अथ प्रभाते तत् स्वैरं वपुर् उत्सृज्य यौवतम् । बभूव कुम्भः कुम्भाभकुचप्रोज्झितमूर्तिमान्
इति सा राजमहिषी चूडाला वरवर्णिनी । कुम्भत्वम् आस्थिता भर्तुः पश्चात् स्त्रीत्वम् उपागता
विजहार वनान्तेषु कुमारी धर्मिणी निशि । कुम्भरूपधरा चाह्नि भर्त्रा मित्रेण संयुता
कैलासमन्दरसुमेरुमहेन्द्रसह्यसानुष्व् अविस्खलितयोगगमागमा सा । सार्धं प्रियेण सुहृदा विभुना यथेच्छं स्रग्दामहारवलिता विजहार नारी
ततः कतिपयेष्व् एव दिवसेषु गतेषु सा । इदं प्रोवाच भर्तारं कुम्भरूपधरा सती
राजन् राजीवपत्त्राक्ष ममेदं वचनं शृणु । निशायां प्रत्यहं तावत् स्थित एवाहम् अङ्गना
तद् इच्छाम्य् अङ्गनाधर्मं निपुणीकर्तुम् ईदृशम् । भर्त्रे कस्मैचिद् आत्मानं विवाहेन ददाम्य् अहम्
तद् भवान् एव मे भर्ता रोचते भुवनत्रये । गृहाण मां विवाहेन भार्यात्वे निशि सर्वदा
अयत्नोपनतं साधो प्रियेण सुहृदा सह । स्त्रीसुखं भोक्तुम् इच्छामि मा मे विघ्नकरो भव
क्रमप्रवृत्तम् आ सृष्टेस् सुखसाध्यं मनोरमम् । प्रकृतं कुर्वतः कार्यं दोषः क इव जायते
इच्छानिच्छादृशोर् ऐक्यात् समत्वात् सर्ववस्तुषु । वयं न सेच्छा नानिच्छाः कुर्वस् तेनैतद् ईप्सितम्
कृतेनानेन कार्येण न शुभं नाशुभं सखे । पश्यामि तन् महाबुद्धे यथेच्छसि तथा कुरु
समतां सम्प्रयातेन चेतसेदं जगत्त्रयम् । खरूपम् एव पश्यामि यथेच्छसि तथाचर
यद्य् एवं तन् महीपाल लग्नम् अद्यैव शोभनम् । राकेयं श्रावणस्यास्य ह्यस् सर्वं गणितं मया
रात्राव् अद्योदिते चन्द्रे परिपूर्णकलामले । जन्यत्रं नौ महाबाहो द्वयोर् एव भविष्यति
महेन्द्राद्रिशिरश्शृङ्गसानाव् अस्मिन् मनोरमे । रत्नदीपप्रकाशाढ्यमणिमन्दिरमण्डिते
पुष्पभारानतोत्तुङ्गवृक्षजन्यविराजिते । वनपुष्पलतालास्यनारीनृत्तमनोहरे
निशि व्योमगतास् तारा भर्त्रा पूर्णेन्दुना सह । आवयोः परिपश्यन्तु कर्णान्तागतलोचनाः
उत्तिष्ठात्मविवाहार्थं कुर्वः काननकोटरात् । राजंश् चन्दनपुष्पादिसम्भारं रत्नसंयुतम्
इत्य् उक्त्वा कुम्भ उत्थाय सह तेन महीभृता । कुसुमावचयं चक्रे तथा रत्नादिसञ्चयम्
ततो मुहूर्तमात्रेण रत्नसानौ समे शुभे । समालम्भनपुष्पाढ्यास् ताभ्यां वै राशयः कृताः
हाराम्बरमणीन्द्रादिराशयस् ते विरेजिरे । सौभाग्यस्येव कामेन कोशाः कालेन सम्भृताः
तथा जन्यत्रसम्भारं कृत्वा काञ्चनकन्दरे । ययतुस् तौ महामित्रे स्नातुं मन्दाकिनीं नदीम्
तत्रैनं स्नपयाम् आस महाराजम् अथादरात् । गजकुम्भोपमस्कन्धं कुम्भो मङ्गलपूर्वकम्
भविष्यद्वनितारूपां भविष्यत्पतितां गतः । चूडालां स्नपयाम् आस कुम्भरूपधरां प्रियाम्
पूजयाम् आसतुस् स्नातौ तत्र देवान् पितॄन् मुनीन् । यथा क्रियाफले ऽनिच्छौ क्रियात्यागे तथैव तौ
नित्यं ज्ञानरसातृप्तौ व्यवस्थार्थं जगत्स्थितेः । चक्राते भोजनं भव्यौ ताव् अन्योऽन्यसमीरितौ
कल्पवृक्षदुगूलानि परिधाय सितानि तौ । फलानि भुक्त्वा जन्यत्रस्थानम् आययतुः क्रमात्
एतावतात्र कालेन तयोर् जन्यत्रसोत्कयोः । प्रियं कर्तुम् इवास्ताद्रौ झगित्य् एवाविशद् रविः
अथ सन्ध्याक्रमे वृत्ते कृते जप्याघमर्षणे । विवाहदर्शनायेव ताराजाले खम् आगते