परित्यक्ता त्वया राज्याद् वासना तपसस् तथा । काननाच् च शरीराच् च शुभाशुभफलाद् अपि
निरीहो विगतासङ्गस् त्यक्तचित्तो विवासनः । सम्पन्नस् त्वं महाबाहो महात्यागिपदं गतः
अयं स हि महात्यागस् सर्वं यत्र समुज्झितम् । स्वर्गापवर्गचित्तादि तपोदानफलाद्य् अपि
प्रबुद्धयेद्धया साधो धिया परमबोधया । तपो नाम कियन्मात्रदुःखक्षयकरं भवेत्
क्षयातिशयनिर्मुक्तं यत् सुखं समतामयम् । तत् सत् तद् वस्तु तत् किञ्चिन् न तु स्वर्गादि भङ्गुरम्
भावाभावतुलारूढस् स्थिताधिव्याधिवेधितः । स्वर्गो नाम किमानन्दस् सो ऽपि सन्देहम् आस्थितः
अप्राप्तस्वार्थसंसिद्धेः क्रियाकाण्डश् शुभो भवेत् । येन नासादितं हेम रीतिं किं स परित्यजेत्
चूडालादिसमासङ्गाद् भवेज् ज्ञत्वं सुखेन ते । तत् किमर्थम् अनर्थे ऽस्मिन् निमग्नस् त्वं तपोमये
आश्रमादिविकल्पांशसाध्यस्यास्य कुकर्मणः । आद्यन्तौ पश्य सुमते मध्य एव रमस्व मा
यत एते समायाता यस्मिन् परिणमन्ति च । तपोरूपा विकल्पांशास् तत्र बद्धपदो भव
चिद्व्योम्नो नभसो ऽप्य् अच्छात् सर्वे भावास् समुत्थिताः । तत्रैव च लयं यान्ति तत्रैवास्स्व रमस्व च
इदं कार्यम् इदं नेति सङ्कल्पा ब्रह्मबिन्दवः । बिन्दूञ् शिखिध्वज त्यक्त्वा पूर्णमेघं समाश्रय
इष्टं मे प्रार्थयस्वेति यथैव प्रार्थ्यते सखी । स्त्रिया तथैव न कथं दयितः प्रार्थ्यते स्वयम्
सङ्कल्परचितान् एतान् भावान् आपातभासुरान् । न गृह्णन्ति महात्मानः प्राज्ञा जलरवीन् इव
स्वर्गमोक्षादिफलदं यत् किञ्चित् समम् एव तत् । त्यक्त्वा समसमाभासो यो ऽस्य् असाव् एव वै भव
सन्तं सत्त्वेन नाशेन नश्यन्तं विगतस्पृहः । पदार्थौघम् इमं गृह्णंस् तिष्ठास्पन्दितचित्तभूः
अपरिस्पन्दचित्तस्य संसृतिर् नेह बाधते । पौरुषप्रभवा साधो विपन् नीतिमतो यथा
यानि यानीह दुःखानि प्रस्फुरन्ति जगत्त्रये । चेतश्चापलजान्य् एव तानि तानि महीपते
स्थिरं शान्तं गतस्पन्दं यस्य चित्तम् अचापलम् । स विभुस् स महानन्दी साम्राज्यस्य स भाजनम्
अथ चेतसि तत्त्वज्ञ स्पन्दास्पन्दौ तद् एकताम् । नीत्वा तिष्ठ यथाकामम् ऐक्यम् आगत्य शाश्वतम्
कथम् ऐक्यविधिं यातस् स्पन्दास्पन्दाव् इमौ विभो । सर्वसंशयविच्छेदकारिन्न् एतद् वदाशु मे
एकं वस्तु जगत् सर्वं चिन्मात्रं वार् इवाम्बुधिः । तद् एव स्पन्दते नो वा शुद्धं वारीव वीचिभिः
ब्रह्म चिन्मात्रम् अमलं सत्यम् इत्यादिनामभिः । यद् गीतं तद् इदं मूढः पश्यत्य् अङ्ग जगत्तया
निस्स्पन्द एव सर्वस्मिन् सर्गे तस्माद् धि संसृतिः । परिस्पन्दो हि वीच्यादिस् तद् अस्पन्दं समं परम्
चितस् स एव चेत् स्पन्दस् तथास्पन्दश् च भावितः । एकरूपतया नाम तत् तद् अप्य् अचलं शिवम्
सर्गश् चित्स्पन्दमात्रात्मा सम्यग्दृष्टो विलीयते । उदेत्य् असम्यग्दृष्टात्मा रज्ज्वां सर्पभ्रमो यथा
सस्पन्दा चिच् चिदभिधा निस्स्पन्दा त्व् इयम् आतता । तुर्यातीतपदारूढा वाचा वक्तुं न पार्यते
शास्त्रसज्जनसम्पर्कसन्तताभ्यासयोगतः । कालेनामलतां याते चेतसीन्दाव् इवोदिते
एतत् केवलम् आभातं स्वानुभूतिगिराततम् । कथ्यते स्वानुभूतेस् तु स्वयं स्वं रूपम् आत्मना
प्राप्तो ऽसि भावं स्वम् अनादिमध्यम् अत्रैव तिष्ठेष्टपदे निविष्टः । नीरूपनिर्भेदमहाचिदात्मा जातो ऽसि साधो खलु वीतशोकः