इत्य् अध्यात्मविचित्राभिः कथाभिस् तौ परस्परम् । आसतां वेद्यवेत्तारौ मुहूर्तत्रितयं वने
तत उत्थाय कस्मिंश्चित् स्नातौ सरससारसे । सरोवरे वने चैव विहृतौ नन्दनोपमे
तेनाचारेण ताभिश् च कथाभिस् तौ वनेचरौ । नीतवन्तौ दिनान्य् अष्टौ तासु काननवीथिषु
अथ कुम्भ उवाचान्यद् वनं यावो गिराव् इति । तद् ॐ इति नृपो मत्वा ताव् उभौ प्रविचेरतुः
वनान्य् अनेकरूपाणि जङ्गलानि तटानि च । सरांसि गुल्मजालानि शृङ्गाणि गहनानि च
नदीर् देशांस् तथा ग्रामान् नगराणि पुराणि च । मरून् घोरान् गिरीन् कुञ्जांस् तीर्थान्य् आयतनानि च
समम् एव समस्नेहौ समवेषौ स्थिताव् उभौ । समसत्तौ समोत्साहौ सस्नतुस् तस्थतुस् तथा
आनर्चतुः पितॄन् देवान् बुभुजाते च राघव । समं तल्पे च शिश्याते समबुद्धी बभूवतुः
तमालवनषण्डेषु मन्दारगहनेषु च । दम्पती स्निग्धहृदयौ सुहृदौ तौ विरेजतुः
इदं ग्राह्यम् इदं नेति विकल्पकलना मनः । न जहार तयो राम वात्येव विबुधाचलम्
विचेरतुस् तौ सुहृदौ क्वचिद् धूलिविधूसरौ । क्वचिच् चन्दनदिग्धाङ्गौ क्वचिद् भस्मानुरञ्जितौ
क्वचिद् दिव्याम्बरधरौ चीराम्बरधरौ क्वचित् । क्वचित् पल्लवसञ्छन्नौ क्वचित् कुसुममण्डितौ
दिनैः कतिपयैर् एव गतचित्ततया तया । सत्त्वोदात्ततया चैव राजा कुम्भवद् आबभौ
अथ तं सुरगर्भाभं चूडाला सा शिखिध्वजम् । दृष्ट्वा शोभाम् उपगतं चिन्तयाम् आस मानिनी
अयं पतिर् अनिन्द्यात्मा तथेमा वनभूमयः । इयं स्थितिर् अनायासा यो न कामी स वञ्चितः
जीवन्मुक्तधियां भोगे यथाप्राप्तम् अतिष्ठताम् । एकग्रहात्मिका तुच्छा मूढतैवोदिता भवेत्
निजः पतिर् अनिन्द्यात्मा निराधित्वं नवं वयः । गृहाणि पुष्पजालानि सा हता या न कामिनी
वनपुष्पलतागेहे स्वायत्ते भर्तरि प्रिये । रमते या न निर्दुःखा सा हतैव दुरङ्गना
वश्यं विवाहितं कान्तं पतिम् आसाद्य निर्जने । स्त्री सती या न रमते तां धिग् अस्तु दुरङ्गनाम्
समुज्झता यथाप्राप्तम् अपि वेद्यविदा सता । अनिन्द्यं स्वम् उदारार्थं किं तज्ज्ञेन कृतं भवेत्
तत् कञ्चिद् रचयाम्य् आशु प्रपञ्चं प्रज्ञया नवम् । येनायं भूपतिर् भर्ता रमते मयि मानदः
इति सञ्चिन्त्य चूडाला कुम्भवेषधरा पतिम् । प्राह काननगुल्मस्था कोकिलं कोकिला यथा
चैत्रमासस्य शुक्ले ऽयं प्रतिपद्दिवसस् सुहृत् । अद्यास्थानं महारम्भं स्वर्गे भवति वै हरेः
सन्निधानं मया तत्र कर्तव्यं पितुर् अग्रतः । यथास्थिता हि नियतिर् न सन्त्याज्या कदाचन
प्रतिपालयितव्यं मे त्वयेहाद्य वनावनौ । क्रीडता ध्यानपुष्पाभ्यां समुद्वेगम् अगच्छता
आगच्छामि दिनान्ते ऽद्य निर्विकल्पं नभस्तलात् । स्वर्गाद् अतितराम् एव त्वत्सङ्गो मम तुष्टये
इत्य् उक्त्वा मञ्जरीं कुम्भो ददौ मित्राय कौसुमीम् । प्रीतये स्वाम् इव प्रीतिं कान्तां नन्दनवृक्षजाम्
आगन्तव्यं त्वया शीघ्रम् एवं वदति भूपतौ । पुप्लुवे च वनाद् व्योम शरन्मुग्धपयोदवत्
पुष्पजालं जहौ व्योम व्रजन् कुसुमदामजम् । विसारि वनवातेन हिमं हैम इवाम्बुदः
शिखिध्वजो व्रजन्तं तं ददर्शादर्शनं गतम् । उन्निद्रो ऽब्दं यथा बर्ही सत्प्रीतिर् हि सुदुस्त्यजा