इत्य् उक्त्वा सानवद्याङ्गी लज्जावनमितानना । लोलालकेन शिरसा प्रणनाम नयात् पतिम्
उवाचेदं च हे नाथ त्वं मां भूषय भूषणैः । क्रमेणाग्निं च सञ्ज्वाल्य मत्पाणिग्रहणं कुरु
राजसे ऽतितरां नाथ मां करोषि स्मरातुराम् । रतेर् विवाहे मदनम् अभिभूयाधितिष्ठसि
इन्दोर् इवांशुजालानि राजन् माल्यानि भान्ति ते । मेरुगङ्गाप्रवाहाभां धत्ते हारस् तवोरसि
मन्दारकुसुमप्रोतैः कुन्तलैर् नृप राजसे । कनकाब्जम् इवालोलैर् भृङ्गैः केसरधूसरैः
रत्नांशुजालैः कुसुमैश् श्रिया स्थैर्येण तेजसा । उन्नत्या च विभो मेरुम् अभिभूयावतिष्ठसे
एवमादि वदन्तौ तौ भविष्यन्नवदम्पती । प्रच्छन्नपूर्वदाम्पत्यौ मिथस् तुष्टौ बभूवतुः
महाराज्ञीं मदनिकां महाराजश् शिखिध्वजः । काञ्चनामलपर्यङ्के नियोज्याभूषयत् स्वयम्
अवतंसैस् तथा माल्यैर् मणिमुक्ताविभूषणैः । वस्त्रैर् विलेपनैः पुष्पैर् उचितस्थानयोजितैः
सा बभौ भूषिता तन्वी मदनी मददायिनी । गिरिजेव विवाहोत्का कामकान्तेव कामिनी
महाराजो महाराज्ञीं भूषयित्वेदम् आह ताम् । राजसे मृगशावाक्षि लक्ष्मीर् इव नवोत्थिता
शक्रेण सह यच् छच्या यल् लक्ष्म्या हरिणा सह । यद् गौर्याश् शम्भुना सार्धं तत् ते भवतु मङ्गलम्
पद्मकन्दाङ्कुररदा लोलनीलोत्पलेक्षणा । आमोदसुभगाकारा त्वं स्थिता पद्मिनीसमा
सुरक्तपल्लवकरा स्तबकस्तनधारिणी । त्वम् एव फलदा मन्ये कामकल्पतरोर् लता
हिमशीतावदाताङ्गी ज्योत्स्नाप्रसरहासिनी । पूर्णेन्दुश्रीर् इवोद्युक्ता दृष्टैवाह्लादयस्य् अलम्
तद् उत्तिष्ठ वरारोहे वेदीं वैवाहिकीं स्वयम् । रत्नपुष्पलताजालै रचयावो यथाक्रमम्
इत्य् उक्त्वा दम्पती कान्तौ रचयाम् आसतुस् तदा । वेदीम् आत्मविवाहाय महेन्द्रमणिकन्दरे
मुक्ताजालैस् सझाङ्कारैः पुष्पोत्तंसैस् सषट्पदैः । रत्नमाल्यैस् सटाङ्कारैर् वैजयन्तीपटैश् चलैः
कल्पवृक्षलतासूत्रैः कल्पस्तबकमण्डलैः । कल्पपादपपट्टैश् च कल्पद्रुमफलोत्करैः
देवदारुलताजालैः काण्डप्रतिसराङ्कितैः । मुक्ताकुसुमलाजानां प्रकरैस् तारकोपमैः
चतुर्दिक्कं चतुर्भिश् च नारिकेलमहाफलैः । पूर्णकुम्भतया गाङ्गवारिपूरैः प्रकल्पितैः
ज्वलयाम् आसतुस् तस्यां मध्ये चन्दनदारुभिः । ज्वलनं ज्वलितज्वालं दक्षिणस्थप्रदक्षिणम्
पूर्वाभिमुखम् अग्नेस् ताव् अग्रे पल्लवविष्टरे । नियोज्य दम्पती कान्तौ तयोर् विविशतुस् स्वयम्
स हुत्वा तिललाजादि पावकाय शिखिध्वजः । उत्थायोत्थाप्य कान्तां च पाणिभ्यां स्वयम् आददे
अन्योऽन्यं शोभमानौ ताव् अन्याव् इव नवौ शिवौ । चक्रतुर् दम्पती तस्य पावकस्य प्रदक्षिणम्
स्वदायं ज्ञानसर्वस्वं हृदयं प्रेम चाचलम् । ददतुस् तौ मिथो मान्यौ स्मितकान्तमुखश्रियौ
प्रदक्षिणत्रयं कृत्वा लाजान् सन्त्यज्य वह्नये । मद्भार्याम् अम्बराद् दृष्ट्वा करौ तत्यजतुः क्रमात्
स्मयमानमुखौ कान्तौ चन्द्राव् इव नवोदितौ । पूर्वोपरचिते पुष्पतल्पे विविशतुर् नवे
एतस्मिन्न् अन्तरे चन्द्रश् चतुर्भागं नभस्तलात् । शनैर् आक्रमयाम् आस शोभां द्रष्टुम् इवैतयोः
तस्मिन् सानौ लताच्छिद्रैर् द्रष्टुं दृष्टीर् इवाभितः । लोलैस् सञ्चारयाम् आस करान् इन्दुर् वराङ्गने