शिखिध्वजदृशाम् अन्ते व्योम्नि कुम्भवपुर् जहौ । सानावर्तेव वारिश्रीर् मुग्धा स्वं रूपम् आययौ
प्राप मञ्जरिताकारकल्पवृक्षोपमं पुरम् । स्फुरत्पताकम् आत्मीयं स्वर्गरम्यं दिवः पथा
अन्तःपुरम् अदृश्यैव विवेश ललनाकुलम् । मधुमासमहालक्ष्मीर् लसल्लतम् इव द्रुमम्
राजकार्याण्य् अशेषाणि तत्र सम्पाद्य सत्वरम् । शिखिध्वजवनं गन्तुं पुनर् आपुप्लुवे नभः
उल्लङ्घ्य गगनाध्वानं समं दिनकरांशुभिः । शिखिध्वजवनं शैले ददर्श गगने स्थिता
तं दृष्ट्वा कुम्भरूपं तत् पुनर् जग्राह सत्वरम् । शिखिध्वजस्य पुरतः पपात च खपुष्पवत्
तत्र म्लानद्युति मुखं चकाराखिन्नमानसम् । इन्दुं सनीहारम् इव यामा खिन्नम् इवाम्बुजम्
तं दृष्ट्वा तादृगाकारं समुत्तस्थौ शिखिध्वजः । बभूव खिन्नचेताश् च समुवाचेदम् आदृतः
देवपुत्र नमस् ते ऽस्तु विमना इव लक्ष्यसे । कुम्भस् त्वं त्यज संरम्भम् इदम् आसनम् आस्यताम्
सन्तो विदितवेद्या ये ते हि हर्षविषादजाम् । नाश्रयन्ति स्थितिं स्वस्थाः पद्मा इव जलार्द्रताम्
तेन स्मोपविशेत्य् उक्ते कुम्भ आहासने विशन् । गिरा विषण्णया शीर्णवंशस्वनसमानया
यावद्देहम् अवस्थासु समचित्ततयैव ये । कर्मेन्द्रियैर् न तिष्ठन्ति न ते तत्त्वधियश् शठाः
ये ह्य् अतत्त्वविदो मूढा राजन् बालतयैव ते । अवस्थाभ्यः पलायन्ते गृहीताभ्यस् स्वभावतः
यावत्तिलं यथा तैलं यावद्देहं दशा तथा । यो न देहदशाम् एति स च्छिनत्त्य् असिनाम्बरम्
एष देहदशादुःखपरिहारो ह्य् अनुत्तमः । यत् साम्यं चेतसो योगान् न तु कर्मेन्द्रियस्थितेः
यावद्देहं यथाचारं दशास्व् अङ्ग विजानता । कर्मेन्द्रियैर् हि स्थातव्यं न तु बुद्धीन्द्रियैः क्वचित्
परमेष्ठिप्रभृतयस् सर्व एवोदिताशयाः । देहावस्थासु तिष्ठन्ति नियतेर् एष निश्चयः
अज्ञतत्त्वज्ञभूतादि दृश्यजातम् इदं हि यत् । तत् सर्वम् एव नियतिं धावत्य् अम्बु यथाम्बुधिम्
तज्ज्ञा बुद्ध्यादिसाम्येन पाण्यादिचलनेन च । नियतिं यापयन्तीमां यावद्देहम् अखण्डिताः
अज्ञास् तु सर्वक्षोभेण सुखदुःखदशाहताः । नियतिं यापयन्त्य् अङ्ग देहलक्षैर् विखण्डिताः
इत्थं सुखेषु ननु दुःखदशासु चेत्थं स्थातव्यम् इत्य् अधिगतं यद् इहाङ्ग जीवैः । तज्ज्ञाज्ञभूतनिचयस् स्फुरितस् तद् एव दुर्लङ्घ्य एष नियतो नियतेर् विलासः
एवं स्थिते महाभाग कथम् उद्वेगम् ईदृशम् । लब्धवान् असि देवो ऽपि स्वर्गाद् अपि सुखास्पदात्
शृणु कार्यम् इदं चित्रं मदीयं वसुधाधिप । कथयामि तवाशेषं स्वर्गे यद् वृत्तम् अद्य मे
सुहृद्य् आवेदितं दुःखं परम् आयाति तानवम् । घनं जडं कृष्णम् अपि मुक्तवृष्टिर् इवाम्बुदः
सुहृदा पृच्छता साधु चेतो याति प्रसन्नताम् । स्निह्यतोपगतेनाशु कतकेन जलं यथा
अहं तावद् इतो यातो भवते पुष्पमञ्जरीम् । दत्त्वा गगनम् उल्लङ्घ्य सम्प्राप्तश् च त्रिविष्टपम्
तत्र पित्रा सहेन्द्रस्य सभास्थाने यथाक्रमम् । स्थित्वोत्थाय तथोत्थानकाले पित्रा विसर्जितः
इहागन्तुम् अहं स्वर्गं त्यक्त्वा सम्प्राप्तवान् नभः । दिवाकरहयैस् सार्धं वहाम्य् अनिलवर्त्मनि
अथैकत्र गतो भानुर् एकेनान्येन वर्त्मना । आगच्छाम्य् अहम् आकाशसागरात् पतिताकृतिः
अथाग्रे वारिपूर्णानां मेघानां मध्यवर्त्मना । अपश्यं मुनिम् आयान्तम् अहं दुर्वाससं जवात्