीकुरु स्वर्गमण्डलम्
आकल्पं वैबुधा भोगास् त्वया विबुधसद्मनि । जीवन्मुक्तेन भोक्तव्यास् तेन त्वाम् अहम् आगतः
विमानयन्ति सम्प्राप्तां न तिरस्करणैश् श्रियम् । नाभिवाञ्छन्ति चाप्राप्तां त्वादृशास् साधुसाधवः
अविघ्नम् आगतेनाद्य सुखं विहरता त्वया । स्वर्गः पवित्रतां यातु हरिणेव जगत्त्रयम्
स्वर्गं स्वर्गसमाचारं वेद्मि देवादिनायक । किं तु सर्वत्र मे स्वर्गो नियतो न तु कुत्रचित्
सर्वत्रैव हि तुष्यामि सर्वत्रैव रमे प्रभो । अवाञ्छनत्वान् मनसस् सर्वत्रानन्दवान् अहम्
नियतं किञ्चिद् एकत्र स्थितं स्वर्गकम् ईदृशम् । शक्र गन्तुं न जानामि नाज्ञातं च करोम्य् अहम्
साधो विदितवेद्यानां परिपूर्णधियां सताम् । सज्जनाचरितं युक्तं मन्ये भोगोपसेवनम्
देवेशे प्रोक्तवत्य् एवं तूष्णीम् एव स्थिते नृपे । किम् एवं नोपयाम्य् एव त्वाम् इति प्रोक्तवान् हरिः
बाढम् इत्य् एव कालेन वदतीषच् छिखिध्वजे । कल्याणं ते ऽस्तु कुम्भेति वदन्न् अन्तर्धिम् आययौ